Rapport Al-Qaida openbaar

Alzheimer is zo?n verschrikkelijke ziekte dat je wel heel erg je best moet doen om een opera erover niet aangrijpend te laten zijn. De Muziektheaterunie krijgt het bijna voor elkaar.

Vroeger was het makkelijk, met collectanten. Als je graag kunst subsidieerde, dan gaf je aan het Anjerfonds, en als je liever de ziekte van Alzheimer de wereld uithielp, dan stak je een tientje in de bus van Alzheimer Nederland. Als u zich afvraagt wat er met dat geld gebeurt, kunt u vrijdag gaan kijken: honderdduizend euro heeft de Alzheimerstichting opgehoest voor een opera.

Dat die opera grotendeels onverstaanbare liedjes bevat is natuurlijk niet erg. Dat hoort zo bij opera, en bovendien worden de teksten op een schermpje getoond, zodat de bezoekers alsnog het sinterklaasrijm van auteur Bert Keizer mee krijgt: ?De dood maakt geen geintjes, hij pakt de groten, maar ook de kleintjes.?

De slechte teksten, af en toe een valse noot, daar gaat een opera niet aan ten onder. De voornaamste schuldige is Eveline Karssen, die de vrouw van een dementerende bioloog speelt. Ze schmiert, ze heeft een lelijke stem en uitgerekend zij moet in het kader van dramatiek vrijwel elke zin twee of drie keer zingen. Het is een lange zit tot aan de pauze, en een enkele bezoeker houdt het dan voor gezien.