Protectionisme snijdt aan twee kanten

Nederland moet 500 miljoen euro extra betalen aan de EU omdat de Nederlandse economie de afgelopen vier jaar harder is gegroeid dan verwacht. Dit is vooral pijnlijk omdat Nederland de jaarlijkse bijdrage fors naar beneden wil gaan bijschroeven. Of dat lukt is nog maar de vraag.

Nederland betaalt op dit moment per burger netto 180 euro. Het rijkste land van de Unie, Luxemburg, ontvangt daarentegen 1816 euro per jaar, een Ier 417 euro.

Tot aan de jaren 90 ontving Nederland altijd geld uit Brussel, maar toen landbouwsubsidies stopten droogde de geldstroom snel op, met als dieptepunt 2001, toen Nederland vier miljard bijdroeg aan de Unie.

Uiteraard moeten er landen zijn die meer betalen dan ontvangen, anders werkt de hele EU niet. Maar dit gaat wel een beetje ver. Nu hoopt Nederland dus het “nee” tegen de grondwet te gebruiken om dat bedrag naar beneden te krijgen.

Dat wordt nog heel moeilijk, aangezien de andere landen het er – uiteraard – niet mee eens zijn. Een vermindering van de Nederlandse bijdrage betekent immers een verhoging van de eigen.

Er ligt nog wel een voorstel om Nederland, Zweden en Duitsland een korting te geven van 350 miljoen per jaar, maar dat zet geen zoden aan de dijk omdat er binnenkort in technologie subsidies gesnoeid gaat worden, wat Nederland waarschijnlijk een zelfde bedrag gaat kosten. Per saldo blijft er niets over.

Onlangs bleek dat het salaris van de topman van Nuon met maar liefst 42 procent steeg tot een dikke 800.000 euro.

Gisteren maakte Balkenende bekend dat het kabinet gaat inventariseren of er maatregelen te nemen zijn tegen dit soort volgens hem ‘schandelijke’ loonstijgingen bij voormalig nutsbedrijven als Nuon en Essent.

Peter Paul de Vries, voorzitter van de VEB, die onlangs www.bestuursvoorzitter.nl lanceerde was in Nova te zien.
Hij gaf dat bedrijven als Nuon en Essent in een monopolistische markt opereren, bij de ’top 3 klachten’ van programma’s als kassa en radar behoren en slechte prestaties leveren. De loonstijgingen staan dus in geen verhouding hiertoe.

De Vries zegt verder dat de toezichthouders (Raad van Commissarissen) bevriende old boys’ uit het bedrijfsleven zijn, die het wel best vinden. De aandeelhouders zelf (gemeentes en provincies) zouden meer druk op de bedrijven moeten uitoefenen, en desnoods maar de commisarissen naar huis sturen.

Zelf ben ik het helemaal met Peter Paul de Vries eens. In de (semi)publieke sector (bijv ziekenhuizen, energiebedrijven, omroepen etc) mogen van mij alle salarissen openbaar gemaakt worden, en hoop ik dat de overheden een maximum loonstijging per jaar kunnen afdwingen.