Ik ben me de laatste tijd aan het verdiepen in het rijm. Het is een eigenaardig verschijnsel, bijvoorbeeld gezien vanuit een historisch perspectief. Tot ergens in de middeleeuwen hadden de Europese talen geen (eind)rijm. Althans, dichters uit de klassieke oudheid zoals Vergilius gebruikten het een enkele keer min of meer toevallig als een klankeffect, maar zeker niet doorheen een heel gedicht. Er gold een beetje wat nu voor proza geldt: je probeerde rijm te vermijden als een goede dichter, zij het dat je die regel een enkele keer kon breken om het verband tussen twee woorden aan te tonen. Maar vanaf de 12e eeuw rijmen alle Europese talen waarin literatuur wordt gemaakt ineens volop. De middelnederlandse literatuur heeft bijvoorbeeld een paar prozateksten, maar alles wat in dichtvorm is geschreven, rijmt ook. En datzelfde geldt voor andere literaturen, al worden her en der ook zogeheten ‘blanke’, dat wil zeggen: rijmloze, verzen geschreven, vooral in langere teksten in dichtvorm, zoals toneelstukken.
Myrkur is een black metal project van de Deense dame Amalie Bruun. De muziek is sfeervol en traag, en behoorlijk goed geproduceerd. Ik zeg het er maar even bij, want zeker bij de oudere (Noorse) black metal klonken de drums nogal eens alsof er gebruik was gemaakt van een pannenset, met daaroverheen wat extra ruis gemixt.
Anyway, verrassend en heel mooi dit.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Bij ‘foute kunst’ wordt doorgaans gedacht aan kunst die door de nazi’s werd gestolen of kunst ter meerdere eer en glorie van foute regimes. Wij gaan vandaag kijken naar kunst waarbij een foutje is gemaakt bij de realisatie van het werk.
Kunstenaars zijn mensen, dus niet perfect, dus gaat er wel eens wat mis bij het maken van een kunstwerk. Meestal zien we weinig van fout gemaakte kunst omdat de kunstenaar zo’n werk niet aan de openbaarheid prijsgeeft. De fout wordt hersteld (weggewerkt) of het werk wordt vernietigd.
Een door Joost Zwanenburg gemaakt oorlogsmonument haalde het nieuws, omdat een verkeerd vliegtuig was afgebeeld.
Het monument is bedoeld ter herinnering aan de bemanning van een Canadese Halifax bommenrwerper, in de nacht van 16 op 17 juni 1944 neergeschoten bij Alphen aan den Rijn. De kunstenaar schilderde echter een Lancaster-vliegtuig. De kunstenaar gaat die fout herstellen.
In dit filmpje de onthulling van het monument met het ‘foute’ vliegtuig.
Zodra kunst de realiteit weergeeft moet de kunstenaar natuurlijk enorm oppassen, want zelfs artistieke vrijheden worden al snel als fouten gezien.
Emanul Santos maakte een borstbeeld van voetballer Cristiano Ronaldo. Volgens velen leek het absloluut niet op beroemdheid. Emanuel Santos boog voor de kritek en maakt een nieuw borstbeeld.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Hele vage muziek, met een vage clip, van het (vage) gezelschap Igorrr. Voor de muzikale avonturiers.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Ik hou van blaasmuziek. Lucian Berio (in 2003 overleden) heeft een aantal schitterende Sequenzas gecomponeerd, waaronder deze voor trombone solo. Sequenza V is bedoeld als ode aan de clown Grock en dient dan ook in clownskostuum te worden uitgevoerd. Hier de uitvoering door Christian Lindberg.
Sequenza V is geschreven in 1966 voor trombonist Stuart Dempster. Die trombone, daar kom ik nog op terug.
Net gisteren uitgebracht, ‘Hunter’ van Anna Calvi. Een ondergewaardeerde artieste, als u het mij vraagt. Ze bracht in 2014 een EP met zeer beluisterenswaardige covers uit.
Ik weet dus niets van Turkse psychedelische folkrock, behalve dat het blijkbaar nogal populair was in de jaren zestig en zeventig. En dat de band Altin Gün het genre nieuw leven inblaast. Het klinkt in ieder geval lekker.
In mijn eerste Closing Time vertelde ik waar ik fan van was als kind. Na de Dolly Dots en Doe Maar kwam Duran Duran. Nu ik het zo opschrijf blijkt dat ik al vroeg een liefde had voor alliteraties.
Toen ik een jaar of 13 was werd The Reflex een grote hit, met die geweldige clip waarbij het lijkt of het publiek overspoeld wordt door een plens water. Van de tekst begreep ik geen ruk (nog niet eigenlijk), maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was op slag verliefd op Simon Le Bon, wat een gelukkie was, omdat Doe Maar datzelfde jaar uit elkaar ging en dit mijn liefdesverdriet daaromtrent een beetje dempte.
Als nieuwbakken redactielid kennen jullie mij nog niet zo goed natuurlijk, behalve dan dat ik in de tot nu gepubliceerde stukken als gastredacteur best wel een mening heb. Maar er is meer! Ik heb ook een muzieksmaak, jawel. Die is in de loop van mijn leven alle kanten op geschoten. Het lijkt me wel een aardig idee om via Closing Time een inkijkje te geven in die ontwikkeling.
Het begon als klein meisje met de Dolly Dots. Nee, geen zorgen, daar zal ik je niet mee vervelen…hoewel ik het stiekem nog steeds best leuk vind, being my first love and all. Maar kleine meisjes-pop lijkt me niet aan jullie besteed.
Abby Roach de lepellady….
Ze is uniek maar beslist geen curiositeit, want ze treedt al jaren op en verdient er haar brood mee. Bekijk ook deze korte film (10 m in.) over/met haar.
Nu is lepelen meer bekend als ritmische begeleiding van (vooral folk) muziek, dus hier de ‘Spoon Lady’ aan het werk in ‘You gotta move’.
Helaas*, ook aan deze serie over ‘muziek op gratis schijfjes’ komt een eind. In stijl, met een bandje van “Dynamo Open Air 1997“. Het eindigt op een erg mooie manier: met Neerlands metaltrots Within Temptation. U kent het muziekgezelschap wellicht sinds hun doorbraak in de mainstream, met de Top-40 hits Ice Queen en Mother Earth (en nee, deze keer niet ironisch). Maar voor hun doorbraak-cd Mother Earth maakte de band al een prachtig album, Enter. Het is wat mij betreft een mijlpaal in het genre ‘atmosferische death metal waarin een death grunt wordt afgewisseld met heldere vrouwenzang’, dat waarschijnlijk alleen nooit een officieel genre is geworden omdat de naam iets te lang is (en ADMWEDGWAMHV ook niet echt een lekkere afkorting is).
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.