Recensie: The Universal Journalist

Weg van de dagelijkse hectiek van bloggen en werken met computers zat ik afgelopen week met een stapel boeken opgesloten in een hutje aan de rand van Nederland. Op de achtergrond het fluiten van wat vogels, het ruizen van de wind, mitrailleurvuur en schietende tanks, op de voorgrond slechts het knapperend haardvuur en het ritselen van papier. Zes boeken gelezen. Vijf voor de ontspanning, maar eentje vanwege het bloggen. Na drieënhalf jaar bloggen en tweeduizend postjes, leek het me wel eens aardig om te lezen hoe een journalist dat nou aanpakt. Niet dat ik mezelf als een journalist zie. Maar ik zie wel dat zo nu en dan het maken van postjes wel degelijk in de categorie "nieuws maken" valt. Nu ben ik heer en meester in het her-uitvinden van het wiel, maar af en toe is het ook wel aardig om over andermans wielen te lezen. Daar kan je alleen maar van leren. Daarom heb ik het boek The Universal Journalist van David Randall tot me genomen. Nu zou ik een samenvatting van het boek kunnen geven, maar dat is erg lastig. Het boek is namelijk al een samenvatting. In krap 250 pagina's krijgt ieder aspect van het uitoefenen van het journalistieke vak aandacht op de meest geconcentreerde manier. Het lijkt bijna of de auteur een volledige opleiding heeft willen stoppen in dat kleine boekje. Je merkt dat achter ieder stuk een wereld van ervaring schuil gaat, maar die krijg je verder niet te zien. Hij springt van intro's naar hoe voer je nou onderzoeksjournalistiek uit en dan weer door naar het gebruik van statistiek. Daarbij maakt hij rijkelijk gebruik van anekdotes van goede en slechte gevallen uit de geschiedenis. Denk hierbij aan het Watergate verhaal van Bernstein en Woodward. Dat maakt het lezen aangenaam, maar gaat tegelijk in tegen een van zijn belangrijkste principes. Hij hamert er op dat je met feiten moet werken. En alleen voorbeelden uit het verleden zijn niet voldoende om een punt hard te maken. Maar vaak komt het daar wel op neer.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Dopingvergelding gaat te ver?

Marion Jones (Image: Flickr/PuddleDuckAsh)Begin oktober gaf Marion Jones toe doping gebruikt te hebben in de periode van september 2000 tot juli 2001, na jarenlange ontkenningen. Een interessante tijd, want op de Olympische spelen van 2000 haalde ze drie gouden en twee bronzen medailles. Naar eigen zeggen kreeg ze een goedje dat haar trainer omschreef als ‘lijnzaadolie’. Later bleek dat dus THG te zijn, een verboden middel.

Vervolgens werd ze heel Amerikaans compleet verketterd: ze heeft haar sport en haar land bezoedeld. Afgelopen vrijdag werden de strafmaatregelen tegen haar bekend gemaakt. Buiten de eerder genoemde vernedering moet ze hoogstwaarschijnlijk ook haar medailles inleveren die ze op de olympische spelen heeft gewonnen. Terecht denk ik, maar men gaat nog een stukje verder: al haar resultaten vanaf 1 september 2000 zijn ongeldig verklaard en ze moet daarnaast ook al het verkregen prijzengeld inleveren, in haar geval minstens 100.000 dollar. Daarbij zal ze hoogstwaarschijnlijk worden vervolgd wegens meineed vanwege eerdere ontkenningen. Als klap op de vuurpijl wordt ze nu ook nog voor twee jaar geschorst.

Het toegeven van het gebruik heeft nu niet alleen haar sportieve carrière gebroken, maar hoogstwaarschijnlijk ook haar gewone leven. Wat wilden de atletiekunie en het IOC hiermee bereiken? Meer openheid in de sportwereld? Door haar nu zo hard te slachtofferen bereiken beide organisaties het tegenovergestelde. Elke atleet die vroeger gebruikt heeft en ook maar het kleinste idee had om hiermee in de openbaarheid te treden zal hier na deze zaak nog wel twee keer over nadenken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De slechte gewoontes van goede doelen

Donaties (Foto:  bigeoino/Flickr)Deze week was het weer zover: een envelop met acceptgiro van de Lepra stichting. Die envelop maak ik niet eens meer open, ik ken de organisatie en de inhoud inmiddels uit mijn hoofd. Dit ritueel voltrekt zich een paar keer per maand voor verschillende organisaties en altijd met dezelfde uitkomst; de vuilnisbak.

Ik heb niets tegen goede doelen. Ik vind dat ik best minder bedeelden, of een andere goede zaak, financieel mag steunen, zeker omdat ik bovenmodaal verdien. Die paar euro per maand zal mijn leven slechter, noch beter maken, terwijl het voor iemand anders letterlijk een wereld van verschil kan zijn. Daarom steun ik ook verschillende goede doelen (zowel binnenlands als buitenlands). Omdat je niet alles tegelijk kan steunen verander ik ook nog wel eens van doel. En daar zit hem nu juist het probleem.

Zodra je eenmaal bekend bent bij een goed doel veranderen deze moeder Theresa’s in spe ineens in pitbulls. Je wordt bestookt met extra acceptgiro’s: of je deze maand toch niet nog wat extra’s kan bijdragen? Ook als je het donateurschap opzegt word je nog jarenlang verblijd met bergen papier inclusief bijbehorende acceptgiro. Waarschijnlijk kost het drukken en versturen meer dan ik ooit aan een dergelijke organisatie heb gegeven. Het meest extreme voorbeeld van pitbullgedrag zijn twee organisaties, aangesloten bij het CBF die, nadat ik mijn donateurschap had opgezegd, rustig door bleven gaan met afschrijven!

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De betekenis van 100.000 Polen

Er schijnen naar schatting 100.000 Polen in Nederland te werken. Dat meldt de Volkskrant na een aankondiging van Minister Donner van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over een onderzoek dat komende week naar de Tweede Kamer zal worden gezonden. Dat lijkt een behoorlijk groot aantal, als je dat zo bij elkaar zet. Alle Polen bij elkaar zouden een stad vormen ter grootte van Den Bosch. Aangezien Polen ook katholiek zijn, zou dat misschien nog wel kunnen ook.

Is de omvang van de groep Polen nu ook echt zo groot in vergelijking met andere allochtone groepen? Wat is de precieze betekenis van 100.000 Polen?

Allochtonen in Nederland
Met behulp van cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) uit de databank op internet is het aantal Polen makkelijk af te zetten tegen andere groepen. Op een totale bevolking van 16,4 miljoen Nederlanders zijn er zo´n 3,2 miljoen allochtonen. Om dit aantal te kunnen plaatsen is het van belang om je te realiseren dat het CBS een allochtoon definieert als een persoon van wie ten minste één ouder in het buitenland is geboren. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen personen die zelf in het buitenland zijn geboren (de eerste generatie) en personen die in Nederland zijn geboren (de tweede generatie).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De onzichtbare oppositie in de SP

Jan had weinig reden om somber te kijken op het partijcongres (Foto: flickr/roel1943)Na de vele berichten in de pers over het ?gerommel? in de SP was het SP-congres afgelopen zaterdag eigenlijk een enorme anticlimax. In tegenstelling tot het vuurwerk dat veel media leken te verwachten, werd de positie van Marijnissen en het partijbestuur op het congres juist bevestigd in plaats van ondergraven. GeenCommentaar was er bij.

Een partij met problemen?
Dat de SP problemen heeft zal niemand ontkennen. Naast 26 raadsleden verloor de partij enkele statenleden, een hoofdredacteur en een senator, en dat allemaal in de tijdspanne van een half jaar. Zelfs voor een partij met een behoorlijk hoog verloop als de SP een ongewoon stormachtige periode. Maar is er ook werkelijk sprake van een georganiseerde oppositie?

De onvrede binnen de SP leek zich te bundelen in het ?Comité Democratisering SP? dat tijdens de affaire Yildirim werd opgericht. Deze groep SP-leden wilde door middel van een aantal amendementen op het congres, bijvoorbeeld om de functies van partijvoorzitter en fractievoorzitter te scheiden, de partijorganisatie behoorlijk veranderen. Dat het comite overigens de grootste moeite had om de benodigde 50 handtekeningen van leden te krijgen om de amendementen op het congres toegelaten te krijgen was echter al een teken aan de wand.

Critici krijgen geen en wél steun
Op het congres zelf bleek het Comité vrijwel geen enkele steun onder de SP-afgevaardigden te hebben. Van de kleine duizend stemgerechtigden steunden slechts zo`n 20 á 30 de voorstellen van Comité-vertegenwoordigster Elisabeth Bakker. De democratiseringsbeweging bleek daarmee geen op geen enkele sympathie van het congres te kunnen rekenen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Depla

Ik blijf wethouder, alleen de gemeenteraad kan mij wegsturen. We hebben in ons land een democratie en geen mediacratie. Ik bezwijk niet door anonieme berichten op internetsites. De media zijn ook niet de politiek.

Aldus de Nijmeegse wethouder Paul Depla, na geruchten over een buitenechtelijke affaire in een fietsenhok. Vindt u het een privé-zaak, of is zijn positie onhoudbaar geworden door deze geruchten?

Vorige Volgende