De wereld is mijn oester

De wereld als oester. Er zijn mensen die er zo tegenaan kijken. Zij zien alles wat zij aantreffen uitsluitend in termen van bruikbaarheid voor zichzelf. Planten en dieren zijn voedsel of versiering. De niet-levende natuur is nuttig als grondstof om er iets van te maken. De medemens is een bron van vermaak: je kunt ze uitlachen, in elkaar slaan of naaien. Kinderen kunnen leuk zijn als zij leuk zijn. Overal moet je aan kunnen verdienen. Voldoet de omgeving niet aan deze kijk dan leidt dat tot ontevredenheid. Als je er niks aan hebt moet het maar weg. De homo economicus in a nutshell, sorry oester. Maatschappelijk gezien heb je niks aan dit soort mensen. Helemaal aan de andere kant van de schaal zitten de mensen die alles wat zij aantreffen respecteren, als gelijkwaardig beschouwen. Planten en dieren hebben hun eigen rechten. De niet-levende natuur moet verstandig beheerd worden, zodat er niks opraakt. De medemens verdient aandacht en zorg. Kinderen moet je eigenlijk eerst vragen of zij wel verwekt willen worden. Alles is van iedereen, je mag er niet rijk van worden. De omgeving wordt geaccepteerd met zijn gebreken. De homo respectus met andere woorden (een zuiver theoretisch concept overigens). Met dit soort mensen zouden we nu nog in een teepee wonen, dus daar heb je ook niet veel aan.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spotlight: Anne McCue

, door

Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.

Anne McCue (Foto: wikimedia/Denis Gray)

De Australische singer-songwriter Anne McCue heeft een titel op zak van Sydney University of Technology, maar vertrok ooit berooid naar Melbourne met een koffer, een oude gitaar en het plan een roman te schrijven.

Dat bleek toch een beetje eenzaam, dus reageerde ze op de advertentie “Wanted: Wild Women For Rock’n’Roll Band”. Die advertentie bracht haar naar

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tip voor imams: maak er een cartoon van

, door
Ernst Hirsch Ballin (Foto: Flickr/Merlijn Hoek)

Het salafisme is een ultraconservatieve, maar niet gewelddadige stroming binnen de islam. Er zijn in Nederland naar schatting zo’n 20.000 salafisten die zich van de samenleving afzonderen en dat vindt de politiek ongewenst. Maar hoe pak je dat aan? Inderdaad, door te proberen de betreffende imams de mond te snoeren.

Daags na het Nekschotdebat was er weer een debat waarin de vrijheid van meningsuiting een grote rol speelde. Alleen ging het er deze keer heel anders aan toe. Van links tot rechts eiste men actie tegen types als de Haagse imam

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“Geen leiderschap”

, door

Quote du Jour“Ik had hoge verwachtingen toen Rutte twee jaar geleden aantrad. Daar ben ik van teruggekomen. Rutte straalt geen leiderschap uit, dat blijkt uit onderzoek. Zet hem naast Cohen of Opstelten (burgemeester van Amsterdam respectievelijk Rotterdam, red.) en je ziet in een oogopslag het verschil. Rutte komt niet gezaghebbend over. De kiezer voelt dat.” Philip van Praag (politicoloog, UvA)

Terwijl links (de zorg verkommert) en rechts (men is ontevreden en u doet er niets aan) de bekende riedeltjes tegen het kabinet klinken, denkt Rutte te weten waarom bijvoorbeeld de burgers van Barneveld ontevreden zijn: De spitsstrook was 3 jaar dicht. Jawel, chapeau Mark, goed gezien. Scoren!

Omdat ze zo vlijmscherp zijn, hier nog eentje: “De hardwerkende Nederlander… die ziet dat het consumentenvertrouwen met 12 punten is gedaald…” De Nederlander zelf zegt dat ze minder vertrouwen in de economie heeft en vervolgens zegt Rutte dat het slecht gaat omdat ze zien dat het consumentenvertrouwen is gedaald. Briljant toch?

Keer op keer weet Rutte te verbazen met opvallend naïeve, irrelevante of eenvoudigweg onjuiste opmerkingen in debatten, waar meer dan genoeg ruimte is voor zinnige opmerkingen. Maar binnen de VVD is men nog steeds zo opgelucht dat er een keuze is gemaakt voor een leider dat er amper kritiek klinkt: “Rutte doet het goed. Beter kunnen we het niet krijgen als partij”, aldus de directeur van de Teldersstichting. Maar de kiezers lopen weg en de VVD staat historisch laag in de peilingen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het gaat nu al mis met het EKD en de ViR

, door
Kinderen en een enge man (Foto: Flickr/foreversouls)

Vandaag staat er een kritisch artikel over het Elektronisch Kind Dossier en de Verwijsindex Risicojongeren in het tijdschrift Medisch Contact. De conclusie van het stuk is dat de toegang zo breed is en dat zoveel instanties er meldingen in kunnen doen (waaronder straks de energiebedrijven) dat het kind of de jongere juridisch gezien ingelicht moet worden en dat het gevaar bestaat dat ouders hun kinderen gaan onttrekken aan de gezondheidszorg.

Volgens de auteur lijkt het erop dat het EKD en de ViR een doel op zich zijn geworden, en niet een middel om de zorg te verbeteren. Aan het eind van het artikel in het blad staat een aantal mooie aanbevelingen, die het lezen waard zijn.

Wat ik zelf echter het schokkendst vond waren een kadertje met een verhaal uit de praktijk en de opmerking dat het de bedoeling is om het Elektronisch Kind Dossier en het Elektronisch Patiënten Dossier uiteindelijk samen te gaan voegen. Informatie uit je jeugd zal dus de rest van je leven ingezien kunnen worden.

Het eerder genoemde kadertje wil ik jullie niet onthouden:

Aydina woont met haar broers en zussen bij haar moeder in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Haar ouders zijn gescheiden. Aydina is halverwege haar opleiding (Pabo). Ze heeft een gesprek gehad op de school van haar broer Ali voor een stageplaats. Ali is verslaafd aan drugs en is al eens betrapt op diefstal. Hij verzuimt ook regelmatig van school. In de Verwijsindex Risicojongeren hebben politie, leerplichtambtenaar, Bureau Halt en de voetbalclub Ali gemeld. De melders overleggen en zien in de problematiek van Ali een mooie taak voor Bureau Jeugdzorg. De leerplichtambtenaar heeft uitvoerig met de directeur van de school gesproken over het gezin. De directeur besluit Aydina de stageplaats niet te geven; dat zou voor ouders en leerlingen nu te gevoelig liggen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ministeriële Lariekoek

, door

Dinsdagavond 20 mei, te Amsterdam, bij de uitreiking van de jaarlijkse persprijs ‘De Tegel’ mocht minister van Defensie Eimert van Middelkoop een toespraak houden. Reden: De Nederlandse militairen in Uruzgan waren de ‘Nieuwsmaker van het jaar 2007’. In die keuze kan ik me wel vinden –Uruzgan is hot- dus daarover geen kritiek van mijn kant. Wel op de babbel van de minister.
Want wat zei onze excellentie?
Dit bijvoorbeeld:
“Natuurlijk zijn er de nodige botsinkjes geweest – tussen de commandant, de voorlichter en de verslaggever – maar er is onmiskenbaar wederzijds begrip. Groeiend begrip. De enige eis die wij stellen is rekening te houden met de veiligheid van onze militairen en de operatie niet te compromitteren.”
Jaja, lees het goed …anders ontgaat het u lezer ……en let vooral op het laatste: “DE OPERATIE NIET TE COMPROMITTEREN”. Dat is nieuw! Spiksplinternieuw! Een nieuw oekaze! Bij het begin mocht de Nederlandse embed-verslaggever niets schrijven wat de operationele veiligheid van de troepen in gevaar zou kunnen brengen. Nu moet ie ook zijn kanis houden over alles wat de missie een slechte naam geeft. Ongemerkt weer een stap verder in de vervolmaking van de censuur. U en ik weten best wat dit in de praktijk inhoudt: Zwijgen over burgerslachtoffers. (Honderden zijn er door bombardementen gevallen.) Mond dicht over miskleunen bij de wederopbouw. (Miljoenen zijn al verdwenen.) Geen woord over de foute strategie. En als er dan toch kritiek moet zijn, lever dat op de Afghanen. (Domme Afghaanse politieagenten doen het erg goed in embed-artikelen. Lees uw betaalde krant er maar op na.)

Het meeste stoor ik me echter aan deze quote:
“De zogenaamde onafhankelijke persvertegenwoordiger reist onder de hoede, de gewapende hoede, van één van de stamleiders door de straten van Tarin Kowt. Zijn collega reist met een Afghaanse politicus, die niet bepaald de vriend van de gouverneur is. Uiteraard heeft ook hij zijn bescherming gekocht. En een derde collega rijdt mee in een Nederlandse Bushmaster. Alle drie spreken ze via een tolk met de Afghanen en alle drie zien zij slechts de achterkant van het borduurwerk.”
Deze opmerking is natuurlijk van het niveau ‘Ministeriële Lariekoek’. Nooit ben ik, (Van Middelkoop moet het over mij hebben, schat ik zo in), met een stamleider of politicus door de straten Tarin Kowt gereisd. Ik spreek uiteraard wel iedereen, gewoon gezellig thuis of in het parlement aan de thee.
Voor alle duidelijkheid wil ik nog maar eens wijzen op het grote verschil tussen embed en unembed. Afghanen die ik spreek censureren niet. Ze vragen nooit wat ik schrijf en hanteren ook geen rood potlood. Als unembed ben ik sowieso vrij met wie dan ook te praten; nabestaanden van slachtoffers, gewonden, gevangenen, regeringsvertegenwoordigers, Taliban-aanhangers, de man in de straat.
De grootste leugen (want de minister liegt keihard op dit punt) is dat ik bescherming zou moeten kopen om door Tarin Kowt te lopen. Pure onzin. Het is een spindoctor-methode, bedoeld om unembedded verslaggeving in een kwaad daglicht te stellen.
Hoe gaat het dan echt in de praktijk? Ik wandel bij ieder bezoek door de stad (dat deed ik al ver voordat de eerste Nederlanders arriveerden) of ik rij er per auto doorheen. Tijdens het laatste bezoek zat ik zelfs achterop een brommer. Niks geen konvooi met windbuksen! Ik stop wanneer ik wil en praat met wie ik wil en wissel regelmatig van tolk.
Waarom dan die Haagse kritiek? Wel, omdat ik schrijf wat ze daar niet willen horen. Zoals laatst het verhaal in De Pers over Sultan Mohammed die bij een Nederlands bombardement in het district Chora zijn vrouw, 6 van zijn 9 zonen en 2 van zijn 3 dochters verloor. Kijk, dat mag u en de rest van Nederland niet weten want deze waarheid ‘compromitteert’ de missie.
Jokken is beleid bij Van Middelkoop. Dat vind ik.

Vorige Volgende