1. 1

    Mensen “van buiten” zullen best die die overweldigende die die indrukwekkende die die adembenemende skyline met open monden gaan staan te bewonderen inderdaad ja…

  2. 3

    Op de foto’s is het eigenlijk niet goed te zien..die lichten om ‘’de brandgrens’’ aan te geven. Schijnt best een spektakel geweest te zijn. Overigens niet of nauwelijks gepromoot bij mijn weten, althans ik wist er niet van. Nee..die sky line hè..die doet het em, op de foto’s. Niet- rotterdammers wanen zich b.v. eeh alsof ze voor het eerst de bergen in de alpen aanschouwen. Maar ik zie het elke dag. Het is gewoon.

  3. 5

    Volgens mij waren het niet alleen de boertjes van buut’n die met open mond naar de lucht staarden. Veel Rotterdammers weten nu weer wat er op 14 mei 1940 gebeurde.
    Woon je al lang in Rotterdam, YP?

    @4: ruik ik daar een heuse Godwin?

  4. 6

    @ Paul
    Elke grote stad heeft en moet “iets” hebben van een herinnering van een grote gebeurtenis in de geschiedenis..iets wat hen bindt, om het even wat. Meestal een feit gepaard met veel slachtoffers. En dat langdurig een trauma blijft. Brand Volendam..9/11..elke stad heeft wel een verhaal. D’r zijn mensen die daar dan schampertjes over doen: “ach wat…800 en nog wat slachtoffers…een stukkie Rotterdam in brand…ga buiten spelen: in Gaza of Darfur lachen ze daarom”.

    Die slaan de plank volledig mis. Tot pak ‘em beet eind tachtiger jaren was de binnenstad een koude zakelijke bedoening. Uitgaansleven, architectonisch, cultureel, locatie voor diverse films en reclamespots, theaters..er leggen weer passagiersboten aan…Oude haven, Kop van Zuid en ga zo maar door..geleidelijk aan daarna heeft e.e.a. weer smoel gekregen.

    Dus als eens per jaar stil gestaan wordt bij het feit dat ooit ons hart, figuurlijk ook dus ook de mijne, er bruut werd uitgerukt…door door…die vuile smerige te.….offen…dan dan..

    ..krijg het zowaar te kwaad….adem stokt.. beter dat ik stop nu anders is het biggelen geblazen…

  5. 10

    Hier is slechts één remedie: een klassieke Deelder:

    Hamburg, 1988

    O hoe vergeefs des doelmans hand zich strekte naar de bal die een minuut voor tijd de Duitse doellijn kruiste

    Zij die vielen rezen juichend uit hun graf.

  6. 11

    Alleen een stadgenoot, import doetterniettoe, is in staat de juiste snaar te raken..

    Het gaat wel weer nu..dankzij Oplawaai

  7. 13

    Graag gedaan, YP.

    Overigens heb ik het schouwspel afgelopen maandag gemist. Verplichtingen buiten de stad. Op de terugweg vanuit Den Haag kon ik vanaf de A13 het schijnsel tegen de wolken nog zien, maar toen ik thuis was was het licht gedoofd. Toch wel jammer.

    Ik heb de afgelopen dagen wel nogal wat beelden gezien van Rotterdam van voor het bombardement. Heel vreemd om die foto’s en films te zien, vaak gemaakt op nog geen kilometer van waar ik woon, en daarop zo goed als niets te zien dat herkenbaar is.