Gisteren las ik in een flits in de Metro dat het leger was ingezet om een dorp te beschermen. Oefening denk je dan. Maar dat komt niet in de krant. Zelfs niet in de Metro.
Vandaag maar eens opgezocht waar het nou over ging. Blijkt dat er een pantserbataljon van 24 m/v is ingezet om een dag een dorp te beschermen waarvan de meeste bewoners naar Hilversum waren. Daar gingen ze meedoen aan een show om een miljoen op te halen voor de restauratie van hun kerk. En ze vonden het zo eng als alles leeg achter bleef. Het kamp was en de buurt en de deal was zo gemaakt.
Maar wacht eens even, gaat dat zomaar? Is dit wel normaal?
Er wordt als argument aangevoerd dat het voor de veiligheid was en dat is toch een taak van het leger.
Dat kan wel wezen, maar gaat dit ook nog op als een groep bewoners er zelf voor kiezen min of meer voor eigen gewin geld te gaan ophalen voor hun oude dorpskerk? Dat is toch geen noodgeval of overmacht of crisis? Dat is een keuze, een heel private keuze van die mensen. Moet de overheid daar dan voor opdraaien? Hebben we daar belastingcenten voor betaald?
Er lijkt sprake te zijn van een soort wederdienst. Maar waar ligt de grens? Kunnen we ze ook bellen voor de bescherming van de Sargasso redactie?
Grrrr, ik had nooit moeten vragen aan de redactie of er nog iemand een leuk idee had voor het jubileum. Wat boeit het de mensen nou wat ik doe als ik niet hier stukjes aan het schrijven ben?
Gelukkig heb ik een kat, anders zou ik helemaal niets hebben om over te schrijven.
Maar daar later meer over. Lifeloggen schijnt immers te gaan over wat er nou zo daags gaande is in het leven van een loggert. Snap echt niet dat er iemand in geïnteresseerd is trouwens. Who cares dat ik vanochtend ge-gvd’d heb in mijn auto omdat voor de tweede achtereenvolgende dag dezelfde gouden Audi A3 met in het kenteken LP-LK via het tankstation een stuk file oversloeg om met twintig seconden tijdswinst weer een extra verstoring te geven in de verkeersstroom waarmee nou juist die files in stand gehouden worden die hij probeert te omzeilen. Man wat heb ik een hekel aan domme egoïsten met auto’s!
En dan duurt het nog zeker 50 minuten voor ik mijn eerste bak koffie kan nemen. Life sucks ’s ochtends te vroeg.
In de oase van rust van mijn altijd tijdelijke kantoor kom ik weer bij zinnen. Eerst even checken of Sargasso nog draait en er geen nieuwe doodsbedreigingen in de mail zitten. Alles lijkt goed te gaan.
Je bent maar zo goed als je laatste postje.
Carlos haalde bijna een jaar geleden weblog-goeroe Jonathan Niefeldt aan na het ontvangen van maar liefst twee Dutch Bloggies.
Hoe waar deze woorden zijn, weet menig blogger. Een weblog bestaat bij de gratie van een continue stroom berichten.
En voor een weblog dat in de belangstelling staat, geldt dat des te meer.
Bij deze ook mijn felicitaties voor Sargasso. Dank ook richting Carlos en Grobbo die indertijd met dit onzalige initiatief gestart zijn. Naïef als zij waren (zijn), konden ze ook niet weten dat het zo lang zou duren en zoveel tijd en energie zou vreten.
En dan hebben we het nog niet gehad over de bak met bagger die hier met enige regelmaat over de bloggers wordt uitgestort:
Linkse propaganda, rechtse prietpraat, milieu-fundi’s, naïef, lees eens een boek, denk toch eens na, lagere school niet afgemaakt? Enzovoort en zo verder. Gelukkig zijn de discussies meestal van een hoger niveau.
De titel van dit stukje klopt niet. Eigenlijk had dit stukje gewoon niet gepubliceerd mogen worden. Maar dat leg ik aan het einde wel uit. Niet lezen als je niet van open einden houdt.
Het begon als volgt. Enige weken geleden las ik dat in Nederland het tweede slachtoffer van de ziekte van Creutzfeldt-Jakob, de menselijke variant van de gekkekoeienziekte (ook wel BSE) viel te betreuren. Vorig week las ik dat in de VS weer een persoon besmet was. (Notitie op mijn Sargassolijstjemetnogmogelijknaderuittezoekenzaken)
Dat dit allebei het nieuws haalt, is op zich al bijzonder. Er sterven regelmatig mensen aan van alles en nog wat. Maar kennelijk speelt deze ziekte meer tot de verbeelding.
Deze berichtjes zouden verder bij mij in de vergetelheid zijn gezakt, ware het niet dat ik tussendoor ook ergens las dat als gevolg van de maatregelen ter voorkoming van deze ziekte ongeveer 10% van de rundvleesproductie niet meer gebruikt kan worden. (Uitroepteken op mijn Sargassolijstjemetnogmogelijknaderuittezoekenzaken)
En toen kwamen er ineens allemaal vraagtekens bij me op. Dus maar even wat speurwerk gedaan.
Om te beginnen is het zo dat in Europa ongeveer 1 op de miljoen mensen per jaar aan CDJ (alle varianten) sterft. Ter vergelijking, er sterven in Europa gemiddeld nog altijd ongeveer 35 op de miljoen mensen per jaar aan een longontsteking (pas op, dikke pdf. blz 267 e.v.).