Het is een roeping, opkomen voor iets waar je in gelooft. Slechts weinigen is het gegeven om ook daadwerkelijk de strijd aan te gaan. Om die strijd aan te gaan, moet je jarenlang vele uren in de week met medestanders praten over de revolutie in duistere achterkamertjes. Uren lezen in boeken die jouw gelijk bevestigen. Uren discussieren over hoe het allemaal beter zou kunnen. Uren besteden aan het ompraten van “ongelovigen”. Uren besteden aan het bestrijden van de praatjes in de media, ze zien gewoon niet wat er voor hun ogen gebeurt.
Uren, dagen, maanden ben je bezig met scholing, organiseren, pamfletten schrijven, mensen overtuigen, etc, etc…
Op een gegeven moment zie je dat de strijd op deze manier niet gewonnen kan worden. Een signaal is nodig. Een heftig signaal. Als ze niet willen luisteren, dan moeten ze maar voelen.
Je gaat ondergronds. Je komt in de inner circle van de beweging. Daar wordt tenminste gesproken over echte acties. Opnieuw ben je uren, dagen, maanden kwijt om er helemaal in te komen. Om de kennis te vergaren die zo noodzakelijk is om de revolutie te kunnen starten. Alles zet je er voor opzij. Relaties zijn eigenlijk niet te doen omdat je daarmee kwetsbaar wordt. Bovendien is het moeilijk iemand te vinden die jouw denkbeelden deelt.
Sociaal leven is een luxe die je als revolutionair niet kan veroorloven. Offers horen nu eenmaal bij de strijd.
Een van de punten die vast in de informatie-besprekingen tussen CDA, PVDA en CU op tafel zal komen is de abortuswetgeving.
Is er volgens u ruimte om deze wetgeving aan te passen? Welke afwegingen spelen daarbij dan volgens u een rol?
Achtergrond:
Standpunt CDA
Standpunt PVDA (3e topic)
Standpunt Christenunie
En als we dan toch bezig zijn, hier een poll:
[poll=6]Konijnen van 10 kilo, zoals ze gefokt worden in oostelijk Duitsland, zouden een oplossing kunnen bieden voor het Noord Koreaanse voedselprobleem. Als die Noord Koreanen nog sterk genoeg zijn om ze te tillen natuurlijk.