“Dat het huidige verval der waarden door de 68’ers komt, is onzin.”
In 1968 kwam ook in Duitsland de revolutie. Met het stenen gooien naar het Amerikahuis werden de protesten ingezet. Ook in Duitsland wordt het verval van normen en waarden soms toegewezen aan de generatie van de jaren ’60. Maar die is het daar uiteraard niet mee eens. Zo ook niet de kinderen van die generatie.
Lekker stevige uitspraak van een van de oud-rebellen:
“Het zwijgen over de holocaust was verstikkend. En wat de Amerikaanse GI’s in Vietnam uitspookten, was even erg als wat onze ouders in de oorlog deden.“
Het was een week geleden al in het nieuws. Het grote re-integratieplan van de overheid zet weinig zoden aan de dijk, aldus een rapport. Maar, zeggen Staatssecretaris Ahmed Aboutaleb en de regering, het is nog te vroeg om vergaande conclusies te trekken. De effectiviteit verbetert en de resultaten van het evaluatierapport gaat maar tot en met 2005.
Gisteren verscheen er tussen de Tweede Kamer documenten nog een evaluatierapport. Deze ging niet zozeer over de effectiviteit maar meer over de kosten en de baten.
Het was taai leeswerk, maar de conclusie is dat het qua opbrengsten eigenlijk net negatief uitvalt. Om dan in het rapport ook steeds weer te wijzen naar het maatschappelijke rendement, een soort echo van het regeringsstandpunt.
Nou zou je zeggen dat als het qua kosten nauwelijks scheelt (kosten re-integratietrajecten wegstrepen tegen de lagere kosten door eerder stoppen met geven uitkeringen) en er wel maatschappelijk rendement is, er toch niets op tegen kan zijn. Kwestie van de efficiëntie een beetje verhogen en het levert je ook nog wat op.
Helaas zitten hier een paar foute aannames in die nader beschouwt de zaak nog wat ongunstiger maken.
Laten we eerst eens beginnen met de belangrijkste grafiek uit het rapport:
Een fraaie visualisatie van het feit dat het effect gering is.
Over dat effect zegt Aboutaleb het volgende:
“We hebben slechts gegevens voor de periode tot 2005. Daarna is de Wet werk en bijstand geïntroduceerd en hebben gemeenten meer financiële prikkels gekregen om mensen aan werk te helpen. Een enorme daling van het aantal mensen in de bijstand was het gevolg. We zitten nu op het laagste aantal in 25 jaar.”
Het eerste bericht laat de indruk achter dat er toch mogelijk weer een crisis aan zit te komen. Het tweede bericht geeft echter aan dat er wel eens iets anders zou kunnen spelen.
Nu is er wel degelijk een heuse dreiging van een creditcardcrisis. Maar dan vanuit de VS en niet het VK. En wel beschouwd is Egg op twee manieren bezig een aparte crisis aan te wakkeren. Enerzijds door de praten over een crisis en mensen onzeker te maken, anderzijds door juist de mensen die verstandig met geld omgaan te blokkeren. En dat zijn nou net de mensen die waarschijnlijk nog wel iets uit te geven hebben straks.
Maar goed, eigen centen eerst.
In de afgelopen week waarin het werk van Peter R de Vries in het ontknopen van de Holloway zaak alle aandacht trok, zat er een interessant gerelateerd rapport tussen de kamerstukken. Onder de kop “Evaluatie privacygedragscode particuliere recherchebureaus” wordt in ruim honderd pagina’s gesnuffeld aan de omgang met vertrouwelijke gegevens in die sector.
Particuliere recherchebureaus hebben gezamenlijk een privacygedragscode opgesteld in lijn met de Wet Bescherming Persoonsgegevens (WBP). Deze code is sinds 2004 verplicht voor alle particuliere bureaus.
Maar houden ze zich daar ook aan? Niet echt, blijkt uit het rapport:
“Bij alle onderzochte methoden tezamen (met uitzondering van het interviewen) wordt bij ruim een kwart van de toepassingen één of meer normeringen overtreden.”
Dat klinkt wat droog en kan je weinig bij voorstellen. Hier twee voorbeelden van wat dat betekent:
“Een deel van de particuliere rechercheurs is afkomstig van de politie. Er wordt gebruik gemaakt van oude contacten bij de politie”
“… dat gebruik is gemaakt van informatie afkomstig van UWV”
Een van de uitgangspunten van de privacygedragscode is de “proportionaliteit en subsidiariteit van de onderzoeksmethode”. Dat betekent dat gebruik van privacygevoelige informatie wel echt noodzakelijk moet zijn bij het behalen van het onderzoeksdoel (bv uitvinden of een zieke werknemer ook daadwerkelijk altijd ziek thuis zit). Maar het rapport lezende blijkt dat dit beginsel niet echt leeft. Het doel heiligt de middelen.
