Wel bijzonder dat de conferentie van de VN nu in Kopenhagen is, de stad waar de naam van verbonden is aan de grootste groep ontkenners.
Als Osama er in geslaagd was nog één stevige aanslag in de VS te plegen ergens begin 2002, dan waren de Verenigde Staten echt hun vrijheid en grondwet kwijt geraakt.
Op deze en veel andere plekken is regelmatige afgegeven op het beleid van Bush in reactie op het terrorisme. Bush bashen kreeg het als label. In de reaguurders panelen waren er twee tegengeluiden te horen. Het eerste, begrijpelijke, is dat terrorisme nu eenmaal een andere aanpak vroeg. Het tweede tegengeluid was dat het toch allemaal niet zo slecht was als het werd voorgesteld.
Het eerste punt zal altijd wel discussies blijven opleveren. Het tweede punt is sinds vorige week ineens een stuk duidelijker geworden. Vanaf vlak na 11 september 2001 was de regering Bush heel hard bezig om allerlei grondrechten te omzeilen en van de president een dictator te maken in oorlogstijd. Militairen inzetten tegen de eigen burgers, massaal telefoons afluisteren, martelen en de pers het zwijgen opleggen waren toegestaan volgens de “juridische” memo’s van toen.
Dit blijkt nu president Obama besloten heeft om een aantal van die voorheen geheime memo’s vrij te geven.
Had Osama nog één keer een geintje uit kunnen halen, waren ze naadloos doorgeschakeld naar een totalitaire dictatuur onder het mom van “War on terror”. De machine was daarvoor al goed op gang gekomen.
Belangrijke vraag nu is, hoe kan het toch keer op keer gebeuren in de geschiedenis dat een machthebber de kans krijgt om met een leugen een land naar the dark side te leiden? Zijn er dan echt geen systemen te verzinnen waardoor dit onmogelijk wordt?
Wat doet de politiek als men klaagt over hun functioneren? Men start een onderzoek, verliest tijd en hoopt dat het dan vanzelf beter gaat. Twee jaar geleden kwam de Raad voor Openbaar Bestuur met het rapport “Binnenhof van binnenuit”. Het zoveelste signaal dat de huidige politiek niet lekker functioneert. In mijn betoog daarover vatte ik het als volgt samen:
“Tweede Kamerleden zijn slachtoffer van de media die ze zelf vervolgens ook weer krampachtig gebruiken. Ze zijn slachtoffer van de fractiediscipline omdat ze bang zijn voor hun baantje in de toekomst. Ze zijn nauwelijks in staat in de breedte onafhankelijk hun controlerende taak uit te voeren, ondanks de instrumenten en de tijd die ze daarvoor hebben. Ze zien dat burgers niet begrijpen wat ze doen, maar nemen vervolgens geen actie om deze situatie te veranderen. Ze zijn nauwelijks bereid tot veranderen. En last but not least ligt de schuld voor dit alles elders, vooral niet bij zichzelf.”
Maar goed, dat rapport werd voor kennisgeving aangenomen en ze zijn dus zelf maar een onderzoek gestart. Dat komt morgen pas officieel uit, maar NRC had al wat inside information:
“Het parlement moet vaker zelf onderwerpen agenderen. De Tweede Kamer laat zich nu te veel leiden door plannen van de regering en door publicitaire incidenten.”
“Geweld, of dat nu wordt gepleegd door individuen of door collectieven in de vorm die bekend staat als oorlog, is het product van heftige menselijke emoties. Schakel die emoties uit en daarmee zal ook het geweld verdwijnen.”
Aldus Martin van Creveld hoogleraar (krijgs)geschiedenis in de Volkskrant van vandaag (sorry, geen link want VK begrijpt het nog niet helemaal)
Hoe ver van de waarheid kan je zitten. Indien zijn uitspraak correct zou zijn, zou je dagelijks enige malen geweldsincidenten mee moeten maken. Gelukkig is dat niet zo. En daarmee mag ook duidelijk zijn dat het pathetische “het zit nu eenmaal in de mens” een kul argument is. Voldoende gebeurtenissen in de levens van de meeste mensen die heftige emoties oproepen maar nooit tot geweld komen. Leer daar eens van en kijk hoever je kan komen zou ik zeggen.