Prediker

1.608 Artikelen
780 Waanlinks
9.750 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)

‘Reïntegratie Rotterdam is schrikbewind’

Ombudsman Anne Mieke Zwaneveld krijgt dagelijks klachten van bijstandsgerechtigden uit Rotterdam over intimidatie, arbeidsdwang en dreigende brieven, zo meldt het blad Binnenlands Bestuur.

Bijstandsgerechtigden worden verplicht tot onbetaalde tegenprestaties, maar dat bestaat in Rotterdam uit straatvegen, of in een latere fase uit het verrichten van onbetaalde arbeid, zoals schoonmaakwerk of lopende bandwerk, stelt de Ombudsman.

Bijstandgerechtigden geven volgens haar te kennen zich regelmatig geïntimideerd te voelen door werkbegeleiders en door de sociale dienst te worden benaderd als fraudeurs.

Esther Voet wordt adjunct-hoofdredacteur Jalta

Op twitter had Voet het namelijk beregezellig met Joshua Livestro, Bart Schut en Annabel Nanninga.

Ze zijn het namelijk over van alles en nog wat eens: Westen goed, Arabische wereld fout, moslims eng, Israël top.

Verder is Voet jarenlang hoofdredacteur van het Nieuw Israëlitisch Weekblad geweest, en heeft dus in tegenstelling tot de huidige adjunct Annabel Nanninga wél ervaring in het leiden van een redactie.

Logische wissel dus, al drukt Voet zich diplomatiek uit.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De radicalisering van Tamerlan Tsarnaev

Wij kennen hen als de ‘Boston Bombers’: Tamerlan en Dzhokhar Tsarnaev lieten in 2013 eigengemaakte bommen ontploffen tijdens de marathon van Boston. Drie mensen kwamen om, enkele honderden raakten gewond. De oudere broer kwam op de vlucht om, Dzhokhar werd onlangs ter dood veroordeeld. De Russisch-Amerikaanse journaliste Masha Gessen schreef een boek over de twee en hun familieachtergrond.

Gessen gaat daarin vooral in op de familieachtergronden en de ontwikkeling van Tamerlan, de oudste broer. Dat biedt een nogal afwijkend plaatje van hoe veel mensen denken dat radicalisering in z’n werk gaat.

Volgens Gessen raakte Tamerlan pas geradicaliseerd toen zijn academische en bokscarrière in het slop raakten en zijn moeder niet aan de bak kwam als schoonheidsspecialiste vanwege de financiële crisis in 2008.

De familie Tsarnaev had de halve wereld afgereisd om de toekomst van hun kinderen veilig te stellen: van Siberië naar Kirgizië, toen naar de Kaspische zee, daarna weer terug naar Kirgizië, vervolgens naar Tsjetsjenië, net op het moment toen de oorlog uitbrak, dus weer terug naar Kirgizië, om uiteindelijk in de VS neer te strijken.

Belangrijkste voor de ouders van Tamerlan en Dzhokhar (die ook nog twee dochters hebben) is dat hun kinderen een goede opleiding konden voltooien en succes zouden hebben.

Hé, ouwe dictator!

Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie, houdt wel van een geintje.

Recentelijk begrotte hij de Hongaarse president Viktor Orbán tijdens een persbijeenkomst met de woorden

“Hé, ouwe dictator!”

Gevolgd door een vriendschappelijke klap in Orbáns gezicht.

Het Pentagon zag IS al in 2012 aankomen

Een memorandum in opdracht van het Pentagon doet nogal wat stof opwaaien op het internet. In het stuk uit Augustus 2012 wordt een strategische analyse gemaakt van de militaire situatie in Syrië en het momentum dat dit creëert voor Al Qaeda in Irak en aanverwante groepen.

Saillant is de lapidaire vaststelling door de auteur van het stuk, dat de drijvende krachten in oppositie tegen het regime Assad uit islamisten bestaat (salafisten, moslimbroederschap, Al Qaeda in Irak), dat de Westerse mogendheden, Turkije en de Golfstaten deze oppositie steunen en dat zij belang zien in een autonoom salafistische regio binnen Syrië, omdat dit het regime van Assad isoleert van haar sji’itische bondgenoten.

Closing Time | Champagne

Eind ’95 ging er een busje over de kop. Het was bijna het voortijdige einde geweest van de christelijke altrockgroep Luxury.

Inmiddels zijn drie van de bandleden oosters-orthodoxe priesters (in de VS of all places) en een vierde een gerespecteerd maker van muziek-documentaires met een veelgeprezen film over Sacred Harp onder zijn gordel. Matt Hinton is inmiddels bezig geld in te zamelen voor een filmproject over zijn voormalige bandje.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Anders Fogh Rasmussen: wat de NAVO doet, is welgedaan

Anders Fogh Rasmussen, voormalig secretaris-generaal van de NAVO wordt aan een spervuur pittige vragen onderworpen over de rol die de NAVO heeft gespeeld in de verslechterende relatie tussen Rusland en het Westen, in het uiteenvallen van de Libische staat en in Afghanistan.

Helaas is Rasmussen teveel een politicus, die zelden met een heldere analyse komt, maar vooral bezig lijkt zijn blazoen schoon te houden door de harde vragen te ontduiken. Keer op keer herhaalt hij dat deze of gene missie een succes was, ook al is voor iedereen die het nieuws een beetje volgt duidelijk dat de uitkomst van de missies niet het gewenste resultaat hebben bewerkstelligt, of regelrecht zijn uitgelopen op een ramp.

Je zou hopen op wat meer zelfreflectie bij een wereldleider die aan de knoppen heeft gezeten van ’s wereld voornaamste militaire bondgenootschap. Kennelijk worden ze daar niet op geselecteerd.

Closing Time | Father Lucifer

Tori Amos was in de jaren negentig op de toppen van haar kunnen. Denk Kate Bush, maar dan rauwer en meer bij de tijd.

Masturbatie, getreiterd worden op school, verkrachting, ontmoetingen met de duivel na het drinken van psychedelische thee*: alles kwam langs.

Onlangs heeft ze haar eerste twee solo-albums opnieuw uitgegeven, in een luxe uitvoering met veel bonusmateriaal. Die zijn nog altijd de moeite van het beluisteren waard.

Hollywoodliefjes blijven eeuwig jong

Dat Hollywood vooral mooie jonge vrouwen tussen de twintig en de veertig in voorname filmrollen plaatst, is natuurlijk al lang en breed bekend. Maar wat opvalt is dat oudere mannelijke filmsterren dan weer geen probleem zijn.

Hoe oud mannelijke Hollywoodsterren echter ook mogen worden, hun vrouwelijke tegenspelers (en ‘love interests’) blijven altijd hangen in de vruchtbare leeftijd. Want hé, welke 29-jarige vrouw zou het nu niet willen doen op een een 56-jarige kerel? Lekker realistisch, maar niet heus.

Rechtsblog Jalta besmeurt nagedachtenis Marokkaanse WOII-strijders

In twee artikelen zet Bart Schut de Marokkaanse strijders die meevochten aan de kant van de geallieerden weg als groepsverkrachters. In Freudenstadt zouden zij zich vergrepen hebben aan 600 vrouwen.

Schuts uiteindelijke bron blijkt echter een overtuigde nazi-gynaecologe, die de massaverkrachting uit haar duim heeft gezogen:

De dan 76-jarige arts zit op haar praatstoel en ontsteekt in een monoloog van extremiteiten. Ze vertelt dat slechts zelden een vrouw haar echt vertelde verkracht te zijn, ze vermoedde het slechts op basis van hun houding en ging dan over tot de voorgeschreven preventieve spoelingen. Ze pleegde inderdaad abortussen, maar dat deed ze tijdens de oorlog ook en bleef dat nog jaren doen.

Ze draagt een, door Schut onvermelde, oorzaak aan voor het feit dat er nooit slachtoffers zijn gaan spreken over wat hen is aangedaan. Niet alleen zou er sprake zijn van schaamte maar ook werd er gezwegen omdat volgens haar de vrouwen gewoon simpele wezens waren. De herinneringen aan de groepsverkrachting zouden ondergesneeuwd zijn geraakt in de rest van de rottigheid in hun levens, zoals huiselijk geweld, meent ze.

Closing Time | I see a Darkness

Laat u niet bedotten door het vrolijke deuntje en de maffe video. Bonnie ‘Prince’ Billy’s ‘I see a Darkness’ is een mistroostig lied over de kanten van onszelf die we liever niet laten zien.

Well, you’re my friend, and can you see?
Many times, we’ve been out drinking;
Many times we shared our thoughts.
But did you ever, ever notice, the kind of thoughts I got?
Well, you know I have a love; a love for everyone I know.
And you know I have a drive, to live I won’t let go.
But can you see its opposition, comes rising up sometimes?
That its dreadful imposition, comes blacking in my mind?

And then I see a darkness…

Quote du Jour | Trigger warning

Given that the difficult and potentially triggering material we teach must not be abandoned because it’s timeless, provocative, germane, or simply canonical by accident of history—and given that a trigger warning can actually open up a discussion of material with which students have an initially low comfort level—we simply can’t dismiss student calls for trigger warnings. We have to take them seriously, not because literature (or life) needs a censor or students need to be coddled, but because being more acutely aware of how students are responding to challenging material is just better and more responsible pedagogy

Vorige Volgende