Is de Nederlandse gezondheidszorg een geldverslindend monster? Objectief gezien wel, aangezien de zorg steeds meer geld gaat kosten. Maar er zijn verzachtende omstandigheden, zoals duurdere therapiën en de vergrijzing. Maar dat verklaart niet alles.
Tussen 2000 en 2003 zijn de uitgaven van ziekenhuizen bijvoorbeeld met 31 procent toegenomen, terwijl het aantal patiënten slechts toenam met 7 procent. Dat is onacceptabel.
Wat is de oorzaak? Mijns inziens heeft een groot gedeelte te maken met de heersende ziekenhuiscultuur. Kort gezegd komt het hierop neer. Hoe ouder, hoe meer te zeggen. Conservatisme vier hoogtij en vernieuwing delft het onderspit. Dat heeft bijvoorbeeld tot gevolg dat er nog steeds ziekenhuizen werken met grote stapels papieren statussen (patiëntinformatie) en het niet willen en kunnen toegeven van fouten. Op diverse faculteiten informatica wordt je meewarig aangekeken als je zegt dat medische informatica je interesseert. De bereidheid tot verandering in deze sector is bedroevend. Dat er nog geen overkoepelend patiëntendossier is heeft helemaal niks te maken met privacy issues, maar grotendeels met de “ik-deed-het-altijd-al-zo” mentaliteit in de gezondheidszorg.
Een ander probleem is de machtspositie van artsen. Verandering kan relatief makkelijk worden tegengehouden. Een goed voorbeeld is dit. Een ander voorbeeld is dat er in de meeste ziekenhuizen geen functioneringsgesprekken zijn voor artsen. Het kan dus voorkomen dat er een arts loopt die al jarenlang met statussen smijt en iedereen voor rotte vis uitmaakt (praktijkgeval), en er niemand is die hem ter verantwoording kan roepen doordat ze zijn georganiseerd in maatschappen. Elke maatschap is een bedrijfje op zich met een aantal op gelijke hoogte staande directeuren, vaak vrienden. Een prima omgeving om verandering tegen te houden en elkaar de hand boven het hoofd te houden. Hierdoor is een ziekenhuis vaak niets anders dan een groep bedrijfjes onder één dak.
