Gastauteur, auteur op Sargasso

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Vroege optocht van de MEP

6 augustus 2009 , 11:49 , door Gastauteur

rnw1 Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden deze posts van Rasmijn.

De grote optocht van MEP vond zondag plaats. Verrassend vroeg in het seizoen, want we hebben nog zeven weken te gaan (tenzij ze van plan zijn om er nog een te houden, wat tegen de afspraak is). Of je nou voor of tegen bent, het was indrukwekkend. Nelson Oduber reed trots voorop. De hele rit stond de 62-jarige, maar oerfitte premier in zijn jeep, de vuisten gebald en met een stoere blik richting de vele sympathisanten langs de weg.

Zijn meest trouwe ‘palanca’s’ zaten naast hem in de auto, twee quads en een auto met beveilgers reden daar vlak achter. Na hem kwam de nummer twee, Marisol Lopez-Tromp, met haar grote gevolg. En na haar nog zo’n vijf, zes kilometer aan geel versierde toeterende auto’s, ATV’s, brommers, en trailers met keiharde muziek. De verschillende kandidaten (niet allemaal, de partij heeft haar definitieve lijst altijd pas op de nacht voor de officiele inlevering klaar) stonden in hun jeeps en zorgden ervoor dat ze zichtbaar waren. Zo reed Evelyn Wever-Croes in een hoge monstertruck en reed Booshi Wever in zijn eigen trailer. Want het campagnegeld moet rollen. Letterlijk.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Think Different

5 augustus 2009 , 16:00 , door Gastauteur

rnw1 Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden blogposts van Rasmijn.

Een ding is zeker, Aruba gaat voor wat anders. De oppositiepartijen AVP en RED en de buitenparlementaire gegadigde Democracia Real roepen allemaal om ‘cambio’ en er is zelfs een nieuwe sociaal-democratische partij bijgekomen, Movimento Social Independiente. Want zelfs bij het normaal hondstrouwe gevolg van MEP ziet men de kans om een alternatief te bieden.

De Amerikaanse ‘change-bug’ van vorig jaar is duidelijk hiernaartoe overgevlogen. In Amerika was ‘change’ het logisch gevolg van acht jaar Bush en nu op Aruba lijkt ‘cambio’ logisch na acht jaar MEP. Dit vinden MEP-istas overigens zelf ook, zij het op hun eigen manier. Bijna de helft van de kieslijst van de regeringspartij is door partijleider Nel Oduber vernieuwd. En een goede hoeveelheid van deze nieuwe kandidaten is jong.

De heersende indruk is (misschien ook door wat in Amerika is gebeurd) dat meer jonge mensen dan ooit actief meedoen aan de verkiezingen, hetzij door zelf op de lijst te gaan of door campagne te voeren. Facebook is heel snel een van de belangrijkste plekken geworden waar partijen en kandidaten van zich laten horen. Uiteraard de een meer dan de ander en ik denk dat dit uiteindelijk ook doorslaggevend zou kunnen zijn.

Uit professionele overwegingen ben ik vrienden met iedereen, van Mike en Paul tot Andin, Serge, Rudy, Nel en Chris. Zo blijf ik goed op de hoogte van waar ze mee bezig zijn. Zo kwam de eerste aankondiging van Michelle Winklaar´s kandidatuur, na maanden een publiek geheim te zijn geweest, van AVP-leider Mike Eman via Facebook (Twitter is een nog te nieuw fenomeen op Aruba, nu pas begint het aan te slaan bij een groep early adopters).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Marcouch’ homoboot

4 augustus 2009 , 11:10 , door Gastauteur

De volgende bijdrage is van gastredacteur Hassan Bahara. Zoals Thomas van Aalten over Senseo en Rob Geus kan praten maar daarna uitputtende epistels over honderd jaar ministerie van onderwijs over u uitspuwt, bedient ook Bahara zich na zijn fake kosten-baten-analyse voor de PVV van serieuze journalistiek. Deze reportage over de opening van de Gaypride in het ‘omstreden’ stadsdeel Slotervaart te Amsterdam, verscheen gisteren in NRC Handelsblad, maar niet online. Bahara bood het Sargasso aan.

Stadsdeelvoorzitter van Amsterdam – Slotervaart, Ahmed Marcouch, wil dat de islamitische bewoners van zijn stadsdeel de homoseksueel accepteren als gelijke. Het moet afgelopen zijn met het potenrammen in de binnenstad. In de nota (PDF) Homobeleid Slotervaart 2009 – 2011 staan verschillende suggesties om de homofobie in Slotervaart te stoppen: de komst van een homocafe, en een voetbaltoernooi tussen een Marokkaanse voetbalclub en een homovoetbalclub.

Marcouch’ meest opzichtige stap naar acceptatie van homoseksualiteit door Slotervaarders, is de opening van de Gay Pride in zijn stadsdeel (zie hier het YouTube filmpje). Samen met Job Cohen zal Marcouch in het water van het Nieuwe Meer op de boot van de gemeente Amsterdam stappen, waarna de boot zich zal aansluiten bij de parade in de binnenstad.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Loting geneeskunde sluit gemotiveerde studenten uit

2 augustus 2009 , 11:04 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Onderstaand stuk is een open brief van Jaron van de Wardt, die graag geneeskunde zou studeren, aan minister Plasterk en verscheen in aangepaste vorm eerder in de Volkskrant

Hooggeachte heer Plasterk,

Om meteen maar met de deur in huis te vallen: ik baal, ik baal als een stekker. Dit ten eerste omdat het mij voor de derde keer op rij niet is geluk ingeloot te worden voor de opleiding geneeskunde, de studie die ik al vanaf het begin van de middelbare school wil gaan volgen. En dit ten tweede omdat er volgens mij op veel punten zaken te verbeteren of aan te passen vallen op het gebied van de numerus fixus, hier betreffende geneeskunde. Vandaar dat ik in deze brief zal proberen duidelijk te maken op welke punten het volgens mij mis gaat en waarom iemand zoals ik het toch echt wel verdient om geneeskunde te mogen studeren. Dit in de hoop dat daar iets mee en ook aan gedaan kan worden. In het volgende gedeelte zal ik deze punten aandragen en uiteenzetten.

Ik heb veel aandacht gekregen voor deze zaak doordat de vader van mijn vriendin, Koen Gerritsen, de Tweede Kamerleden een e-mail heeft gestuurd waarop veel reacties zijn binnengekomen. Hieronder was ook PvdA-kamerlid Angelien Eijsink. Zij tipte ons dat er het beste een brief gestuurd kon worden aan de minister van onderwijs, cultuur en wetenschap zelf. Wel, zie hier het resultaat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Europa wordt groener door IJsland

26 juli 2009 , 15:04 , door Gastauteur

IJsland is niet alleen een verarmde schuldenaar, maar ook een potentiële bondgenoot bij de ?vergroening? van de Europese Unie. Op het gebied van visserij en energie hebben de IJslanders ons veel te bieden, zo betogen Marije Cornelissen en Bas Eickhout. Ze zijn lid van het Europees Parlement voor GroenLinks.

Geothermal plant in Iceland (Foto: Flickr/Geothermal plant in Iceland, futureatlas.com

Maandag bespreken de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU het verzoek van IJsland om ook EU-lid te mogen worden. De toetreding is nog geen gelopen race. Rechtse partijen in Nederland en Duitsland reageren afwijzend. Zij vrezen dat IJsland zijn financiële problemen op de EU wil afwentelen. Door de ineenstorting en nationalisatie van zijn banken worstelt het land nu met een staatsschuld die groter is dan het jaarlijkse inkomen van de ongeveer 320.000 inwoners.

Die angst voor afwenteling mist grond. Binnen de EU is elk land verantwoordelijk voor zijn eigen schulden. De IJslanders zullen zelf de rekening moeten betalen voor de roekeloosheid van hun bankiers. Wat de EU wél kan bieden, is grotere stabiliteit. Toetreding tot het Europees wisselkoersmechanisme en – uiteindelijk – de eurozone zullen het vertrouwen in de IJslandse economie bevorderen.

Als eerste stap naar herstel van vertrouwen zal het IJslandse parlement de aansprakelijkheid voor het Icesavedebacle onder ogen moeten zien. Dat is pijnlijk, want het gaat om 13.000 euro per IJslander. Maar een akkoord over terugbetaling van de schulden aan het Verenigd Koninkrijk en Nederland is onmisbaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hassan Bahara helpt de PVV een handje

22 juli 2009 , 16:22 , door Gastauteur

Daar is hij weer, de dekselse Hassan Bahara. Inmiddels is hij niet alleen druk aan het flyeren voor de actie (snoepen uit de subsidiepot!) “meer begrip voor Sargasso in Slotervaart”, maar helpt hij de PVV met een goede kosten-baten-analyse van de allochtoon..

De PVV wil van bijna elk ministerie weten hoeveel geld ze uitgeven aan allochtonen en wat die allochtonen in ruil opbrengen. Eigenlijk een overbodige vraag van de PVV daar ze het antwoord al schijnen te weten: “Den Haag geeft onevenredig veel geld uit aan (niet-westerse) allochtonen en ziet daar weinig voor terug”(Trouw).

Om de PVV ter wille te zijn, neem ik de kosten-batenanalyse van mijzelf ter hand en reken uit wat ik u, de belastingbetalende burger, de afgelopen dertig jaar gekost heb, en wat u dat heeft opgeleverd.

KOSTEN

kosten-hassan
BATEN

baten-hassan

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sjuul Paradijs: StB laat hem zijn slang zien

21 juli 2009 , 14:00 , door Gastauteur

Hieronder volgt een gastbijdrage van StB die met wederzijds welbevinden is overgenomen van PropriaCures

sjuul_paradijs Soms zijn mensen er ineens. Je hebt nog nooit van ze gehoord, hebt ze nog nooit gezien en plots gaat er geen dag voorbij zonder dat je hun naam ergens tegenkomt. In 2005 was er de pianoman, die aanspoelde op een Engels strand en wekenlang het nieuws beheerste omdat het eerste wat hij deed niet het aantrekken van een schone onderbroek was, maar het spelen van een riedeltje piano. Sjuul Paradijs ook is zo’n iemand. Begin dit jaar was hij er. Gewoon, ineens. Niet dat hij tot nu toe blijk van een speciaal talent heeft gegeven, maar als hoofdredacteur van de Telegraaf en fakkeldrager van hardwerkend Nederland is dat geen vereiste.

Ik vermoed dat hij net als al zijn collega’s een opleiding heeft genoten in het geheime bunkercomplex waar de Telegraaf haar journalisten opleidt tot de alerte nieuwsjagers die ze zijn. Daar leren ze nieuws brengen zoals het hoort: geen nuance of achtergronden, maar recht voor zijn raap, voor iedereen toegankelijk.
Een hele kluif voor de meeste journalisten, en het hypermoderne trainingsprogramma is dan ook niet voor iedereen weggelegd. Ze leren er typen op een computer waarop het toetsenbord is gesaboteerd en de capslock altijd aanstaat, ze worden er nachtenlang opgesloten met mensen die Berry en Truus heten en krijgen video’s te zien van babyzeehondjes die aan stukken worden gereten door orka’s terwijl ze in hun koptelefoon toespraken van linkse politici horen. Elke keer dat ze er dan een zien in Nieuwspoort, beginnen ze weer te zweten van verontwaardiging. Welkom bij de krant voor wakker Nederland.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De taxi kwam van links

16 juli 2009 , 11:03 , door Gastauteur

[i]GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat wederom SanteBrun.[/i]

De grimmige taxistandplaats bij Amsterdam CS (Foto: Flickr/mpauws)

Het is een kwestie van tijd tot het moment dat de PvdA en meer in het bijzonder Wouter Bos de moord op een taxipassagier in Amsterdam in de schoenen geschoven krijgt.

Want ga maar na: de chaos in het taxibedrijf is ontstaan doordat PvdA-minister Tineke Netelenbos in het jaar 2000 de taxibranche liberaliseerde, waardoor iedereen die een rijbewijs had een taxivergunning kon gaan aanvragen. Daardoor zou een compleet vrije markt ontstaan met superbeleefde en bekwame chauffeurs die je voor ongeveer niets desnoods naar het einde van de wereld reden.

Sindsdien kijkt iedereen vreemd op als er weer verhalen de ronde doen over taxichauffeurs die ritten van minder dan vijfhonderd kilometer botweg weigeren, doodleuk de taximeter bij vertrek op vijftig euro zetten en de passagiers de hele rit lang in het Kirgizisch op racistische teksten onthalen en onderweg zeventien keer aan voorbijgangers een duidelijke verwijzing naar het gewenste adres vragen waardoor een ritje dat in een kwartier afgewikkeld had kunnen worden, heel gemakkelijk anderhalf uur in beslag neemt.

Het gekke is: in andere landen is het taxibedrijf net zo liberaal als in Nederland, maar, enkele uitzonderingen daargelaten, hoor je dat soort verhalen nooit. Een taxichauffeur in Manhattan mag dan een Nigeriaan zijn, of een Palestijn of een Rus, hij weet precies de weg ? dat is, toegegeven, in Manhattan een heel stuk makkelijker dan in Amsterdam ? en hij rekent altijd een eerlijke prijs. Maar in Nederland kan zoiets blijkbaar niet. Voor een deel is het een gevolg van een vicieuze cirkel: de meeste afstanden zijn zo kort dat je ze makkelijk loopt, en het taxibedrijf heeft het odium op zich duur te zijn en oncomfortabel ? de chauffeur die in onvervalst Amsterdams, brandende zware peuk in de mondhoek, met de radio keihard aan op André Hazes, krasse racistische taal uitkraamt is helaas eerder regel dan uitzondering. Daardoor is het aantal klanten waar nog iets aan te verdienen valt veel te klein voor de enorme chauffeurspopulatie en dan begint vroeg of laat het matten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Robert Vuijsje reageert op stellingen

13 juli 2009 , 13:00 , door Gastauteur

Hassan Bahara legde schrijver Robert Vuijsje onlangs enkele stellingen voor in Contrast, tijdschrift voor diversiteit. Vuijsjes boek Alleen Maar Nette Mensen is omstreden, omdat uit verscheidene hoeken beweerd zou worden dat het een racistisch boek is. Sargasso plaatst Vuijsjes reactie als gastbijdrage.

almnm Naast veel lof en de grootste literaire prijs van België (de Gouden Uil), ontving de roman Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje de nodige kritiek. ”Klompendanserige stijl”, “Seksistich” en “racistisch” waren maar enkele van de kwalificaties die zowel boek als schrijver in het gezicht kreeg gesmeten. Tijd dus voor Robert Vuijsje om zich tegen zijn grootste criticasters te verweren. En om een paar fans aan het woord te laten.

“Blanke mannen gaan naar zwarte getto’s om exotische vreemdelingen op te pikken, iemand die niet van hun soort is. Meestal doen ze dat om hun eigen milieu te schofferen: kijk, ik ben anders dan jullie, ik haat jullie. Ze exploiteren zwarte mensen voor hun rebellie. Dat is au fond racistisch.” Amerikaanse Nobelprijswinnares en schrijver Toni Morrison (zwart)

Vuijsje: “Tja. Zoals zij het bekijkt, zo heb ik er zelf nog nooit over nagedacht. Als ik voor mijzelf spreek: iedereen heeft een bepaalde smaak van wat hij of zij aantrekkelijk vindt. Voor mij zijn dat toevallig zwarte vrouwen. “

“Met zijn karikaturale seksuele fantasieën berokkent Vuijsje schade. Straks komt dit boek op de literatuurlijst op school en dat vind ik heel erg. Jongeren hebben juist behoefte aan positieve voorbeelden.” Cultureel antropologe Irma Accord (zwart)

Vuijsje: “Bij deze uitspraak denk ik: zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Als je zelf dat soort gedachtes hebt, dan ga je er van uit dat andere mensen dat ook zullen hebben. Dat is gewoon niet zo. Het zijn ook zoveel denkfouten op elkaar gestapeld dat je denkt: hoe komt iemand hier bij? Volgens mij zijn jongeren heus wel in staat om dit boek niet als de absolute waarheid te beschouwen. Ze kunnen vast veel verder kijken.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De christelijke naastenliefde van de PVV

10 juli 2009 , 13:57 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastlogs. Vandaag is dat JvdHeuvel van Crapuul.

Dat PVV’er Raymond de Roon nou niet bepaald Nederlands meest integere politicus is heb ik al eens eerder behandeld. Raymond de Roon is de Hoofd-Christen van de PVV, met het hart op de juiste islamofobische plek. Hij is welhaast Neerlands grootste voorstander van de christelijke godsdienstvrijheid. Andere godsdiensten vind ie dan weer minder en de islam vind ie eigenlijk helemaal niks en dus moeten moslims van Raymond van Roon hun bek houden.

Des te verwonderlijker was het toen er onlangs een ‘revolutie’ gaande was in Iran en de PVV plotseling de grootste vrienden waren met de opstandelingen in Iran. De PVV wilde de ambassadeur terugroepen, de betrekkingen verbreken, Iraanse tegoeden bevriezen, de Iraanse olieindustrie boycotten, Iran nuken, noem maar op; alles voor de goede zaak, in ieder geval “zolang de repressie van de oppositie in Iran voortduurt en er geen vrije en democratische verkiezingen onder toezicht van de VN in dat land hebben plaatsgevonden.” Nee, Raymond de Roon draaide vele overuren om de omwenteling in Iran mogelijk te maken, tevergeefs, zo wees de geschiedenis uit, maar toch.

Het is ontroerend om te zien hoe de PVV, in de persoon van Raymond de Roon, zo opkomt voor de verworpenen der aarde, de onderdrukten overal ter wereld. “Raymond staat achter ons” moeten ook de arme onderdrukte Oeigoeren gedacht hebben, toen ze in een klein conflictje terechtkwamen met de Chinese overheid waarbij 165 doden vielen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het refrein van Maarten Wauwelmans

8 juli 2009 , 13:41 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Deze keer een bijdrage van Harry Zevenbergen dat ook als column verschijnt op de site van SUB. Voor het achtste jaar volgt hij onder de naam Tour de ZevenBal de Tour de France met columns en gedichten.

Maarten Ducrot was ooit een prima jongen. Een kritisch en helder denker, maar in de jaren als co-commentator bij NOS is daar zo langzamerhand flink de klad in gekomen. Als het compleet doorgedraaide lid van de sekte van ‘het Nieuwe Wielrennen’ wauwelde hij er de laatste jaren een eind op los. Hij heeft daarbij gekozen voor de stijlvorm van de letterlijke herhaling. Zijn commentaar lijkt een eindeloos lang lied zonder coupletten.

Zijn ideeën over het nieuwe wielrennen stuitten op steeds meer weerstand en dit jaar gebruikte hij de term minder en had hij het vooral over dat niemand nog de koers kan controleren en dat de renners elkaar kapot rijden en aan het eind geen energie meer hebben voor splijtende aanvallen. De kenmerken die hij vorig jaar koppelde aan zijn definitie van het Nieuwe Wielrennen.

Hij werkte dit thema steeds verder uit. Dit weekend tijdens de NK zong hij het compacte refrein van ‘ze zitten stuk, ze zitten echt helemaal stuk’. Keer op keer op keer. Ik ben een masochist en al jaren luister ik naar Maarten en zijn vriend Herbert Kletsmajoor. Maar tijdens de klassiekers en de grote rondes schakel ik zo nu en dan over op het Vlaamse commentaar om het ritme te breken. De Belgen houden net als ik erg van flauwe woordgrappen en beschikken ook over een schitterende wielervocabulaire. Na een tijdje schakel ik toch weer terug.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Van je ploeggenoten moet je het hebben

7 juli 2009 , 14:27 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Deze keer een bijdrage van Harry Zevenbergen dat ook als column verschijnt op de site van SUB. Voor het achtste jaar volgt hij onder de naam Tour de ZevenBal de Tour de France met columns en gedichten.

De voortekenen kunnen bedriegen, maar voorlopig maak ik me op voor een broederstrijd in de Astana-ploeg. Eén van mijn favoriete Tours was in 1986. In 1985 won Bernard Hinault zijn vijfde Tour, hij deed dat met de steun van zijn jonge ploegmaat Greg Lemond, zijn gedoodverfde opvolger. Hinault had het zwaar en het was Lemond die hem er doorheen sleepte. De vraag die bij iedereen speelde was of Lemond eigenlijk niet veel sterker was en de Tour had kunnen winnen? Het antwoord van de meeste kenners was Ja.

Lemond had zich ingehouden. Hij eindigde als meesterknecht op de tweede plaats op 1m42s. In 1984 was hij al als derde geëindigd, 1m14s achter de nummer twee Hinault. De hulp leverde Lemond de belofte van Hinault op dat deze hem het jaar erna aan zijn eerste Tourzege zou helpen. In 1986 was Hinault echter in veel betere doen en probeerde hij tijdelijk geheugenverlies te faken. De mogelijkheid om als eerste renner zes keer de Tour de France te kunnen winnen was te aanlokkelijk. Hinault kwam niet openlijk terug op zijn belofte, maar deed er alles aan om Lemond van zijn stuk te brengen. Hoogtepunt van deze strijd tussen ploegmaats was de aankomst op Alpe d’Huez waar de twee ver voor alle anderen hand in hand over de finish gingen en het was Hinault die zijn wiel net iets eerder over de finish reed. Iedereen hoorde Hinault grommen, de Tour was beslist. Maar niet afgelopen voordat Hinault ook nog de laatste tijdrit won. De zesde zege zou er nooit komen, maar de psychologische oorlog en de aanvallen in de rug hadden de Tour gekleurd.