Moeten individuele burgers ook stappen ondernemen om hun CO2-uitstoot te reduceren? Of schuiven we alle verantwoordelijkheid af op onze overheid? EU-voorzitter José Manuel Barroso vindt individueel gedrag -en dan met name dat van hemzelf- irrelevant. Hij reist vandaag in een benzine slurpende Volkswagen Touareg naar de klimaattop van de Europese Unie en wenst daarop niet aangesproken te worden. De Portugese Europeaan Barroso houdt niet van het moralistische vingertje: ‘Wanneer we naar het CO2-gebruik van afzonderlijke personen gaan kijken, bevinden we ons op glad ijs. Voor je het weet nemen we niet alleen het milieugedrag van personen onder de loep, maar ook bijvoorbeeld het seksueel gedrag.’ (Elsevier).
Twee jaar geleden kwam het WWF rapport: Europe 2005 – The Ecological Footprint uit, inclusief een visionair voorwoord van Barroso. Ik tik over: “… I am convinced that to realise our vision, we need to engage stakeholders and citizens from across Europe and the world and get people to take real ownership of the sustainable development challenge…”
Elsevier: hét hobbyblad voor klimaatsceptici, smult hiervan en verfotosjopt met een bijna verfrissende burgerjournalistieke kwinkslag Barroso en zijn SUV. Maar onbedoeld zet het blad hiermee nog meer druk op de ketel van het maatschappelijke proces dat wereldwijd goed op gang is gekomen na de film van Al Gore. Het aanpakken van onze ecologische voetafdruk komt (ook) neer op individuele keuzes maken. En of u mij nu wilt geloven of niet, ik beitel bij deze 8 maart 2007 in de Google cache dat iedereen over vijf jaar individuele gedragsaanpassingen voor het milieu de normaalste zaak van de wereld zal vinden, ook Barroso.
Morgen begint de Amerikaanse president Bush aan een zesdaagse reis door Latijns-Amerika. Op zijn reis zal deze telg van de Texaanse olieindustrie de fundamenten proberen te leggen voor een “een markt over het hele halfrond die een stabiel aanbod aan biobrandstoffen garandeert” (IPS). Een ethanol-OPEC soort van… Brazilië is wereldwijd de grootste producent van ethanol en de VS willen voor hun brandstofbehoefte minder afhankelijk zijn van onstabiele regio’s zoals het Midden-Oosten. En 1+1=2. Bush zal tijdens deze reis door Brazilië, Uruguay, Colombia, Guatemala en Mexico een energie-aanbod doen om de toenemende ‘macht’ van de roemruchte olieboeren Chavez en Ahmadinejad te counteren (Brazil Mag).
Met deze actie probeert Bush te verhinderen dat onder leiding van de Venezolaanse president Chavez er een Latijns-Amerikaans handelsblok ontstaat dat anti-Amerikaans opereert. Maar tegelijkertijd kan deze koers richting een ethanol-OPEC drastische gevolgen hebben voor het landgebruik in Latijns-Amerika. Is dit een waardevolle kans om marginale landbouwgronden beter te benutten of verandert het continent in één grote energie-akker en komen natuur en lokale voedselvoorziening nog meer onder druk te staan? Volgens de Venezolaanse specialist Alfredo Michelena is een ethanol-OPEC ondenkbaar. “Maar ethanol kan wel in de plaats komen van een beperkt deel van het aardolieverbruik in de VS – zowat de hoeveelheid die Venezuela nu aan de VS levert.” (IPS)
[poll=17]