Anders nog iets? | Het Wonder dat Bliksem en Shit heet

COLUMN - ‘Volgende week donderdag zal Bliksem zijn verjaardag vieren. Je bent van harte uitgenodigd! Zo zal ongeveer een uitnodiging voor het feestje van de jongeman, genaamd Bliksem, eruit (gaan) zien. Ik bedoel hiermee te zeggen: deze naam komt voor in de databank der vreemde en opmerkelijke namen in Nederland. Deze naam bestaat dus écht. ‘Shit, vijf jaar oud, wil graag opgehaald worden uit Smaland…’ Zo zal het waarschijnlijk ooit door de speakers van een willekeurige Ikea gaan klinken, wanneer de ouders van Shit even op jacht zijn naar een nieuw theeservies met bijpassende tafelaccessoires. Ouders zijn in Nederland namelijk vrij om een kind een naam te geven die ze zelf willen.

Mijn naam is Pascal. Op zich niets vreemds aan. Het betekent: geboren op Paasdag. En dat terwijl ik nog niet eens in de buurt van het paasfeest geboren ben! Behoorlijk vooruitstrevend en gedurfd, zo half jaren zeventig. De populariteit van deze naam is echter terug aan het lopen. In 2006 werden nog achtenzeventig jongens in Nederland zo genoemd, in 2011 bijvoorbeeld nog maar vierentwintig. En in 2013 is deze, met uitsterven bedreigde, naamsoort nog maar zeventien keer te vinden in de lijst van jongensnamen uit dat betreffende jaar. Daarvoor in de plaats is er een grote diversiteit aan (jongens)namen gekomen. Met dank aan alle creatieve ouders in het kwadraat. Dat geeft kleur en verscheidenheid aan de maatschappij. En net als met alles, geldt ook hier: over smaak valt (niet) te twisten én we leven in een vrij land.

Bijna tegelijkertijd met het artikel over de moderne kindernamen, kwam ik een bericht tegen dat ging over een onderzoek, waarbij naar voren was gekomen dat Nederlanders te simpele wachtwoorden bedenken voor hun accounts op Internet. Te vaak worden er makkelijke namen (meestal van de kinderen) gebruikt. Handig om te onthouden, absoluut niet waterdicht. Voor hackers is het namelijk geen enkele moeite om toe te slaan en uw harde schijf vol baby- en kinderfoto’s te hacken. Kwestie van de lijst der populairste kindernamen erbij te pakken en bijvoorbeeld Tess of Sem in te typen. Want dat zijn de meest gekozen kindernamen van het afgelopen jaar. Grote kans om meteen beet te hebben! Dat probleem lijkt nu makkelijk oplosbaar. Want Devainchéliënne of Juëquinaisheley als wachtwoord kiezen voor uw Hotmail-account, eventueel nog voorzien van een teken of cijferreeks, zal geen enkele hacker traceren!

Wanneer ouders hun kind bij de geboorte een naam geven, is dat vaak in het heetst van de (bevallings)strijd. Tevens is het alom bekend, dat men vaak, nadat het kindje het daglicht heeft gezien, toch nog snel kiest voor die ene, weinig voorkomende naam waar men al zo’n acht of negen maanden over heeft getwijfeld. Eentje waarvan ze zeker weten dat die niet nóg een keer voorkomt in het kinderdagverblijf. Of later op de werkvloer. Terwijl van de nieuwe aardling(e) verwacht wordt meteen te gaan krijsen, gieren de euforiehormonen van de kersverse ouders massaal door de moegestreden lijven. Even wordt er nog getwijfeld, maar dan wordt al snel duidelijk dat het kind een naam ‘van nu’ moet krijgen. Eentje die het kind uniek zal maken en waar men van zal zeggen: ‘Wonder…? Goh, wat een… euuhh, aparte naam. Zo lekker Nederlands ook, authentiek… enzo…’ Tja, aan de creativiteit van de ouders van nu hoeft men niet te twijfelen. Maar echt ‘normaal’ zal ‘men’ het ook niet vinden.

Maar wat is normaal en toelaatbaar? De tijdsgeest speelt ook een grote rol in de namendiversiteit. Zo is er ook een lijst met namen, die in het verleden zelfs werden  geweigerd. Op deze namenlijst staan onder andere de ‘shockerende’ namen: Glenn, Maico, Colinda en Dionne. Heftig hoor. Dan te bedenken dat we tegenwoordig dus al niet meer opkijken van een moeder die in een winkel roept, dat Bruis van het snoepgoed moet afblijven. Of dat een docent moet vragen of Eintemaxemilium aanwezig is in de klas.

Al met al geeft het onze, multiculturele, samenleving kleur en diversiteit. Iets wat voor niemand ooit een nadeel hoeft te zijn. Het is iets om trots op te zijn, net als op het nieuwe mensje, dat die mooie en uitzonderlijke naam zal dragen. Creativiteit moet men altijd blijven stimuleren, ook in de trends van de kindernamen. Want naast het voorkomen van gehackte computers en laptops, zorgen Bliksem en Shit nog altijd voor een klein Wonder.

Volg Pascal Cuijpers op Twitter.

  1. 2

    Ik kan me vergissen, maar volgens mij is ‘Shit’ net zo’n soort naam als ‘Joke’: doodnormaal in de ene cultuur (Nepal, NL), heel raar in een andere (NL, VS). Op dat lijstje met ‘rare namen’ staan er wel meer van dat soort: Miao is een doodnormale Chinese naam, net als Sin, Tam en Tong. Phuc is Vietnamees. Porn staat niet op de lijst, maar is een gangbare Thaise meisjesnaam. Haha, die gekke buitenlanders toch. In het Engels heten mensen Bill of Dick, maar dat vindt op een of andere manier niemand raar.

  2. 3

    Mijn voornaam komt maar vijftien keer voor in heel Nederland ongeveer. Ik ken twaalf van mijn naamgenoten direct of indirect. Ach, so what. Bij de geboorte van mijn zus mocht mijn moeder haar naam kiezen en bij de geboorte van mij mocht mijn vader kiezen. Ik maal er niet meer of minder om. Dat half Nederland moeite heeft met mijn naam, is eerder hun probleem dan de mijne.

  3. 7

    @4.

    Ik lees altijd met verwondering in de weekendeditie van NRC de proclamatie van de pasgeborenen. Wat een namen – zowel het kind soms met vier voorname voornamen, en dan een achternaam waarvan je ze onbewust al aan adelijke afkomst koppelt.