Thema Cultuur

Showponies 2 even sprankelend als scherp

RECENSIE - Van een Twentse schooljuf die haar kinderen een onversneden clichéhomo wil tonen en Jezus en Judas als homopaar, tot heerlijke musicalliedjes over genderneutrale toiletten en acceptatie; de Alex Klaasen Revue komt compleet en vooral vrolijk uit de kast.

Dit is de kapstok die Klaasen aan Showponies 2 geeft: hij wil opnieuw uit de kast komen, maar nu met een fijn feestje, want de eerste coming out herinnert hij zich als een worsteling: op de achterbank bij paps en mams, die hij met een smoes vroeg hem van Oirschot naar zijn studiestad Amsterdam te brengen. Nadat hij er niet in slaagde tijdens de voorafgaande kerst uit de kast te komen, vanwege de ‘schok voor oma’. En – zoals gebruikelijk – was het voor de ouders allerminst een verrassing. Alex leest vervolgens nog een brief van z’n vader voor als reactie, perfect maar stijfjes formulerend welke weg Alex zal moeten en mogen gaan.

Waaruit opnieuw blijkt dat ouders niet schrikken van de afwijkende geaardheid van kinderen, maar veeleer vrezen voor de kwetsbaarheid van hun kind. Die bij Alex Klaasen evident is, als kunstenaar en homo. En terecht, toont Klaasen ook in Showponies 2. In z’n roze broekpak etaleert Klaasen de hele avond het lijf, dat je in gedachten met gym op school van de evenwichtsbalk ziet lazeren waarna de andere jongens hem uitlachen.

Hij droomt van het tegendeel, met het nummer ‘Alex Klaasen de musical’ als een niet geleid leven waarin hij succes op succes stapelt, met ‘de meisjes’ maar ook als voetbaltalent dat door Ajax wordt gescout. Eindigend in ‘de kist’ als kast.

Kunst op Zondag | Publiekprijs

Een tijd geleden constateerden we hier dat Nederland, gezien de aardige hoeveelheid prijzen die er in de wacht te slepen zijn, een uiterst complimenteus land is jegens kunstenaars. En dat ging om prijzen die door vakjury’s worden toebedeeld.

Bij enkele van dat soort prijzen worden er ook publieksprijzen uitgereikt. Tel er de vele initiatieven bij op waar alleen een publieksprijs wordt toebedeeld, en we kunnen stellen dat de amateurjurering van significante betekenis is voor de mate waarin kunst wordt gelauwerd.

Een kleine selectie uit de publieksprijzen van dit jaar.

Tijdens de Salon 2019 in Museum Gouda namen 2100 bezoekers de moeite een stem op een van de kunstwerken uit te brengen. Een meerderheid stemde op een schilderij van Debora Makkus.

Debora MakkusJapan, 2018, acrylverf op linnen, 130 x 100 cm.
© Debora Makkus - Japan, 2018, acrylverf op linnen, 130 x 100 cm.

Closing Time | Happy Together

Van de “amazing” Flo and Eddie….

De heren zijn bekend geworden als altijd hilarische zangers van Zappa’s Mothers of Invention.
Het liedje was een hit van de Turtles, waar Flo en Eddie deel van uitmaakten.

We dragen het op aan een ieder die hier in de reactiekolommen zo vreselijk lief zijn voor elkaar….

Closing Time – Babes in Toyland

Uit de tijd dat de kleine zaal van NightTown in Rotterdam vuige bandjes programmeerde en ik daar op de bonnefooi heen ging. Babes in Toyland met Bruise Violet. Ruige vrouwenrock, een bassiste die de hele avond achter haar haren verborgen zat en drie kwartier raggen op bas, gitaar en drum. Mijn liefde voor gitaarherrie was geboren.

Closing Time | Helloween

Ah, die goede oude tijd, toen je een bandje leerde kennen doordat iemand je een bandje (dus: een cassettetape, voor de jongeren onder ons, dit) gaf. Zo maakte ik ooit kennis met Helloween, in hun absolute topperiode, ten tijde van de twee Keeper of the Seven Keys albums.

Het is een blauwdruk voor wat later (voornamelijk Duitse) powermetal gaat worden: epische, lange en bij vlagen briljante nummers, zoals het pareltje dat u hier kunt luisteren. Afgewisseld met (soms wel erg blije) meezingers. Een prima combinatie.

Closing Time | Rita Hovink – voor mijn moeder

Afgelopen weekend overleed mijn moedertje op 78-jarige leeftijd. Ze laat een hele schare verdrietige mensen achter, want ze had een groot hart.

Ze was een creatief mens, kookte de sterren van de hemel, maakte haar eigen kleding (en die van ons kinderen, niet altijd tot ons genoegen). Ze speelde toneel, zong en speelde piano, en ze schreef alsof haar leven ervan af hing. Ik heb gelukkig een aantal van die dingen van haar geërfd. En als er 1 artiest is waar ze altijd mee dweepte, dan is het Rita Hovink. Laat Me Alleen is volgens mij haar favoriet. Dus deze is voor haar.