Thema Cultuur

Kunst op Zondag | Kunstenaars die zich in het zweet werken II

Sta je wel eens stil bij je bewegingen? Grote kans dat je niet verder komt. Dat is anders bij mensen wiens vak het is bewegingen te bedenken. Choreografen en dansers vertalen wat een mens beweegt in hoe een mens beweegt.

“Als er één kunstdiscipline is, waar het zweet van afdruipt, dan is dat wel de dans”, schreef ik hier zo’n acht jaar geleden, toen ik de wekelijkse redactie van ‘Kunst op Zondag’ overnam. Sindsdien is er hier bar weinig over dans geschreven. Dat ga ik een beetje goedmaken.

Bijvoorbeeld met Motus Mori, het museum van de uitstervende lichamelijke beweging. Je kunt ook jouw beweging bijdragen aan deze “choreografie voor het sleutelbeen, een dans van navel, buikvet en ribbenkast, een frase voor hartslag en kniespier”. Een vondst van de Duitse choreografe Katja Heitmann.

Museum Motus Mori moet je zien als een tentoonstelling, die er elke dag anders uit kan zien. De dansers presenteren dagelijks allerlei bewegingen gedurende de 5 uren dat Marres, Huis voor Hedendaagse Cultuur in Maastricht, is geopend. Nog te zien tot 27 oktober.

Er is veel meer dans te zien (zie o.a. een paar tips onderaan dit artikel), maar ik wil even stil staan bij een bijzonder dansproject.

Closing Time | Bathroomdance

Ik was destijds echt dol op de serie Ally McBeal. Eigenlijk zou ik ‘m best nog wel eens helemaal terug willen kijken. Erg grappig, en geweldige acteurs die we nog met enige regelmaat terugzien. Eind jaren ’90 hadden zij al genderneutrale wc’s, kun je nagaan. Het was een compleet maffe serie, met groteske hallucinaties van hoofdrolspeelster Calista Flockhart (waar je nu vast hele lollige memes van zou kunnen maken), altijd aanwezige seksuele spanning en de daarbij behorende gekke dansjes op Barry Whites You’re the first.

En Lucy Lui! Portia de Rossi. Peter MacNicol. En Robert Downey Jr.!

Die ook in dit korte filmpje mee danst. Bijna 20 jaar later ontdekte ik dat die gast ook nog best wel goed kan zingen. Maar nu dus even lekker terug in de tijd met Ally en Barry.

Kunstbeleid en diversiteit

OPINIE - Het Amsterdamse raadslid voor Forum voor Democratie Annabel Nanninga en haar spreekbuis GS maakten zich onlangs nogal druk over een rapport van de Amsterdamse Kunstraad en het beleid dat wethouder Meliani van GroenLinks daarop willen baseren. Steen des aanstoots is de eis van de gemeente om iedereen die voor een subsidie in aanmerking wil komen te verplichten tot een ‘actieplan over inclusiviteit en diversiteit (van governance tot organisatie en bedrijfsvoering, van publiek tot programma en talent).’ In het Parool noemt Theodor Holman het rapport ‘weerzinwekkend’. Hij ziet er een poging in om Amsterdammers een bepaalde manier van denken op te leggen. Volgens Holman is het ‘een illustratie van de langzame moord op onze cultuur, op ons vrije denken, op de vrijheid van de kunstenaar.’ Maar ja, hij is dan ook columnist en mag ook wel een beetje overdrijven.

Nanninga keert zich in de Amsterdamse raad tegen de ‘politisering van de gesubsidiëerde kunstensector.’ En dan met name tegen de ideologie van de ‘uit de VS overgewaaide identiteitspolitiek’ die volgens haar leidraad is geweest voor het kunstenplan. Haar kritiek vind ik voor een FvD-politica echter nogal hypocriet. Als het aan partijleider Baudet ligt gaan we alleen voor kunst die de nationale identiteit niet besmeurt. Met zijn weerzin tegen moderne kunst zullen we,  mocht hij het ooit voor het zeggen krijgen, waarschijnlijk ondergedompeld worden in de zuivere ‘boreale cultuur’ met ‘trotse schilderijen’ , ‘sculpturen van onze helden’ en veel pracht en praal. Over politisering van de kunst gesproken.

Closing Time | Stromae – tap dance

Ik geloof niet dat dit bericht het Nederlandse nieuws heeft gehaald, maar Stromae klaagt een Franse conservatieve groep aan voor het gebruik van zijn nummer Papaoutai. Deze groep zet zich af tegen een aanstaande nieuwe Franse wet, die ook homokoppels en alleenstaande vrouwen het recht geeft op kunstmatige inseminatie bij een kinderwens. Blijkbaar lopen ze in Frankrijk nog een beetje achter op dat gebied, ondanks de laïcité.

Closing Time | 5 Seconds of Summer

Ik heb een hekel aan boybands. Zo erg dat ik meestal niet weet hoe snel ik van kanaal moet veranderen als er zo eentje wordt aangekondigd op de radio. Altijd al gehad ook. Ik had zelfs bij voorbaat een grote afkeer van Robbie Williams, toen die solo ging (tot hij later toch best wel bleek te kunnen zingen). Maar pas geleden werd ik zomaar verrast, toen ik naar de Late Late Show van James Corden zat te kijken. Meestal skip ik sowieso de muziek, maar ik zal afgeleid zijn geweest. Want opeens hoorde ik de klanken van 5 Seconds of Summer en hun hit Teeth.

Wow. Dit is gewoon goed, kan niet anders zeggen. Het rockt en swingt de pan uit. Het is nog live gezongen ook, al zal de muziek wel op band gestaan hebben. Goeie stem, goeie overgangen naar de hoge noten, helemaal niets mis mee. Ik vind de tekst ook erg geinig, over een of ander wijf dat afwisselend feeks en engel is.

Fight so dirty
But your love so sweet
Talks so pretty
But your hearts got teeth
Late night devil put your hands on me
And never ever let go

Een boyband die te pruimen is. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Angst voor de islam – en wat daaraan te doen

RECENSIE - Een boek over islamofobie dat een uitgebreid antwoord verdient.

Wat is islamofobie? Is iemand die ‘de islam’ een ‘achterlijke cultuur’ vindt, islamofoob? En wanneer iemand op straat moslims mijdt, denkend aan aanslagen, is dat angst voor de islam, en is die angst irrationeel, een ‘fobie’? Het begrip is met andere woorden onderwerp van discussie. Dus je zou verwachten dat wanneer iemand een essay schrijft over ‘Het sluipend gif van islamofobie’, hij zijn betoog start met een definitie. Zeker wanneer hij zijn eerste hoofdstuk begint met: ‘Elke tsunami heeft zijn voortekenen. Zo ook de huidige vloedgolf van islamofobie.’ Waar hebben we het over? Wat voor vloedgolf komt er op ons af?

Walter Palm, de auteur van dat essay, doet dat dus niet. Na zijn alarmerende openingszinnen komt hij met een samenvatting van Rushdie-affaire, de wereldwijde woede-uitbarstingen onder moslims naar aanleiding van het verschijnen van ‘De duivelsverzen’. Dat was volgens hem het eerste voorteken. Na afloop van die affaire ‘bleef in de publieke opinie het beeld hangen van de islam als intolerante godsdienst met fanatieke gelovigen.’ Die indruk lag inderdaad voor de hand. Maar is dat ‘islamofobie’? Na wat faits divers (over ons koloniale verleden, de Indische NSB en de Indische roots van Wilders, Bolkestein en Baudet: ‘Het zou zo maar kunnen dat hun afkeer van de islam voortvloeit uit hun familiegeschiedenis’) komt Palm met het tweede ‘voorteken’: de toespraak van Frits Bolkestein in 1991 in Luzern, waarin hij de Westerse cultuur superieur noemde aan andere culturen. Waar of niet, wijs of niet – is neerkijken op de islam ‘islamofobie’?

Closing Time | Brittany Howard (en Terry Crews)

Brittany Howard zou je kunnen kennen van Alabama Shakes, een graag geziene gast in de Late Night Shows in de VS. Maar zoals je op haar Wiki-pagina kunt lezen, timmert ze behoorlijk aan de weg met andere samenwerkingsverbanden. En nu dus ook solo.

I just wanna stay high staat al langer op mijn playlist, omdat het zo’n lekker laid back nummer is. Maar vooral ook vanwege de video. Hoewel ik muziek voornamelijk luister, trekt deze toch vaak mijn oog, als ie op staat.