https://www.youtube.com/watch?v=ry0wGR4SBHc
OK, gister was de Closing Time misschien wat chaotisch en bij vlagen enigszins atonaal, maar als u dacht dat dat weird was, dan heeft u Philip Gayle nog niet gehoord. De man verblijft al jaren in Japan, en stort vanuit daar af en toe volstrekt bizarre platen over de wereld uit. Op The Mommy Row uit 2005 lijkt het of hij volstrekt willekeurig en compleet atonaal een gitaar op alle manieren zit te bepielen zoals het niet hoort, maar ook hier is niets weer eens minder waar.
Of, zoals het ooit op Dusted omschreven werd: een geluidsuitbarsting waarbij het kind van een of ander buitenaards wezen zich uit de krochten van Gayles gitaar gewerkt heeft, en nu z'n kop tussen de snaren door naar buiten steekt.
Het klinkt allemaal uiterst simplistisch en volslagen at random, maar in werkelijkheid is het zeer detaillistisch samengebalde muziek waar de man naar het schijnt enkele jaren aan gewerkt heeft, gebruik makend van talloze overdubs om het juiste effect te krijgen. En alle conventies worden natuurlijk overboord gegooid. Toonladders en toonsoorten? Waar is dat nou goed voor?
