Na bijna tweehonderd jaar afwezigheid is de robijnlori aka Rimatara Lorikeet alias ‘Ura oftewel Vini kuhlii terug op het eiland Aitu dat onderdeel is van de Cook Islands (dankzij het Rimatara Lorikeet Reintroduction Programme). Deze kleurrijke vogel was bijna uitgestorven omdat de lokale chefs de kleine rode veren gebruikten om er hun ceremoniële hoeden mee te decoreren. Dat de robijnlori er überhaupt nog is heeft de vogel aan de koningin van Rimatara te danken die honderd jaar geleden een tapu (taboe) afkondigde op het doden van de robijnlori. Vaak is een taboe een beter preventiemiddel dan een wet (kijk naar de stijging van het racisme in Nederland na taboe-doorbrekers als Bolkestein en Fortuyn, maar we dwalen af... terug naar het onderwerp). Nu is de robijnlori terug op Aitu, zevenentwintig exemplaren gevangen in mistnetten op het Frans-Polynesische eiland Rimatara konden worden uitgezet omdat op Aitu net als Rimatara de boomklimmende eieretende zwarte rat of scheepsrat (Rattus rattus) ontbrak. De Aitu gemeenschap gaf een welkomstceremonie want ondanks al dat jagen op de rode veertjes in het verleden staat de vogel steeds voor geluk en welzijn. There have been regular sightings since. McCormack says the birds have spread over the whole 30 km2 of the island of Atiu. "As of August, sunny-day flocks are up to 13 birds and some apparent pairs are being reported. We are now organizing a community contest to find the first juveniles as evidence of breeding." (BirdLife) Dat de Rimatara Lorikeet alias ‘Ura oftewel Vini kuhlii in het Nederlands 'robijnlori' heet kan ik met 82% zekerheid zeggen, degene die dit echter overtuigend kan ontkrachten mag zich hier op Sargasso voor één dag Wijsneus van de Dag noemen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Gisteren sloten de landen binnen de APEC een akkoord over klimaatverandering. Hier en daar hoor je wat vreugdekreten. Want landen als de VS, Rusland en China maken onderdeel uit van APEC en een akkoord met die landen erbij is een stap voorwaarts. En als dan de kop luidt “Leden APEC willen aanpak uitstoot broeikasgas”, komt alles toch goed? Eindelijk beweging toch?
Helaas, juichen is geheel niet op zijn plaats. Het is een flutakkoord. Het is een prul dat het papier waarop het gedrukt wordt nog niet eens waard is. Het is een zoethoudertje voor alle mensen die graag geloven dat het wel goed gaat komen.
Waarom is het een slecht akkoord? Er staat namelijk geen enkele harde afspraak in. Niet één. Nada, noppes, niets.
Leest u even mee (losse citaten)?
• agree to work towards achieving an APEC-wide regional aspirational goal of a reduction in energy intensity of at least 25 per cent by 2030 (with 2005 as the base year).
• encourage all APEC economies to set individual goals and action plans for improving energy efficiency, taking into account this aspirational goal, and reflecting the individual circumstances of different economies.
• agree to promote policies that advance the deployment of low and zero emission energy uses, in particular in the field of clean coal use and carbon capture and storage, through co-operative work in the APEC Energy Working Group
• support the development of criteria for performance-based biodiesel standards for the region through the work of the APEC Biofuels Task Force.
Live Earth Sydney eerder deze maand: de Australische band Blue King Brown verschijnt op het podium in t-shirts met de tekst: “Say No To Nuclear Energy” (foto). Een paar uur later bij Live Earth Amsterdam gaat precies op het moment dat Nederland tijdens het optreden van Fedde Le Grand even wereldwijd te zien is op 2 miljard televisieschermen een spandoek omhoog: “Don’t Nuke The Climate” (foto). De toon is gezet.
Jeffry Lee is de laatste van zijn stam en woont in Northern Territory, Australië bovenop een schat aan uranium ter waarde van 5 miljard australische dollar (3,2 miljard euro). De franse energiegigant Areva, die naar eigen zeggen erg begaan is met het reduceren van CO2-emissies wil graag de Koongarra afzettingen afgraven maar Jeffry ligt dwars. Voor hem is het land van zijn voorvaderen niet te koop: “I’m not interested in money. I’ve got a job; I can buy tucker; I can go fishing and hunting. That’s all that matters to me.” (SMH) Lang heeft Jeffry er niet over willen praten, maar de druk op hem en zijn land wordt opgevoerd. De wereld wil uranium. Op dit moment probeert Jeffry zijn land op de Werelderfgoedlijst te krijgen zodat het voorgoed beschermd zal worden. Laten we hopen dat Jeffry voortijdig niet een ‘ongelukje’ krijgt tijdens het vissen en dat hij op tijd een leuke vrouw (Sargassolezeressen wat doet u voor de natuur?) vindt om zijn stam nieuw leven in te blazen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Cynthia Vanderlip, natuurbeschermer op Hawaii bekeek de maaginhoud van een overleden jonge albatros: meer dan een half pond aan plastic voorwerpen waaronder een aansteker: A Picture is Worth … What’s For Supper? Voor grotere foto’s: pdf-alert.
