Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Khadaffi moet hangen!
Volgens Obama heeft de interventie in Libië een bloedbad voorkomen. Obama kan fantastisch spreken. Hij maakte van het bloedbad dat nooit heeft plaatsgevonden een vol-zintuigelijke ervaring. Je rook de lijkengeur. Je zag het rode bloed. Je hoorde het gegil. Je voelde het schaamrood op je kaken van deze barbaarse gruweldaad. Historici noemen dit ‘what if’ geschiedschrijving. Wat als Hitler in de jaren dertig was omgekomen, had WO II dan ooit plaatsgevonden? Gezellige kroegpraat, meer niet. Laat ik eens een andere hypothese opgooien. Even waardevol als Obama’s bakerpraatje. De troepen zouden Bhengazi veroveren, enkele leiders van de opstand opknopen en de rest van de bevolking met rust laten. Waarom? Laatste les van oorlogsvoering: overwinnaars gedragen zich. De sluwe woestijnvos is niet voor niets al 42 jaar aan de macht. Als hij een bloedbad had veroorzaakt, had hij zijn eigen doodvonnis getekend.
Gedane zaken nemen geen keer. We zitten in Libië. De oorlog duurt voort en de NAVO is het oneens over een exitstrategie. Amerika en Frankrijk willen de opstandelingen bewapenen. Dat kan, maar het aantal doden zal toenemen. Op dezelfde voet doorgaan? Dat kan niet. De grote doelen zijn bijna op. Dan blijven de kleine doelen –soldaten, tanks- over. Die hebben de neiging in de stad te zitten, met veel kans op extra burgerdoden. Wat dan wel? Als het de NAVO werkelijk om de Libische burgers ging *kuch* dan zouden ze direct aansturen op een staakt-het-vuren. Een Turkse of Duitse bemiddelaar sturen bijvoorbeeld. Maar het gaat niet om de Libische burgers. Het gaat om prestige, om grondstoffen en om macht.
What US defence budget cuts will mean for the transatlantic alliance?
Tomas Valasek is director of foreign policy and defence at the Centre for European Reform.
The US defence budget seems set to fall as Washington begins to restore order in its finances. Spending on the military has reached such heights – $700 billion, or 20 per cent of the US federal budget – that it has become too large for deficit-cutters to ignore. Even traditionally pro-defence Republicans now argue that military expenditures need to be reduced along with other government expenses. Europe, too, will feel the pinch: many of the American soldiers currently based on the continent seem certain to go, and some joint weapons programmes will be cancelled. In case of future crises in Europe, NATO’s and the EU’s ability to respond will be tested. The US will expect Europe to lead but European allies themselves have been reducing forces and budgets.
Congress is poised to cut the White House’s request for defence for the fiscal year (FY) 2011 by $15-$20 billion. That might seem low relative to the $700 billion total but of that amount roughly $160 billion is set aside for operations in Iraq and Afghanistan, and will decrease as those conflicts wind down. And much of the remaining money is tied up in non-discretionary spending such as pensions and healthcare for military personnel (the latter alone costs the Pentagon over $50 billion a year). The brunt of the cuts in FY 2011 will therefore fall on the pool of $200-$300 billion that pays for purchases of new equipment, foreign military assistance, overseas bases and non-core military operations. Money spent abroad will be particularly vulnerable to cuts – more and more Americans say that the US government should look after its own rather than, say, wealthy Europeans (all foreign aid is in for big reductions).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Wapens voor onze repressieve regimes
Wat een een heerlijke wereld. Zonder er echt naar te zoeken vind ik een artikel uit The Anniston Star, een krant uit Alabama. In het plaatselijke landmacht depot (ANAD) belanden de voertuigen die het Amerikaanse leger verlaten en waarvoor een nieuwe bestemming wordt gezocht. Iets wat ook bij de Nederlandse domeinen gebeurd.
Hoewel de domeinen zijn een maatje kleiner. Bij ANAD zijn bijna 7000 mensen in dienst alleen voor het opknappen en verkopen van militaire afdankertjes. Er wordt samengewerkt met civiele bedrijven waarbij de Amerikaanse vestiging van de Britse gigant BAES en het Amerikaanse General Dynamics tot de grootste behoren.
Onlangs werden volgens de Star vijftig M-113 pantservoertuigen voor Libië opgeknapt. Ze zijn de deur niet uitgegaan. Momenteel wordt gewerkt aan een partij van 586 M-113’s en 21 M-88 gepantserde hulpvoertuigen voor Irak. Eerder gingen ook al pantservoertuigen naar Irak, Taiwan en Saoedi-Arabië. Bij de levering aan het laatste land moet ik gelijk denken aan de voertuigen die ik gisteren de door Nederlandse bedrijven gebouwde dam over zag gaan om het regime in Bahrein te helpen bij de onderdrukking van de protesterende bevolking.
Ook Nederland levert zijn tweedehandsgoederen aan landen binnen en buiten de NAVO. Zo kocht Canada Nederlandse Leopard tanks om in Afghanistan te gebruiken en Chili een nog grotere partij van dezelfde tanks. Santiago kan ze goed gebruiken voor spierballenvertoon richting Argentinië, maar vooral Peru. Met dat buurland loopt de wederzijdse onenigheid regelmatig uit de hand.
Ons internationale schuldgevoel
De laatste 5 jaar is de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking (OS) gedemoniseerd. Overal hoor je de pavlovreacties ‘bodemloze put’, ‘maakt afhankelijk’, ‘steunt corrupte regimes’, ‘verlengt oorlogen’ (Polman), ‘heeft niet gewerkt’ en ‘wordt nooit wat’. Vooral de vondst dat het de OS-Sinterklazen eigenlijk helemaal niet gaat om arme mensen in Afrika, maar om hun eigen schuldgevoel, is werkelijk geniaal. Petje af voor die VVD-ers en PVV-ers die mensen die wél wat willen doen aan schrijnende armoede als egoïsten hebben geframed.
Veel van de kritiek op OS is echter één-op-één toepasbaar op defensie. Over de oorlog in Afghanistan, en de mogelijk nieuwe ‘trainingsmissie’ bijvoorbeeld, kun je zeggen: het is duur, het maakt de wereld, laat staan ons, helemaal niet veiliger. En was die Karzai ook niet corrupt? Toch is defensie met trots omgeven, want onze mannen en vrouwen doen daar, plaatselijk in ieder geval, goed werk en met gevaar voor eigen leven. Knappe jongen die daar egoïsme in ziet. Defensie heeft niets met schuldgevoel te maken. Of toch wel?
Op de vraag aan VVD kamerlid Atzo Nicolaï bij Tros Kamerbreed wat het betekent als de missie niet door zou gaan, zegt hij dat dit vooral iets betekent voor “ons en mijn verantwoordelijkheidsgevoel (…).Wij zijn een rijk en internationaal actief land (…) en nemen veel verantwoordelijkheid en moeten dat ook waarmaken.”
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Quote du Jour | No-flyzone betekent oorlog
“Nu de troepen van Gaddafi momentum herpakken is het moeilijk voor de westerse wereld om toe te kijken terwijl de opstandelingen verliezen lijden. Maar een no-flyzone betekent uiteindelijk wel dat Gaddafi’s luchtafweergeschut kapotgeschoten moet worden en dat je ook consequenties moet verbinden aan vliegbewegingen en dus daadwerkelijk Libische vliegtuigen en helikopters uit de lucht moet schieten. Dat zou betekenen dat het Westen weer in een oorlog verwikkeld raakt met een olierijke staat.” (NRC)