KRAS | Linksgekkie

Bij TPO (dat is een soort GeenStijl voor bejaarden) is men dol op het woord "linksgekkie". Elders wil dit woord nog wel eens opduiken voor excentrieke lieden ter linker zijde, maar bij TPO is het een aanduiding voor iedereen die Geert Wilders een flapdrol vindt. Enfin, als u een keer geen trek heeft in poezenfilmpjes moet u er maar eens gaan kijken. Mij gaat het even om wat dat woord, linksgekkie, probeert uit te drukken. Het klinkt zachtaardiger dan gutmensch, maar er spreekt ook meer dedain uit. Met een gutmensch ga je de strijd aan, boven een linksgekkie ben je zo ver verheven dat je je er hoogstens vrolijk om kunt maken. Toch staat het woord, niet alleen bij TPO overigens, vaak in een verbeten context. De linksgekkies mogen dan naief, dom, etcetera zijn, ze zijn kennelijk machtig genoeg om te moeten vrezen. Het verkleinwoord voor de ander is een middel om de eigen angsten te bezweren.

Door: Foto: Opgelet, onderstaande tekst kan sporen van ironie bevatten

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.