Decennialang gold in geopolitieke discussies een vrij simpele intuïtie. Een streng religieus regime met kernwapens vormt een risico. Het argument verscheen steeds weer in analyses over Iran. Een theocratie die zichzelf ziet als uitvoerder van een goddelijke opdracht, gecombineerd met nucleaire ambities, roept begrijpelijke nervositeit op. De blik richtte zich daarbij vrijwel altijd op Teheran. Washington bleef meestal buiten beeld. Toch schuift daar iets. Volgens meldingen van Amerikaanse militairen hebben commandanten de recente spanningen rond Iran beschreven in religieuze termen. De oorlog zou passen binnen "Gods plan" en verwijzingen naar Bijbelse profetieën en Armageddon doken op in briefings en toespraken. Een incident op zichzelf vormt gelukkig nog geen trend, maar de bredere context maakt dit verhaal wel relevant. De theologie van de eindtijd Binnen delen van het Amerikaanse evangelisme leeft namelijk een specifieke interpretatie van de Bijbel. In dat wereldbeeld speelt Israël een centrale rol in de eindtijd. De stichting van de staat Israël markeert volgens deze lezing het begin van een profetische keten die uiteindelijk leidt tot een apocalyptische oorlog in het Midden‑Oosten en daarna de wederkomst van Christus. Deze interpretatie, vaak dispensationalisme genoemd, vormt al decennia een belangrijk element binnen evangelische politiek in de Verenigde Staten. Grote megakerken, lobbyorganisaties en mediakanalen bouwen hun politieke agenda gedeeltelijk rond dat idee. Steun aan Israël krijgt daardoor een extra dimensie. Het gaat voor veel gelovigen niet alleen om geopolitiek, bondgenootschap of morele solidariteit. Israël speelt een rol in een religieus script over het einde van de wereld. Wanneer geloof strategisch wordt Religie en politiek lopen overal ter wereld door elkaar. Dat geldt voor Iran, India, Israël en ook voor de Verenigde Staten. Het probleem ontstaat wanneer religieuze overtuigingen samenvallen met militaire macht en geopolitieke besluitvorming. Een apocalyptisch wereldbeeld verandert namelijk de logica van escalatie. Wanneer een grote oorlog onderdeel vormt van een goddelijk plan, krijgt conflict een bijna sacrale betekenis. Politieke berekeningen kunnen dan verschuiven richting profetie. Dat mechanisme kent een lange geschiedenis. Religieuze bewegingen hebben door de eeuwen heen oorlog gelegitimeerd via verhalen over heilige strijd. De ongemakkelijke spiegel Het Westen heeft jarenlang gewaarschuwd voor het risico van kernwapens in handen van religieuze regimes. Het idee daarachter blijft eenvoudig. Wanneer leiders geloven dat zij handelen binnen een goddelijke missie, verliest de rationele logica van nucleaire afschrikking een deel van haar stabiliteit. Die redenering keert inmiddels terug als spiegel. De Verenigde Staten blijven formeel vooralsnog een seculiere staat, ondanks dat er aan die stoelpoten gezaagd wordt. Tegelijk groeit de politieke invloed van religieus nationalisme nog steeds. Eindtijdretoriek duikt geregeld op in discussies over Israël, Iran en geopolitieke confrontaties. Jarenlang klonk de waarschuwing dat apocalyptisch denken gevaarlijk wordt zodra kernwapens in beeld komen. Dat een land met kernwapens ook kon afglijden richting apocalyptisch denken, daar hadden we nog even niet over nagedacht. Isn't it ironic.
Schokkend, pervers. Evangelicals in de VS financieren anti-homobeweging in Uganda. Omdat de ‘culture war’ thuis een verloren zaak is, wordt deze geexporteerd.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Als de evangelicals zich niet aanpassen, stellen ze straks niets meer voor, zegt een evangelical
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.