“Opname 3% deposito laat banken vallen”
Gisteren publiceerde Sargasso een stelling over de aangekondigde bankrun op 7 december. Reaguurders vroegen zich al snel af: “kan dat wel, het financiële systeem laten crashen door massaal geld op te nemen”? Enkelen van u waren het er al snel over eens: “degenen die hiertoe oproepen zijn paupers en de opname van die paar luizige spaarcenten zal het financiële systeem nooit in gevaar kunnen brengen”. Of toch wel?
Goldonomic, een Belgisch bureau voor investeringsadvies, rekende het even door en kwam tot de conclusie dat de Europese banken een daling in het depositosaldo van 3% of hoger waarschijnlijk niet aankunnen. Dit komt omdat Europese Centrale Bank slechts een minimum reservevereiste van 2% voor deposito’s verlangt. Ter vergelijking: de minimum reservevereiste in China is momenteel 17,5%. De banken van Suriname moeten minstens 25% van de deposito’s van hun klanten in reserve houden. En in Brazilië is dat 43%. Lage reserveratios daarintegen, zijn in de geschiedenis steeds de oorzaak geweest van wijdverbreide bankcrisissen zo stelt Goldonomic.
Natuurlijk hebben de adviseurs van Goldonomic ook een eigen belang. Nu u voor uw centjes vreest kunt waarschijnlijk wel bij hun terecht voor een persoonlijk advies op maat. Gezien de naam draait dit vermoedelijk uit op het advies: koop goud. Maar toch, het heldere overzicht (compleet met Facebook analyse) dat dit bureau over de mogelijke bankrun heeft gemaakt is de moeite waard om te bestuderen en zal ongetwijfeld weer voer voor discussie zijn.
Terwijl delegaties uit de hele wereld zich in Japan het hoofd breken over oplossingen voor het verlies aan natuurlijk kapitaal, breekt 

Europeans agree that the management of the euro must be improved to prevent future crises, or deal with them better if and when they happen. The European Commission is hopeful that it can get all 27 EU countries to agree on a package of reforms it published at the end of September. However, recent conversations in various EU capitals left me with the impression that divisions still run deep on crucial aspects of eurozone reform. Not everyone shares the Germans’ sense of urgency, and there is a risk that complacency sets in before a sustainable new framework has been created.