Dagsluiting – In Flanders Fields

Deze Close du Jour werd ingestuurd door S’z.
De muzikale omlijsting voor deze post vindt u hier.

Bloom’s acts?
He deposited the articles of clothing on a chair, removed his
remaining articles of clothing, took from beneath the bolster at the
head of the bed a folded long white nightshirt, inserted his head and
arms into the proper apertures of the nightshirt, removed a pillow
from the head to the foot of the bed, prepared the bedlinen
accordingly and entered the bed.

How?
With circumspection, as invariably when entering an abode (his own or
not his own): with solicitude, the snakespiral springs of the mattress
being old, the brass quoits and pendent viper radii loose and
tremulous under stress and strain: prudently, as entering a lair or
ambush of lust or adders: lightly, the less to disturb: reverently,
the bed of conception and of birth, of consummation of marriage and of
breach of marriage, of sleep and of death.

What did his limbs, when gradually extended, encounter?
New clean bedlinen, additional odours, the presence of a human form,
female, hers, the imprint of a human form, male, not his, some crumbs,
some flakes of potted meat, recooked, which he removed.

[…]

Then?
He kissed the plump mellow yellow smellow melons of her rump, on each
plump melonous hemisphere, in their mellow yellow furrow, with obscure
prolonged provocative melonsmellonous osculation.

Deze Close du Jour werd ingestuurd door ALO.

Ik kroop onder mijn dekbed en drukte op de sleep-knop van de wekkerradio. Op tijd voor ‘met het oog op morgen’. De eerste muziek klonk al. Ik luisterde geboeid naar een aria van Bach, vertolkt door een zangeres die ik niet kende of niet thuis kon brengen. Dit was klasse, dat hoorde ik wel. De aftiteling gaf de oplossing: de alt Aafje Heynis was 75 jaar geworden en dit kwam van een jubileum-CD.

Ik was terug in mijn jeugd. Mijn ouders hadden geen sterk ontwikkelde muzikale smaak. Dat was niet zo verwonderlijk, ze waren van gereformeerde huize en opgegroeid met psalmen en gezangen. Puber voor de oorlog, jong volwassen in de oorlog, wederopbouw na de oorlog. Bovendien ontbraken de technische en financiële middelen. In de jaren 70 kwamen er wel de
grammofoon en de LP’s. James Last, Vera Lynn en Aafje Heynis. De laatste was een klassiek geschoolde alt die psalmen zong met orgelbegeleiding. Cultuur en toch stichtelijk.

De dag daarna ging ik naar de winkel. Uit de bak viste ik de jubileum-CD en legde hem op de balie om af te rekenen. “Het is zeker voor een cadeautje’, vroeg de winkelmevrouw, haar hand aan de rol voor speciaal pakpapier. ‘Nee, het is voor mijzelf’, antwoordde ik en lette op haar reactie. Ze zei niets maar ik voelde mij nagestaard. Zo jong en dan een voorkeur voor deze muziek.