Ontruimen is moeilijk
Gisteren zag ik op Nova een stuk over de ontruimingen op de Gazastrook. Huilende Kolonisten die zeggen dat ze alles moeten achterlaten. Soldaten die ook huilen of in ieder geval met een flinke brok in de keel hun orders uitvoeren. Het moet heel moeilijk zijn, mensen van hun huis en haard te verdrijven.
Ik had zelfs even sympathie voor een kolonistenvrouw, ik kon me haar pijn levendig voorstellen. Totdat ze zei: “Ga tegen Arabieren vechten, niet tegen ons”. Toen zag ik weer de Israëlische bulldozers die zonder waarschuwing vooraf Palestijnse huizen met de grond gelijk maakten. Waar was toen de traan en het brok in de keel?
