Op Guantánamo Bay, waar de Verenigde Staten terreur-verdachten vasthouden buiten de regels van de Geneve conventie, hebben drie gevangenen zelfmoord gepleegd door zichzelf met kleding of lakens te laten stikken. Het is onduidelijk hoeveel mensen er precies worden gevangen gehouden in connectie met Al-Qaida en de Taliban, maar de Washington Post kwam tot een lijst van meer dan 360 mensen, waarvan een deel inmiddels is vrijgelaten. De BBC spreekt van meer dan 400. Ze hebben geen contact met een advocaat en er wordt geen officiele aanklacht gesteld. Het regime is het meest strenge wat je je kunt voorstellen. De reactie van admiraal Harris, commandant van de Guantánamo, is verbluffend: "Ze zijn slim, ze zijn creatief, ze zijn toegewijd. Ze hebben geen respect voor het leven. Niet voor dat van ons of voor dat van henzelf." Ik ben te verbluft om hier mijn gebruikelijke sarcastische commentaar op te geven. Het meest wrange is wel dat een der zelfmoordenaars op een lijst van 141 mensen stond die vrijgelaten zouden worden.
[flash]http://www.geencommentaar.nl/media/20060609.swf[/flash]
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het Israëlisch-Palestijns conflict duurt inmiddels al zo lang dat mensen er over het algemeen niet bij stil staan dat het Israël was dat de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook binnenviel.
Sinds die tijd leven de Palestijnen onder een nietsontziend militair bewind, waarbij de burgerrechten systematisch worden geschonden. In gedeelten van de bezette gebieden zijn er jaren geweest waar er in eenderde tot de helft van de tijd een uitgaansverbod heerste.
Gedurende die tijd mochten alle bewoners niet het huis uit. Niet om eten te kopen, maar ook niet voor medische noodgevallen. Daarnaast hadden deze uitgaansverboden een desastreus effect op de economie.
Een klein ritje met de auto confronteert de gemiddelde Palestijn met drie checkpoints waar je zonder de juiste papieren niet langskomt. Ook niet als er een ernstig zieke aan boord is. En zelfs als ze de juiste papieren hebben is het nog maar de vraag of ze worden doorgelaten.
Jaarlijks kost dit tientallen, zo niet honderden Palestijnen het leven.
Hun huizen worden afgebroken door Israëlische bulldozers, waarbij de bewoners geen tijd wordt gegund hun bezittingen eruit te halen. Soms beginnen ze al met de sloop terwijl de bewoners zich nog in het huis bevinden. In het Europese en Amerikaanse nieuws wordt dan meestal vermeld dat het om illegaal gebouwde huizen gaat. Dat het voor Palestijnen zo goed als onmogelijk is om een bouwvergunning te krijgen wordt er dan meestal niet bijvermeld, maar een kniesoor die daarop let.
Vind je het gek dat de Palestijnen in opstand komen? Een volk heeft het recht zich te verzetten tegen een bezetter. Zeker als deze zo huishoudt in je land als hier gebeurt. In dit licht kan je de strijd van de Palestijnen als een rechtvaardige zien. Zelfs de zelfmoordaanslagen kan je zien als de uiting van een volk dat niet meer weet hoe het hieruit kan komen en haar toevlucht neemt tot uitersten.
Maar wat moeten ze dan? De wereld schijnt niet te luisteren. Of misschien luistert de wereld wel, maar is machteloos omdat de VS zo’n beetje alle VN-resoluties met een veto torpederen (Tot nog toe ruim 40).
Het is al langer bekend dat de politieke partijen in de VS zodra ze aan de macht zijn proberen de situatie voor de daaropvolgende verkiezingen zo veel mogelijk in het eigen voordeel te manipuleren. Zo veranderde Texas de grenzen van kiesdistricten zo dat de kans dat de Democraten er zouden winnen werd geminimaliseerd. Minderheden en de lage inkomens werden er verdeeld tussen de grote Republikeinse bastions. Op dit moment wordt iets dergelijks gedaan in Ohio. In Amerika zijn altijd veel groepen actief om mensen tot stemmen over te halen. Vooral de Democraten, die het traditioneel bovengemiddeld moeten hebben van de lagere inkomens zijn hierin actief. De lage inkomens stemmen relatief weinig en elke extra stem gaat vrijwel zeker naar hen. Speciale teams gaan de huizen af en bieden de mensen aan ze als kiezer te registreren, iets wat in de VS vereist is om te mogen stemmen. Deze aanmeldingen worden later gecontroleerd. Nu heeft de minister van “binnenstatelijke” zaken, de Republikein J. Kenneth Blackwell, “noodmaatregelen” genomen om verkiezingsfraude te voorkomen. Hij heeft dit soort praktijken verboden, of in ieder geval bijna onmogelijk gemaakt. Hij eist namelijk dat alle nieuwe ingeschrevenen zelf meekomen bij het inleveren van de aanmelding. Uiteraard treft dit vooral de Democraten.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Democrats in the United States said little [about the suicides], apparently concerned about appearing to be sympathizing with detainees who could turn out to have significant terrorist connections.
DAVID S. CLOUD and NEIL A. LEWIS van de New York Times in een artikel over de zelfmoord van drie gevangenen in Guantánamo.
Het zijn gewoon ordinaire verkiezingen, zonder al die media aandacht, en zonder het aloude aan de schandpaal nagelen van de opponent. De opvolging van Kofi Annan als Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties is in volle gang en de kandidaten voeren campagne.
De Veiligheidsraad nomineert feitelijk een kandidaat waarover de Algemene Vergadering stemt.Twee gentleman?s agreements regeren dit verkiezingsproces. Ten eerste mag geen kandidaat worden benoemd die van één van de permanente leden van de Veiligheidsraad komt. Dus geen Amerikaan, Brit, Fransman, Rus of Chinees. Ten tweede roteert het ambt tussen de regios. De lijst die circuleert wordt daarom gedomineerd door Aziaten, aangezien Azië ?aan de beurt is?. Allemaal leuk, aardig en begrijpelijk. De SG is van oorsprong een administratief figuur, maar met name Dag Hammarskjold, begin jaren zestig, ontsteeg al die karakterisering.
De Amerikanen willen gewoon de beste kandidaat voor de baan, alhoewel verondersteld mag worden dat ook zij niet zullen durven voorstellen om iemand van de P5 voor te dragen. Dat Bill Clinton op de lijst staat is dan ook slechts te danken aan Bill zelf. Tony Blair zou ook wel willen waarschijnlijk, maar ook dat zal onmogelijk zijn, alleen al vanwege Irak. Dat is jammer, want vanuit VN perspectief gezien is een aansprekend, daadkrachtig en zelfs polariserend figuur nodig. De SG wordt ook wel de hoogste diplomaat van de wereld genoemd. Dat is terecht, want diplomaten zijn onderworpen aan de wensen van hun regering. In het geval van de VN zijn dat de lidstaten. Niettemin komen het imago en de daadwerkelijke macht van de SG niet met elkaar overeen. De gewone wereldburger kijkt op naar Kofi alsof hij een hoger moreel en politiek leider is, maar dat is absoluut niet het geval. We verwachten teveel van deze figuur. De SG bepaalt niet wat de VN wel en niet kan of doet. Hij voert slechts uit wat de lidstaten willen en probeert daarnaast op bescheiden wijze de internationale agenda te beïnvloeden. Een bekend, charismatisch en krachtig persoon met gravitas ? en dus niet de Zuid-Koreaanse Minister van Buitenlandse Zaken ? kan de VN en de lidstaten sturen en leiden, in plaats van volgen en lijden onder de kritiek van de wereld. Dus waarom niet een Tony Blair, Bill Clinton, Al Gore, Gorbachev. Ik zou graag meer niet-Angelsaxische personen noemen, maar verdere suggesties laat ik maar aan jullie over.
Het was vanaf meet af aan al een idioot idee. Het Europese Parlement had drie verschillende locaties om de lidstaten tevreden te stellen: Brussel, Straatsburg en Luxemburg. Twintig jaar terug werd Luxemburg al afgeschaft (hoewel het parlementssecretariaat daar nog steeds zetelt). Nu Straatsburg nog.
Om de noodzaak hiervan te onderstrepen de volgende feitjes:
– er worden slechts vier dagen per maand in Straatsburg gespendeerd
– men heeft 10 vrachtwagens nodig om de complete inhoud van de bureaus van de leden te transporteren
– de afstand tussen de twee steden is 400 km
– in totaal 5,000 mensen verbonden aan het Parlement (inclusief journalisten) moeten zich verplaatsen
– wegens uitbreiding over de jaren heen zijn er miljoenen gestoken in nieuwe gebouwen op alle locaties
– de regeringen van de lidstaten weigeren het EP het recht om zelf een locatie te kiezen
– veel parlementariers zijn tegen het gebruik van Straatsburg als tweede locatie
– geschatte kosten verplaatsingen: 200 miljoen euro per jaar
Om deze geldverspillende idiotie tegen te gaan zijn er verschillende initiatieven geweest. Het nieuwste initiatief is een zogenaamd burgerinitiatief waarmee de Europese Commissie een voorstel wordt gedaan om stappen te nemen tot uitvoeren van Europese regels. Om de benodigde 1 miljoen burgerstemmen te verkrijgen hebben 30 parlementariers de site oneseat.eu geopend. De teller staat nu op 462.360 stemmen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“We willen u het heuglijke nieuws brengen van het martelaarschap van sjeik Abu Musab al?Zarqawi. […] De dood van onze leiders betekent het leven voor ons. Onze vastberadenheid de heilige oorlog voort te zetten wordt er alleen maar groter door, zodat het woord van Allah oppermachtig zal zijn.”
Abu Abdel?Rahman al?Iraqi, de plaatsvervangend ?emir? of leider van Al?Qaida in Irak.
Hoewel hij niet herkozen mag worden moet Bush nu toch een beetje campagne gaan voeren. Want het is uiteraard wel de bedoeling dat na hem de GOP, of “Grand Old Party” blijft doorregeren. En of dat gaat lukken is nog maar de vraag want de glans is er een beetje vanaf. Bush, en met hem zijn partij, blijven onverminderd laag scoren in de polls (zie plaatje, poll van gisteren).
Bush ligt onder vuur, en dat is niets nieuws. Recentelijk echter veranderde de situatie verder in het nadeel. Zijn “basis” lijkt zich van hem af te keren.
Bush heeft altijd het vertrouwen gehad van de conservatief Christelijke gemeenschap in de VS met zijn standpunten over sex, abortus en het homo-huwelijk. Deze groep, traditioneel trouwe kiezers, verliest steeds meer het vertrouwen nu ze geen resultaten zien en dat laat de “approval rating” duidelijk zien. De afgelopen tijd is deze afgenomen van 80% naar 50%. Nog altijd veel hoger dan het landelijke gemiddelde, maar voor Bush waarschijnlijk een verontrustende trend.
Daarom heeft hij waarschijnlijk besloten om zich nu achter een voorstel te scharen dat een eind moet maken aan het homohuwelijk door middel van een grondwetswijziging.
Enige kans van slagen heeft dit voorstel niet, en dat weet Bush uiteraard. Voor een grondwetswijziging is een tweederde meerderheid vereist. Deze is er bij lange na niet, het zal al moeilijk genoeg zijn een gewone meerderheid te vinden. In een normale situatie zou een president zo’n voorstel niet openlijk steunen. Maar nu dus wel.
Ook op andere vlakken is Bush machteloos geworden. Aan het eind van een tweede termijn is dat eigenlijk niet meer dan logisch. Washington maakt zich op voor een nieuwe leider. Bill Clinton illustreerde dat 7 jaar geleden al met een fantastisch filmpje. Maar deze keer is het wel heel erg vroeg, Bush heeft namelijk nog twee jaar te gaan in deze termijn.
In weerwil tot de gemaakte afspraken is Israël begonnen met het bouwen van een nieuwe Nederzetting op de Westbank.
Hier laat Israël weer eens zien waar het haar om gaat. Land. Het hele vredesproces is een wassen neus, ontworpen om de wereld het idee te geven dat men daadwerkelijk vrede probeert te bereiken.
Het uiteindelijke doel is de annexatie van de Westbank. Dat is de enige mogelijke conclusie. Want waarom zou Israël anders de Westbank nog steeds bezet houden, ondanks de torenhoge kosten?
Bonusmateriaal: Extragratis kijktip.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.