Sinds we door hebben gekregen dat Afghanistan niet in vier jaar kan worden omgetoverd tot een democratie naar westers model, is er een debat gaande over 'hoe' en 'hoeveel'. Hoe luidt onze militaire en civiele strategie in Afghanistan? En hoeveel troepen en doden zijn daarvoor nodig en/of acceptabel? Tevens is er in veel landen de discussie; moeten we wel militairen sturen naar Afghanistan? Dit is echter vooral een politieke discussie, geen strategische. Waarom zitten we er ook alweer? Eind jaren negentig was de regering Clinton ervan overtuigd dat Afghanistan een gevaar vormde voor de VS. Hoge functionarissen als Richard Clarke wezen de belangrijkste personen binnen de regering, de FBI en de inlichtingendiensten erop dat er gevaar schuilde in Osama bin Laden en zijn handlangers. Het terroristische netwerk rond Bin Laden en zijn ideologische kompanen trainde in de onherbergzame gebieden van het land. Destijds kregen Clarke en zijn discipelen te weinig voet aan de grond binnen het leger en de inlichtingendiensten om de gevaren aan te kaarten. Afgezien van enkele precisiebombardementen (die faalden) had Al-Qaeda weinig te vrezen van de Amerikanen. De regering Bush had al helemaal lak aan de waarschuwing voor de terroristen.
Nieuwe beelden bij recente gebeurtenissen: Oeigoeren slaan Han chinees dood | Afghanen vullen stembussen met valse stembiljetten
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Afgelopen maandag viel de éénentwintigste Nederlandse dode in Afghanistan te betreuren. Met het omkomen van sergeant-majoor Mark Leijsen laait de discussie over de Nederlandse missie in Uruzgan weer hoog op. Het is niet voor niets dat commandant der strijdkrachten generaal van Uhm zegt dat het belangrijk is dat de Nederlandse bevolking als “één blok achter onze militairen blijft staan en de militairen steunt in hun moeilijke werk.” Dit is een heldere boodschap en, zolang we daar zitten, ook een volkomen terechte. Echter, zonder de inzet en de moed van de Nederlandse militairen in twijfel te trekken, kan het absoluut geen kwaad om de huidige strategie van de buitenlandse interventiemacht kritisch te bekijken.
Laten we, om te beginnen, kijken naar Uruzgan. De Nederlandse aanpak, waarin intensief wordt samengewerkt met lokale gemeenschappen en de militairen vooral een faciliterende rol toebedeeld hebben gekregen, wordt veel geroemd. Door overleg en samenwerking ontstaat wederzijds vertrouwen en wordt het de Taliban-eenheden veel moeilijker gemaakt om onderdak en steun te vinden in de talloze kleine dorpjes in Uruzgan. Mijns inziens is dit ‘winning the hearts and minds’ verhaal flauwekul. In een conflictgebied zijn bondgenootschappen en relaties zeer fluïde van aard en slechts gebaseerd op pragmatische overwegingen. Financiële steun voor de bouw van een waterput is natuurlijk welkom en levert ongetwijfeld tijdelijke goodwill van de lokale bevolking op, maar om te denken dat mensen hierdoor voorgoed aan je kant staan en zich tegen de Taliban zullen keren, is hopeloos naïef. Vergeet niet dat de lokale bevolking er net zoveel baat bij heeft om de hearts and minds van de buitenlandse militairen (.pdf) te winnen als omgekeerd. Naast de twijfelachtige resultaten van de wederopbouw, kent ook het ‘vecht-onderdeel’ van de missie problemen. Hun guerrilla-tactieken maken de Talibanstrijders praktisch onverslaanbaar, waardoor de olievlekstrategie die onder anderen de Nederlanders hanteren ? vanuit een beveiligde basis een gebied onder controle krijgen en dat vervolgens stapsgewijs uitbreiden ? moeilijk te realiseren blijkt. Een bevrijd dorp valt na korte tijd vaak weer in handen van de Taliban, waarna het opnieuw veroverd moet worden.
Terwijl de Nederlandse pers zich druk maakt over zeilende tieners en Islamitische bruggenbouwers, sterven steeds meer zonen en dochters van krantenlezers en televisiekijkers in een lege woestijn, hier ergens ver vandaan. Ze zijn scholen aan het bouwen en leren mannen met baarden hoe je moet stemmen.
En ze worden uiteengereten door bermbommen, geplaatst door diezelfde mannen met baarden. Die overigens donders goed blijken te weten hoe verkiezingen werken. In de provincie Kandahar zijn er volgens de New York Times door 25 duizend kiezers 350 duizend stemmen (op Karzai) uitgebracht. Hoezo, de Afghanen weten niet hoe ze moeten stemmen?
Om het thuisfront op de hoogte te houden gaat kritische waakhond van de democratie Reporter ter plaatse onderzoek doen. Embedded. Nadat zo’n beetje iedereen die ooit een stukje in de krant heeft geschreven heeft, een website onderhoudt of met zijn hoofd op de televisie is geweest al all inclusive op kosten van Defensie in Afganistan is bijgekomen van de drukte om niks in eigen land. Inclusief shockbloggers, tv-presentatoren, cabaretiers, soapacteurs en romanschrijvers.
En wat ontdekt het neusje van de zalm van de Nederlandse onderzoeksjournalistiek? Dat het harstikke goed gaat in Afghanistan! De verkiezingen verlopen zonder grote incidenten en volgens Duitse slagerminnende NAVO commandant Mart de Kruif zijn we ‘aan het winnen.’ De Kruif gaan we nog veel vaker zien. De uit zijn dagboek voorlezende emogeneraal doet het goed op televisie.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“There is a good possibility that the Pakistanis or the Americans will be able to get good intelligence on the ground and kill Bin Laden.”(Guardian)
Mustafa Alani, terrorisme deskundige aan het Gulf Research Centre in Dubai bezocht onlangs nog Waziristan en zag dat Al-Qaida verzwakt en kwetsbaar was. Dat geeft de burger moed! Precies acht jaar na de aanslagen op het WTC en het Pentagon kunnen we wel een opsteker gebruiken zo dacht de Guardian en componeerde een artikel waarin verschillende deskundigen uitleggen dat Al-Qaida nu toch écht in het nauw zit. De terreurbeweging lijdt onder de zwakten in haar eigen franchise formule en vooral het rekruteren van zelfmoordterroristen verloopt -ondanks de kredietcrisis- erg slecht. Als zich in Waziristan dan toch jonge mannen melden voor een ‘werken-leren traject’ kunnen de leergierige nieuwelingen nauwelijks fatsoenlijk gefaciliteerd worden. Magere ontvangst, slecht verzorgde trainingen en belabberde sanitaire voorzieningen. Zo is de lol er snel vanaf en zal Al-Qaida nu toch écht spoedig worden opgedoekt, tóch?!
“Our officers are as committed to the values and the human rights values of liberal democracy as anybody else. (…) They also have the responsibility of protecting the country against terrorism and these issues need to be debated and understood in that context. [There has been] no torture and there is no complicity with torture.“
Scheidend MI6-baas Sir John Scarlett ontkent stellig dat zijn ‘geheime’ dienst betrokken is (geweest) bij marteling. Dit naar aanleiding van een volgens parlementsleden ‘verontrustend aantal geloofwaardige beschuldigingen’, die hebben geleid tot oproepen om een parlementair onderzoek naar de betrokkenheid van veiligheidsdiensten bij marteling.
Het is nog maar de vraag of we al teveel waarde aan zijn woorden moeten hechten: Sir John was in 2003 voorzitter van de Joint Intelligence Committee, de commissie die het roemruchte rapport uitbracht waarin stond dat Irak binnen 45 minuten een massavernietigingswapen kon inzetten.
Dat brengt Scarlett dan weer in verband met Nederland, want één van de kwesties die door de commissie-Davids onderzocht worden, is of het kabinet Balkenende-I zijn besluit de Irak-invasie te ondersteunen gebaseerd heeft op dit rapport. En ook als die informatie door de commissie-Davids niet naar buiten komt, is er voor Balkenende toch een reden om gespannen naar Groot-Brittannië te kijken: daar doen ze namelijk ook onderzoek naar de besluitvorming van de Irak-oorlog. En nét iets openbaarder dan in Nederland.
Ondanks het feit dat de Taliban in Afghanistan en Pakistan bijna dagelijks aanslagen pleegt staat de fundamentalistische beweging op instorten. Volgens een artikel op de Amerikaanse militaire site Strategy Page is het gebruik van bermbommen een zwaktebod en mijden de Taliban strijders direct contact met de geallieerde troepen. Ze hebben er de kracht niet meer voor. De Taliban en terreurbeweging Al Qaeda zouden tevens in financiële problemen zitten en de steun van de lokale bevolking verliezen. Daarentegen kunnen ze een forse versterking van de Amerikaanse troepenmacht in Afghanistan tegemoet zien en vecht het Pakistaanse leger harder dan ooit tegen de fundamentalisten (bron: WK).
Het zal de omstreden politicus Geert Wilders wellicht verbazen, maar als lid van de linkse elite vervult mij dit nieuws met vreugde en vechtlust voor een betere toekomst. Persoonlijk heb ik geen last van een Stockholmsyndroom, ik zie de Taliban als een gevaar voor de mens(elijk)heid en ze dient derhalve zo effectief mogelijk bestreden te worden, ook met militair geweld.
Echter hoe graag ik ook de fundamentalistische achterlijkheid de bergen ingejaagd zie worden en vervolgens aan een besneeuwde top voorgoed zie wegwaaien als een flard ochtendnevel, dwingt de geschiedenis mij toch tot voorzichtigheid. Het is immers nog nooit een buitenlandse grootmacht gelukt om het verzet in Afghanistan definitief te breken. Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie ondernamen intensieve pogingen maar daarin slaagden ze nooit helemaal. Het zal pas echt slagen als de Afghanen en Pakistanen zelf zich afkeren van de Taliban. Maar daar is dus nu enig zicht op, ook in de Pakistaanse Swat-vallei is de Taliban haar goodwill bij de lokale bevolking kwijt. En met een verstandige Amerikaanse president die begrijpt dat de “War on Terror” niet in Irak maar in Afghanistan gevochten moet worden en die tegelijkertijd de Islam de hand reikt zal er wellicht meer succes geboekt worden? Uiteindelijk hangt het ook af van het gedrag van de soldaten op de grond: blijft de Amerikaanse krijgsmacht het rücksichtloze leger dat kinderen doodt met clusterbommen en zich verschanst in haar pantserwagens? Of gaan ze voortaan omzichtiger en socialer te werk? Er valt voor de Amerikanen wellicht wat te leren bij hun Europese coalitiegenoten?
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“Ik hoop dat de Nederlandse bevolking als één blok achter onze militairen en hun thuisfront blijft staan en de militairen steunt in hun moeilijke werk”. (Telegraaf)
Generaal Van Uhm sprak gisteren op een persconferentie naar aanleiding van het sneuvelen van de 21ste Nederlandse militair in Afghanistan. Inmiddels stromen de honderden reacties op condeléanceregister voor de omgekomen sergeant al binnen. Dat blok dat staat er heus wel. Maar wie een blok achter zich heeft staan, staat met de rug tegen de muur? Steun aan de mensen die zijn uitgezonden om hun leven te riskeren is logisch, maar het zou niet het debat over de zin van de missie in de weg moeten staan.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.