Closing Time | Killing in the Name
, door
Sophia Urista werd wereldberoemd door publiekelijk op een fan te urineren. Zingen kan ze wel, dus ’t zij haar vergeven.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Closing Time | War Pigs
, door
Ik heb niks op met clowns, maar deze heeft een dijk van een stem. En een anti-oorlogsliedje lijkt op dit moment wel toepasselijk.
Closing Time | People Everywhere
, door
Sargasso heeft dit muzikale trio uit Houston, Texas al wel eens eerder onder het voetlicht gebracht. Khruangbin onderscheidt zich door haar gebruik van wereldmuziek en twee opvallende pruiken.
Closing Time | Mean Town Blues
, door
Muziekmagazine Rolling Stone plaatst Johnny Winter op plaats 68 van de beste gitaristen aller tijden.
Als magere, schele albino oogde Winter nogal als een buitenbeentje in de bluesscène. Zijn performance maakte dat meer dan goed.
Closing Time | Days of Oblivion
, door
Metric is inmiddels alweer een kwart eeuw oud. Af en toe weten ze er nog een lekker deuntje uit te pompen. Vers van de plaat: Days of Oblivion.
Closing Time | Zibu
, door
Als dit een B-kant is, kun je wel nagaan hoe getalenteerd Wim Janssens (ook actief als Joy Wellboy met zijn partner Joy Adegoke) is.
Closing Time | Flatlands
, door
Op het eerste gehoor klinkt het als een duet, maar dat is het niet. Het is een mix tussen het origineel van Chelsea Wolfe en een cover door Mark Lanegan.
Closing Time | Low Lays the Devil
, door
De duivel blijft natuurlijk een geliefd motief in de kunsten. Het is een herkenbaar merk, en o zo theatraal.
Closing Time | Nothing Matters
, door
The Last Dinner Party klinkt een beetje als ABBA in rockformaat. En frontvrouw Abigail Morris heeft – zo jong als ze is – een formidabel charisma.
Closing Time | To Bring You My Love
, door
PJ Harvey stond afgelopen vrijdag in Paradiso. Een NRC-recencent sprak over een ‘huiveringwekkend mooi concert’. Afijn, oordeelt u zelf.
Closing Time | Heal
, door
Zegt de naam Heather Nova u nog wat? Nadat ze midden jaren negentig doorbrak met het album Oyster raakte ze na de eeuwwisseling min of meer uit beeld.
Ze is echter altijd muziek blijven maken. Niet bijzonder spannende muziek, maar desalniettemin.
Closing Time | Where She Used to Lay
, door
In 1968 bracht documentairemaker Les Blank de film The Blues Accordin’ to Lightnin’ Hopkins uit. Hij zou daarna nooit meer films maken voor het bedrijfsleven.
Blank verwierf bekendheid met zijn films over traditionele Amerikaanse muziek, niet alleen blues en folkmuziek, maar ook ‘Old Time’ uit de Appalachen, Tejano, Polka, Tamboeritza en traditionele Hawaiiaanse muziek.
Daarnaast maakte hij twee documentairefilms over Werner Herzog die inmiddels cultstatus verworven hebben, en documentaires over bizarre onderwerpen als knoflook en vrouwen met een spleetje tussen hun voortanden.