De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Een tijdje terug hadden we hier Crosby, Stills, Nash & Young die bijna hun haar hadden afgeknipt. Mallerds. Nee, dan de heren van D.A.D.. Die denken er niet eens aan. Luister maar naar I won’t cut my hair. En daar hebben de oude Deense rockers natuurlijk volkomen gelijk in.
Huisdieren zijn afgelopen weken in het nieuws nadat Donald Trump beweerde dat Haïtiaanse immigranten katten en honden opeten. Inmiddels gaan er foto’s rond van Haitianen die hele ganzen mee naar huis nemen, en filmpjes van hele, geplukte kippen op de barbecue die doorgaan voor katten.
Vroeger werden Chinese immigranten beticht van zulke rare eetgewoonten en dierenbeulerij. Hoe meer er verandert, des te meer blijft er hetzelfde.
… spotten… spotten ze nou echt met alles wat Mooi en Waar is?! NU WEET IK HOE CHRISTENEN ZICH VOELDEN NA LIFE OF BRIAN!
Ahum, goed, Vulcan Death Grip maakt dus een parodie op metal. Wat, naar het schijnt, niet iedereen door had indertijd. Het is een project uit de jaren tachtig van Ann Magnuson, die gister hier ook al voorbij kwam als frontvrouw van Bongwater. Als ik dit zo hoor eigenlijk zonde dat ze niet voor de echt metal is gaan maken, haar carrière is veelzijdig genoeg, en haar stem prima geschikt.
Negen minuten vage, psychedelische hippie shizzl van Bongwater, uit 1990: Folk Song. Wel vette vage psychedelische hippie shizzl, waar ook zonder bong prima van te genieten is. Oh, en mochten jullie dat toch graag willen jongens en meisjes, dat water, dat moet je dus niet opdrinken, zeg ik er voor de zekerheid maar even bij, dat is ongezond. De muziek heeft trouwens ook nog een maatschappijkritische boodschap, dus wat wil je nog meer?
Het is uiteraard een schrale troost, maar gezien de teneur van dit lied vroegen jonge mensen zich in 1984 ook al af hoe ze de eindjes aan elkaar zouden knopen.
Met zo’n titel verwacht je gospel, maar Gary Moore zou Gary Moore niet zijn als ‘ie de luisteraar niet gewoon trakteert op zijn jankende gitaar.
Relletje in rockland: in Boston brak Jane’s Addiction midden in een set-up haar concert af nadat zanger Perry Farrell gitarist Dave Navarro een stomp gaf.
De zanger klaagde al enkele concerten dat de muziek te luid was en hij zichzelf niet kan horen. Volgens zijn echtgenote kampt Farrell met tinnitus en een schorre keel en boterde het al langer niet tussen de bandleden.
“Clearly there had been a lot of tension and animosity between the members… the magic that made the band so dynamic”, zo schrijft Etty Lau Farrell vanochtend op Instagram.
Jerry Cantrell, gitarist van grungeband Alice in Chains, is voor eeuwig in de jaren negentig blijven hangen, zo lijkt het. In oktober komt er een nieuwe soloplaat van hem uit, I Want Blood.
Vandaag werd bekend dat kunstenaar Peter Klashorst is overleden. Hij werd 67 jaar. Hier ziet u hem in een jonge versie als basgitarist van het New Wave-bandje Soviet Sex, begin jaren ’80.
Klashorst werd natuurlijk vooral bekend door zijn sekstoeristische (mis)avonturen in verscheidene Afrikaanse landen. In 2000 werd hij in Senegal gearresteerd omdat hij modellen naakt liet poseren en naar alle waarschijnlijkheid seks met hen had.
‘Heartland’ is een van de minder bekende nummers van U2, en bezingt het binnenlandse hart van Amerika, naar aanleiding van een trip die zanger Bono en bassist Adam Clayton maakten door de Mississipi Delta.
Het verscheen in 1988 op de plaat ‘Rattle & Hum’ en daar aan gekoppelde, gelijknamige documentaire van Phil Joanou. De plaat is misschien meer nog dan het voorgaande album The Joshua Tree een verkenning van de Amerikaanse cultuur, en dan met name de hedendaagse mythe die de Verenigde Staten van zichzelf hebben geschapen.
Niet alleen de beelden zijn door kunstmatige intelligentie gegenereerd, als ik het wel heb. Ook de muziek is dat.
Ik vraag me toch af welke manipulaties daarvoor nodig zijn, want dat algoritmen dit helemaal in hun eentje kunnen ‘bedenken’ wil er bij mij ook weer niet in.
Iemand vroeg zich af wat er gebeurt als je Lord of the Rings mengt met Duck Dynasty.
Als je bedenkt dat de filmtrilogie van Peter Jackson alweer meer dan twintig jaar oud is, kun je nagaan welke culturele impact het gemaakt heeft.