De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
In onze kleine mini-serie over de viool mag een heus strijkkwartet natuurlijk niet ontbreken. In de jaren 80/90 was om onduidelijke reden het Balanescu Quartet een tijdje behoorlijk populair, zeker voor een strijkkwartet. Het is een in Engeland gesitueerd kwartet rondom Roemeen Alexander Balanescu, vooral bekend als de violist van de Michael Nyman band.
Uit 1992 is dit Want Me.
Marta Sebestyen is een Hongaars zangeres, meest bekend vanwege haar interpretaties van traditionele Hongaarse muziek met haar band Muzsikas.
Hangedup is een Canadees tweetal van het Constellation label; en de kenners weten dan al in welke hoek we het moeten zoeken: experimentele postrock. De bekendste acts van dit label zijn immers Godspeed You! Black emperor en A Silver Mount Zion….
De band bestaat uit niets meer dan een (ongelooflijk goede) violist (Gen Heistek) een een drummer/percussionist (Eric Craven) – en weet daarmee toch een verrassend vol geluid te creeren wat duidelijk afwijkt van de gangbare postrock.
Damian Escobar (ook wel Dame Esco) is een Amerikaanse violist die hiphop met R&B, jazz en klassieke invloeden combineert. Vroeger vormde hij met broertje Tourie (ook viool) hun band Nuttin’ but Stringz, tegenwoordig speelt hij vooral solo.
Nu de Walen met hun lange verzet tegen CETA de wereld hebben laten merken dat ze nog altijd bestaan, moeten we in Closing Time maar eens een Waalse zangeres laten horen: Lio, die eigenlijk Wanda Ribeiros de Vasconcelos heet. De springerige synthesizerklanken van de eerste maat van “Amoureux solitaires” maken wel duidelijk dat we ons bevinden in 1980 en anders ziet u dat wel af aan het videoclipje met een achtienjarig zangeresje in een babydoll.
Paleis van Boem bestaat uit Martin Vonk en Jaap de Weijer, beide opgeleid aan het Rotterdams conservatorium. Ze hebben gedurende hun carriere vooral muziek gemaakt voor film en theater. Hun bekendste werk is waarschijnlijk de filmmuziek voor de film Karakter.
Hun platendebuut was Mowgli goes kaka uit 1985; een plaat met experimentele percussie. Wonderlijk genoeg was percussie in die jaren relatief populair, met bandjes als Slagerij van Kampen, Motel Bokassa en Nagasaki Ondekoza.
GooMar is een Franse producer met een liefde voor jaren twintig/dertig swing en hiphop, die hij hierboven op wonderlijk harmonieuze manier door elkaar werkt. Meer op SoundCloud. Goomar is overigens slang voor gangsterliefje, mocht u zich dat afvragen.
Klik op bovenstaande knop en er is 37 minuten lang helemaal niks aan de hand. Dankzij vibrafonist Dave Pike, die het op dit album bij de marimba houdt. Eerste nummer: Herbie Hancock op een behoorlijk relaxed orgeltje.
Lekker traditionele rockabilly uit Frankrijk met The Wolfgangs.
“Hey Joe” is een klassieker en dat komt natuurlijk vooral doordat Jimi Hendrix er iets fantastisch van heeft gemaakt. Het is liedje is echter ouder. Het staat vast dat een Billy Roberts het nummer al in de vroege jaren zestig op zijn repertoire had en de oudst-bekende opname is die van een garagerock-band die The Leaves heette. Zij brachten het uit in 1965, namen het daarna nog eens op en hadden er in 1966 een hit mee.
Muzikant, schrijfster en columniste Aafke Romeijn verkondigt meningen in de krant (en soms op TV) die chauvinistisch/seksistisch-rechts bepaald niet bevallen, dus maakte ze kennis met een leger aan trollen die haar prompt een verkrachting door horden kleurlingen en een clitoridectomie toewensten.
Ze maakte er een snedige ‘ode aan de haters’ over, die muzikaal nog het meeste doet denken aan een kruising van Het Goede Doel met Kinderen voor Kinderen.
DJ Shadow is een Amerikaanse DJ die in zijn eigen muziek veelvuldig gebruik maakt van samples. Zo ook in het lied “Six Days”, waarin de vocalen zijn gesampled van het liedje “Six Day War” van de Britse band Colonel Bagshot uit 1971.