De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nee. Dit is eigenlijk onvergeeflijk. Dat een instituut als Paradise Lost, dat al meer dan 30 jaar bestaat, grote invloed heeft gehad op verschillende subgenres in de metal, 15+ albums heeft uitgebracht, er een paar miljoen verkocht heeft, nog steeds op de podia staat, hier nog nooit een CT’tje heeft gehad.
Belachelijk.
Hier, om het goed te maken, nog een hele cd:
Jeansbroekenfabrikant Levi Strauss maakte een aantal dagen geleden bekend (tijdelijk) te stoppen met het maken van reclame op Facebook en Instagram in de Verenigde Staten, omdat Facebook en Instagram niet genoeg doen tegen haatzaaien. In 1988 gebruikte ditzelfde Levi’s in televisie reclames onder andere het nummer Mannish boy van Muddy Waters (1913 – 1983).
Muddy Waters nam het nummer Mannish boy in 1955 op als vervolg op zijn hit Hoochie Coochie Man en als reactie op Bo Diddleys I’m a man. Op het eerste gehoor gaan alle drie de nummers over mannen die opscheppen over hun seksuele dadenkracht. Wanneer we nog eens naar het refrein luisteren horen we ook een andere betekenis:
Ik heb het al eens eerder over LP gehad, en toen ik dit nummer in een serie hoorde wist ik vrijwel meteen zeker dat dit ook van haar hand is. Die stem is onmiskenbaar. En wat een prachtig nummer, die tekst spreekt me ook heel erg aan. Toevallig hadden we het er in mijn vriendinnenkletsclub (in WhatsApp, duh) pas nog over hoe gestoord de wereld is, en hoeveel mensen met zichzelf worstelen. Maar ook dat wíj er altijd voor elkaar zijn, en hoe fijn dat is. Zeker in deze bevreemdende tijd, is elk houvast zo welkom.
Midden jaren tachtig droomde de Cubaanse muzikant Compay Segundo een wijsje. Hij was al een oude knar, Segundo is van 1907.
Hij heeft Chan Chan in een aantal versies opgenomen. Begin jaren negentig zou hij er wereldberoemd mee worden, in de formatie Buena Vista Social Club.
Uit de oude doos: Billy Joel. Toen wereldsterren nog zelf hun muziek componeerden én intelligente teksten op papier kregen. Ja, die boomers konden best wat.
We hebben het hier op Sargasso regelmatig gehad over Krampus (kijk maar!), maar dat ging dan toch meestal over de alternatieve knecht van de goedheiligman. Terwijl het ook een alleraardigst Italiaans folkmetalgezelschap is, dat zich naar deze duivel heeft vernoemd.
Met zo’n naam druk je je shtick natuurlijk wel onder ieders neus, maar het effect van dit depri-gedoe is dan wel weer komisch.
Stukkie huisvlijt ditmaal, een helemaal niet onaardige cover van John Mayer.
Trump mag het ‘I won’t back down’ van Tom Petty niet gebruiken ter meerdere eer gen glorie van zichzelf. Volstrekt logisch want dat nummer beoogt heel iets anders dan waar Trump voor staat.
Nu kunnen we dat nummer vanavond wel voor u opvoeren, maar ’Handle with care’ lijkt ons toepasselijker in deze tijden.
Het origineel is van The Traveling Wilburys, bijeen geraapt door George Harrison en Jeff Lynne. Het bandje bestond verder uit…
Dat is toch ook wat zeg, dat Living Colour nog nooit is langsgekomen in Closing Time. Hop, hier is de band van Vernon Reid, die natuurlijk veel eerder aan bod had moeten komen.
Ik had al een poosje niet aan Burundi gedacht, toen ik in de krant las dat de president overleden was aan een ‘hartaanval’. Dat kon ook niet anders, want de president had zelf verklaard dat covid-19 het land niet zou treffen, omdat het onder bescherming van God stond. Wat bij mij de vraag deed rijzen: hebben ze daar hun gospel een beetje op orde? Het antwoord is ja.
Iemand mixte een beroemde Take Five opname van Dave Brubeck met Golden Brown van The Stranglers, met bovenstaand resultaat. Wie de begintonen op piano van Take Five beluistert snapt waar de associatie vandaan komt. Mocht u nog zitten te wachten op een Mexicaanse versie van Golden Brown, dan kunt u terecht bij Mariachi Mexteca, met Hugh Cornwell zelf op zang.