Symphony X, met Out of the Ashes. Voor het wat betere muzikale vakwerk – mochten er nog mensen denken dat metal altijd en immer ‘herrie’ is.
Er komt meer muziek uit dan je bij kan houden. Dat is wellicht een open deur, maar zelfs in een bepaald (sub)genre, zelfs als je het al decennialang volgt, zijn er bands waarvan je wel al vaak de naam voorbij hebt zien komen, waarvan je weet dat veel mensen ze goed vinden, en waarvan je weet dat jij ze waarschijnlijk ook wel vet vindt. Maar waar je toch nooit aan bent toegekomen, die je live nooit toevallig bent tegengekomen, et cetera.
COLUMN - De grote Amerikaanse vredesstichter verklaarde maandag dat er snel een akkoord kan komen om de oorlog tussen Rusland en Oekraïne beëindigen. Er liggen nog “enkele netelige kwesties” op tafel. Daar moeten Oekraïne en Rusland zelf uit komen, zei Trump. Alsof hij daar zelf volledig buiten staat. Een van die kwesties is de toegang tot gebieden waar kostbare mineralen in de grond zitten. En daar liggen ook zwaarwegende Amerikaanse belangen.
De oorlog in Oekraïne gaat ook en misschien wel vooral over grondstoffen. Dat valt wat weg in de berichtgeving over bombardementen, verschuivende frontlinies en moeizame vredesonderhandelingen. Maar van begin af aan stond het bezit en de exploitatie van grondstoffen, en dan vooral kostbare materialen die van belang zijn voor de computertechnologie en de elektrische auto’s, op het spel. Poetin had meerdere redenen om bijna vier jaar geleden Oekraïne binnen te vallen. Ongetwijfeld vreesde hij de invloed van een westers georiënteerd buurland op de overlevingskansen van zijn regime. Maar Poetin steunt op oligarchen met grote zakelijke belangen in de regio. De Britse oud-diplomaat Ian Proud schreef vorig jaar al dat Rusland in de Donbas probeert zo veel mogelijk ertsrijke gebieden te veroveren voordat een eventueel staakt-het-vuren van kracht wordt. Dat zou blijken uit de weg die de Russische troepen kiezen. De oligarchen die toch al zo te lijden hebben onder westerse sancties kijken begerig toe. Volgens Proud wordt Oekraïne economisch ernstig gehandicapt wanneer Rusland doorgaat met het inpikken van steenkool-, uranium- en lithiummijnen.
We hebben hier op Sargasso wel eens wat Elvis gehad, maar niet zo heel vaak. Terwijl het toch een héle grote naam was, al is dat alweer van een tijdje terug. Dus hier een deuntje van ‘em. Om het wat sjeu te geven doen we niet het origineel, maar een zeer geslaagde cover van de party death & roll band Gehennah, uit Zweden.
Mochten jullie nieuwsgierig zijn naar het eigen werk, zie hieronder. Kijk, het is natuurlijk geen Bohemian Rhapsody, maar maar zo’n feestdeuntje hieronder past toch prima bij de afsluiting van het nieuwe jaar? Proost, en beste wensen allemaal!
Jaaaa, rap en metal is vaak toch een hele fijne combinatie – bands als Faith No More en Body Count kwamen hier vaker langs, maar iedereen kent natuurlijk ook Rage Against the Machine en de klassieker Walk This Way van Aerosmith en Run DMC. Blijkbaar valt de death metal van Obituary ook prima te combineren met rap, blijkens het fraaie werkje Bullituary. De raps werden verzorgd door Skinner T en #1 Diablo.
In de categorie ‘ongelooflijk dat dit nog nooit een Closing Time was’, presenteer ik aan u: Megadeth, met Hangar 18. Het nummer is van hun magnum opus Rust in Peace, en zoals het alleraardigste clipje laat zien gaat het over de landing van aliens bij Roswell, in 1947. Wel vaker een bron van inspiratie voor muziek, overigens.
Dat ze voor zo’n clipje dan stukken uit een mooi nummer zijn gaan knippen om het Mtv-waardig te maken, dat was toch eigenlijk een misdaad tegen de muzikaliteit, dus hieronder nog een keer de volledige versie.
Titmice is een nummer van het album Nocturnal Birding, dat gaat over… vogels? Denk ik? Hoe dan ook, A&P is een éénmansproject van Tristan Shone. Meer dan welkom. We doen hier zelden industrial doom. Ik luister er ook niet naar. Of telt dit? Geen idee, sowieso niet vaak, en afwisseling is goed!
Infernäl Mäjesty (met metal-umlaut, dubbele metal-umlaut zelfs!) is een band die in de jaren 80 het grensvlak tussen de death en thrash metal verkende. Debuut ‘None Shall Defy’ geldt als cult klassieker.
“Deze video heeft meer likes dan pixels”, merkt iemand op in de comments. Eh, ja, om de beeldkwaliteit hoeft u dit clipje van Therion niet te bekijken. Maar de muziek, oh, die muziek! Een heerlijke eclectische mengelmoes van klassiek en metal, door een band die ooit begon als death metal – maar daar is ten tijde van dit nummer heel weinig meer van over. Heel fijne muziek.
En hier kunnen jullie ze ook nog live bewonderen op het Wacken Festival:
Ja, János. Ja, dat heb je. Ik schreef een paar jaar terug:
Hongaarse black metal met trompet. Hoe vet is dat? Sear Bliss bestaat nog steeds, als ik Wikipedia mag geloven. Het is typisch zo’n bandje waar ik één vet nummer van ken via zo’n gratis reclame-cd’tje*, maar waarvan ik nooit de moeite heb gedaan meer werk op te zoeken. Geen idee of ik mezelf daar niet gruwelijk tekort mee heb gedaan.
Recent had ik het met een collega over leuke Nederlandse bandjes die in de jaren 90 te zien waren in de kleine clubs. Naast de usual suspects viel toen opeens de naam Brotherhood Foundation. Die had ik al lang niet meer gehoord! Hoewel dat toch een heel aardig hardcore/metal bandje was dat ik met veel plezier vaak live heb mogen aanschouwen, waaronder op de parkeerplaats van het jongerencentrum SJOR in Roggel. Tispelpop, heette dat festival, en warempel het lijkt nog steeds te bestaan. Hoe dan ook, Elevator Music, nog steeds leuk!
Wishbone Ash is een Britse hardrock/progrock-band die vier albums maakte in de jaren ’70 en grotendeels onder de radar bleef.
Desalniettemin hadden de heren invloed op tal van heavy metalbands, zoals Judas Priest, Metallica, Iron Maiden en noem maar op.