De poedel

COLUMN - De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het plantsoen om hun viervoeters uit te laten en wat te buurten met elkaar. Daar koerste hij resoluut naar toe, de reusachtige witte poedel met zwarte voeten, gevolgd door zijn mens.

Het was ’s ochtends vroeg, op mijn woon-werkverkeer. De slaap zat nog in mijn hersenen. ‘Een reusachtige witte poedel met zwarte voeten’ registreerde ik sloom terwijl ik doorfietste. Een tien minuten verderop drong zich de ietwat verontrustende observatie op ‘Met VIER zwarte voeten… en TWEE zwarte oren.’ Ik fietste iets wakkerder verder. Bij het stoplicht: ‘Verder spotless wit.’ Ik was nu klaar wakker. Dit kon niet. Moeder Natuur had een reusachtige poedel gecreëerd, dat al, maar hem bovendien toegerust met precies vier pikzwarte voetjes, alle vier precies dezelfde hoeveelheid zwart, tot precies hetzelfde streepje op de enkels? En precies dezelfde zwarte oren? Wow. Pet af voor moeder natuur.

Op mijn weg terug zag ik hem weer. Het kon niet ontgaan dat hij door had dat hij bijzonder was. ‘I am special,’ zag je hem denken, terwijl hij dolvrolijk met opgeheven hoofd op de weide draafde. De overige honden eerbiedigden hem. Hij was de ster van het speelveld.

Een kleine week later (ik was hem inmiddels compleet vergeten), was ik bijna thuis toen ik zag dat de slijter die minstens zolang ik in deze buurt woon – bijna dertig jaar – zijn drankspijzen had gevent, vertrokken was. De ruimtes gebruikelijk bezaaid met glazen flessen oogden zenachtig leeg. En gayroze geverfd. In het midden pronkte een behandelbed. Op de gevel las ik: ‘Trimsalon’.

Zouden ze tegenwoordig poedels verven?

  1. 4

    @3: Wat is gek? Als hobby lijkt het me tamelijk onschuldig. De een doet iets met modeltreintjes, de ander verft zijn poedel groen.

    Ik vermoed dat de beesten het ook wel leuk vinden, want die krijgen natuurlijk traktaties en aandacht.

  2. 6

    Vreselijke beesten poedels. Je zult als vent maar zo’n beest uit moeten laten. Dan kun je net zo goed meteen je ballen inleveren. Als ik iemand met een opgedirkte poedel zie lopen wekt dat bij mij altijd een beetje medelijden op.

  3. 8

    @6: Mannen die zich bij alles wat ze doen angstig afvragen of ze wel masculien genoeg overkomen wekken bij mij nog meer medelijden op.

    Poedels zijn ook geen vreselijke beesten. Je hoeft ze niet per se een raar kapsel te geven.

  4. 10

    @4: Is het wel gezond voor die honden? Op het toneel is gebleken dat toneelspelers zich niet helemaal mogen beschilderen, om medische redenen. Hoe zit het dan met honden?

    Vindt een hond het echt leuk? Een van de grootste pleziertjes is toch om elkaar te besnuffelen. Hoeveel genegenheid krijgt de hond nog van andere honden als die afstand nemen van een wezen met chemische of hennaluchtjes? Een wezen dat bovendien niet meer lijkt op een hond?

    Mijn hond houdt wel van aandacht, maar niet van gefruttel aan zijn lijf. Hoe gedresseerd moet de poedel wel niet zijn om dit alles te ondergaan?

  5. 12

    @10: Of een hond het leuk vindt? Neem zo’n hond eens mee naar een veld vol koeienstront, of beter nog, naar een ontbindend dood dier. Dan zul je zien hoe gek honden op parfumeren zijn!

  6. 13

    @12: Ja dat herken ik. Dat doet mijn hond ook. Het ultieme genot.
    Juist daarom vraag ik me af of een verflucht, dat chemische goedje, niet juist het tegengestelde effect heeft.

    Maar misschien moet de geverfde poedel direct na de kleurbehandeling naar een veldje met een dode vogel van drie dagen oud om daar lekker overheen te rollen. Ik vrees echter dat de eigenaren en hondenkleurders dat nu juist niet toestaan.