Closing Time | Mombu

Meer variatie, dat is wel aan ondergetekende besteed. Dus daarom maar weer eens een bijdrage aan Closing Time.

Mombu speelt naar eigen zeggen “Afro Grind / voodoom”, wat een mix is tussen Free Jazz, Afrikaanse percussie en metal. Het is een Italiaans duo met achtergronden in de Jazz, versterkt met een Afrikaan om de ritmes in te kleuren.

 

Telegraaf grootste platform voor ontkennen opwarming aarde

De Telegraaf is nog steeds het grootste dagblad van Nederland. En hoewel iedere krant een eigen kleur heeft, kleurt specifiek de grootste krant het debat over het klimaat wel heel eenzijdig in. Plat gezegd, veruit de meeste aandacht bij de Telegraaf gaat naar het ontkennen of afzwakken van de opwarming en het afkraken van maatregelen om die opwarming te voorkomen.

Van de meerderheid van de klimaatwetenschappers die keer op keer bewijzen dat de opwarming van de aarde gaande is en dat de mens de hoofdoorzaak is, zult u weinig lezen bij de Telegraaf. Maar de mensen met een uitgesproken mening “tegen” de wetenschappelijke consensus in krijgen wel een podium. En dat naast de niet aflatende stroom van nihilistische columnisten die iedere gelegenheid gebruiken om klimaatactivisten, klimaatwetenschap en klimaatbeleid af te breken aangrijpen.

Daarmee gaat de Telegraaf ver weg van haar streven naar “onafhankelijke” journalistiek.
Hier een (visuele) bloemlezing van de meest relevante koppen van het afgelopen tijd in willekeurige volgorde. Lees vooral ook even voorbij de koppen dit keer. En check de “deskundigen” die aangehaald worden. Ze worden opgevoerd als “klimaatonderzoekers” of “klimaatwetenschappers” terwijl ze dat meestal niet zijn.

Biologische verschillen en de heersende norm

OPINIE - De afgelopen dagen zat ik me danig te ergeren en mijn vingers blauw te typen over het fenomeen genderstereotypering. Er zijn meerdere nieuwtjes over het onderwerp geweest, maar ik beperk me voor het gemak even tot onderstaande.

Vorige week berichtte de NOS over een verbod op stereoptyperingen in reclames door de Britse reclame-autoriteit. Op een van mijn favoriete hang-outs Joop.nl werd het bericht ook gedeeld, en dat zorgde uiteraard voor de nodige verontwaardigde reacties. Ik verheug me daar altijd op, daarom hang ik er ook rond, maar soms word ik er ook wel een beetje moedeloos van. De onnozelheid, die onwetendheid. Zucht.

Bedreigd…

Veel mannen lijken zich op een of andere manier bedreigd te voelen. Zoals reaguurder OlavM opmerkt: “Sommigen verdraaien deze kwestie totaal met te beweren dat jongens of mannen niet meer zouden mogen doen wat ze traditioneel deden, en zouden moeten doen wat vrouwen traditioneel al deden, en omgekeerd. Nonsens natuurlijk, want het gaat om het doen verdwijnen van de beperkingen die stereotype rolverdelingen opleggen. Helemaal bizar zijn opmerkingen over het verdwijnen van de verschillen tussen het man of vrouw zijn, alsof die biologische verschillen zouden worden opgeheven door het verdwijnen van traditionele rollendwang.” Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten natuurlijk.

De botte waarheid: hoe ouder je wordt, hoe groter de kans op dementie

COLUMN - We staan aan de vooravond van een fikse golf van een ziekte waar velen van ons nu al te veel mee kampen, omdat (een van hun) ouders die heeft. Op dit moment hebben ruim 280.000 mensen in Nederland de diagnose dementie, en 100.000 hebben de ziekte al wel, maar de diagnose nog niet; 80.000 mensen met dementie wonen in een verzorgings- of verpleegtehuis. Driekwart woont nog thuis, met hulp van hun geliefden, familie en buren (en de thuiszorg).

Het is na kanker en hart- en vaatziekten nu de derde doodsoorzaak. Maar dementie kon alleen maar een volksziekte worden omdat we tegenwoordig over de hele linie langer zijn gaan leven, en – hoe wrang – we verhoudingsgewijs minder snel doodgaan aan kanker en hart- en vaatziekten. Want de botte waarheid is: hoe ouder je wordt, hoe groter de kans dat je dementie krijgt. Dementie is de wraak van de tijd op onze goede gezondheidszorg.

Tweespalt | Noodtoestand klimaat

18 juni 2019: Canadees parlement roept noodtoestand uit voor het klimaat 18 juni 2019: Canadees kabinet keurt teerzandoliepijplijn goed
OTTAWA – The House of Commons has passed a motion declaring a national climate emergency, and supporting Canada’s commitment to meet the Paris Agreement emissions targets.

Conservative MPs voted against the motion, but it still passed 186-63 with the support of the Liberals, New Democrats, Bloc Quebecois and Green MPs. The motion was was put forward by Environment and Climate Change Minister Catherine McKenna.

The motion describes climate change as a “real and urgent crisis, driven by human activity,” notes how it is impacting Canadians, and states the need to pursue clean growth methods to reduce greenhouse gas emissions.

Prime Minister Justin Trudeau and his cabinet have again approved the Trans Mountain expansion project, a crucial next step for the much-delayed pipeline project designed to carry nearly a million barrels of oil from Alberta’s oilpatch to the B.C. coast each day.

The cabinet has affirmed the National Energy Board’s conclusion that, while the pipeline has the potential to damage the environment and marine life, it’s in the national interest and could contribute tens of billions of dollars to government coffers and create and sustain thousands of jobs.

Beyond approving the project, Trudeau also committed to directing every single dollar the federal government earns from the pipeline — which, when it’s built, is estimated to be some $500 million a year in federal corporate tax revenue alone — to investments in unspecified clean energy projects.

Het klimaat verpesten om geld te verdienen om het klimaat te redden dus… Nee, dat is handig.

Leenwoorden uitspreken: je eigen keuze

COLUMN - © Oxford OUP, cover Shana Poplack, Borrowing. Loanwords in the Speech Community and in the Grammar, 2018Sommige taalonderwerpen lijkt iedereen interessant te vinden, behalve de taalkundige. Leenwoorden zijn daar een voorbeeld van: begin in een volle bus een gesprek over taal, en binnen de kortste keren worden leenwoorden daarin genoemd; maar heel veel taalwetenschappelijk onderzoek is er niet naar dat verschijnsel.

Het boek Borrowing van de Canadese taalkundige Shana Poplack is daarom een welkome aanwinst in de literatuur. In het boek beschrijft Poplack uitgebreid haar onderzoek naar hoe woorden uit de ene taal in een andere taal worden overgenomen en hoe zo’n ‘vreemd’ woord gaandeweg integreert – in de taal zelf en in de taalgemeenschap.

Een fascinerend hoofdstuk is bijvoorbeeld dat over de uitspraak van leenwoorden.

Ruttes lonenrevolutie

COLUMN - Afgelopen vrijdag op de wekelijkse persconferentie na de ministerraad, n.a.v. kabinetsvoorstel een permanente commissie die gaat adviseren over de salarissen van politici (op Internetconsulatie kun je er op reageren) .

Borgman (Radio 1): “Meneer Rutte, wat is er mis met de beloning voor politici?
Rutte: “Nou, ik verdien een waanzinnig salaris. En ik ben heel tevreden.”

Afgelopen zaterdag op het VVD-congres:
Rutte: “De winst klotst ­tegen de plinten, maar alleen de ­lonen van topmannen stijgen. De cao-lonen gaan onvoldoende omhoog en dat is niet acceptabel.”

Er zijn niet eens verkiezingen op komst en toch campagneretoriek? Laten we niet al te schamper doen en blij zijn dat Rutte het licht heeft gezien. Want hij heeft wel een punt.

De Britse klassenmaatschappij van onderaf gezien

RECENSIE - Darren McGarvey (35) is een Schotse rapper die optreedt onder de naam Loki. Voor de Schotse BBC heeft hij radioprogramma’s gemaakt over a-sociaal gedrag en deprivatie en hij is ook bekend van zijn commentaren in de media over achterstelling en ongelijkheid. McGarvey komt uit een probleemgezin in een achterstandswijk van Glasgow en had een gewelddadige, aan drugs en alcohol verslaafde moeder die in zijn tienerjaren overleed. Hij ontkwam daarna ook niet aan een periode van verslaving en afhankelijkheid van wat hij zelf noemt ‘de armoede-industrie’. In Op safari naar Armoeland reflecteert hij aan de hand van zijn eigen ervaringen wat armoede betekent, wat het met mensen doet en hoezeer hulpverleners en ambtenaren in hun omgang met de onderklasse de plank misslaan.

McGarvey’s beschouwingen in korte, tamelijk los van elkaar staande hoofdstukjes, gaan wel wat verder dan een autobiografie van iemand die alle ellende uit de jeugd te boven is gekomen. Zijn boek is een klaagzang over en ook een aanklacht tegen de nog immer aanwezige Britse klassenverhoudingen. Het bevat een schat aan waarnemingen en overpeinzingen van iemand uit de onderste lagen van de maatschappij. En ook al hebben wij in ons land dan misschien met minder scherpe tegenstellingen te maken,  McGarvey kan onze politici, ambtenaren, jeugdwerkers en hulpverleners veel leren over de omgang met gezinnen en kinderen in een achterstandsituatie.