Het Interbellum, maar dan met wifi

Ik heb me lang afgevraagd hoe het moet hebben gevoeld om in het interbellum te leven. Niet met de kennis van nu, met schoolboekwijsheid en pijlen op kaarten, maar echt, toen het gebeurde. Terwijl kranten nog deden alsof alles tijdelijk was, politici bezworen dat redelijkheid zou zegevieren en de meeste mensen vooral probeerden rond te komen. Hoe zag je de wereld afglijden zonder te weten dat hij werkelijk ging vallen? Het leek me altijd een fundamenteel andere ervaring dan de onze. Want wij zouden de patronen nu beter herkennen, en er makkelijker wat aan kunnen doen. Wat er toen gebeurde, dat had de wereld in die mate nog niet echt meegemaakt. Dat verschil voelt geruststellend, iets wat bescherming biedt. De luxe van achteraf Die geruststelling brokkelt af. Niet ineens, maar sluipend. Net zoals toen, vermoed ik. Geen klap, geen duidelijk moment waarop iemand had kunnen zeggen: dit is het kantelpunt. Alleen een reeks normalisaties. Autoritaire taal die eerst choqueert en daarna vermoeit. Afspraken die optioneel worden genoemd. Rechten die niet worden afgeschaft, maar ‘heroverwogen’. Steeds weer dat beroep op realisme, alsof morele grenzen een luxeproduct zijn. Wat me altijd fascineerde aan het interbellum was niet de opkomst van extremen, maar de traagheid van de reactie erop. Eigenlijk net als nu. De manier waarop redelijke mensen bleven doen alsof redelijkheid een natuurwet was. Alsof het genoeg was om gelijk te hebben. Alsof instituties zichzelf wel zouden verdedigen. Het heden als spiegel Ik denk steeds vaker dat ik nu begrijp hoe dat voelde. Niet omdat de situatie identiek is. Dat is ze niet. Geschiedenis herhaalt zich niet netjes. Dit is hooguit een rijm. De context is anders, de technologie agressiever, de schaal ergens nog groter. Helaas is dat geen geruststelling. Wat wel hetzelfde is, is het mentale landschap. De voortdurende twijfel of je zelf niet overdrijft. De interne correctie die zegt dat het vast meevalt. Dat het nu eenmaal rommelig is. Dat elke tijd zijn spanningen kent. En tegelijk dat knagende besef dat sommige dingen niet meer kloppen, dat bepaalde woorden te vaak worden gebruikt en andere juist verdwijnen. Normaliteit als valkuil Het gevaar zit niet in de schreeuwers. Die zijn herkenbaar. Het zit in de mensen die hun schouders ophalen, die zeggen dat het allemaal wel meevalt, dat je het grotere plaatje moet zien. Alsof het grotere plaatje niet juist bestaat uit al die kleine concessies. In het interbellum waren er ook genoeg mensen die geen fascist waren, maar wel vonden dat het allemaal te ingewikkeld was om je druk over te maken. Wat mij nu treft, is hoe comfortabel het voelt om niets te doen, waarschijnlijk net als toen. Hoe verleidelijk het is om conflict te vermijden, om passiviteit aan te zien voor nuance. Dat is geen individueel moreel falen, maar een systeemfout. Een samenleving die niks doen verwart met stabiliteit. Weten zonder zekerheid Speculatie, expliciet benoemd: misschien overschat ik de parallellen. Misschien is dit een van die periodes die achteraf een voetnoot blijkt. Dat kan. Maar ook dat is precies wat mensen toen waarschijnlijk dachten. Niemand leeft in een tijdperk met het label erop. Je leeft in een heden dat zich voordoet als tijdelijk en redelijk, tot het dat niet meer is. Het is vrede totdat het eerste schot klinkt. Vroeger dacht ik dat ik het wel zou hebben gezien. Dat ik al vroeg alarm had geslagen. Nu betrap ik mezelf erop hoe snel je went. Hoe het ondenkbare verandert in beleid, en beleid in routine. Geen conclusie, wel herkenning De vraag hoe het zou zijn om in het interbellum te leven voelt nu minder historisch dan vroeger. Niet omdat ik zeker weet waar dit naartoe gaat, maar omdat ik herken hoe het voelt om te leven in een tijd die zichzelf niet vertrouwt. Een tijd waarin de toekomst steeds kleiner wordt, onder andere door gebrek aan moed en de continue ontkenning van het mogelijk ondenkbare. Misschien is dat de echte overeenkomst. Niet de oorlogen, niet de uniformen, maar het moment waarop mensen beginnen te voelen dat de grond verschuift, terwijl iedereen blijft doen alsof het slechts een lichte trilling is.

Door: Foto: "Haags Interbellum" by Roel Wijnants is licensed under CC BY-NC 2.0
Foto: Nina Hill on Unsplash

WorldPride 2026 🏳️‍🌈 Amsterdam

, door

WorldPride  wordt verwelkomd in…… Amsterdam van 25 juli tot en met 8 augustus 2026. Uiteraard met een thema, UNITY.

Het thema klinkt cliché maar ok, in 2001 mochten homo’s dan eindelijk ook truttig trouwen. Nederland was hiermee het eerste land in de hele wereld waar een huwelijk  tussen homo’s mogelijk werd. Het is een lang gebeuren geweest met voornamelijk relipartijen die altijd mensenrechten inperken, omdat God dat zo wilt. Enfin, dit 25 jarig jubileum wordt nu werelds gevierd met elkaar. En een goed moment om helemaal los te gaan. Alles voor een tequila sunrise.

WorldPride is een soort PrideXL en duurt ook langer. Tot inmens lijden van FvD, enzo achterban. Dus dat is een extra feestelijk gevoel om het nog langer door hun strot te douwen. 

©️ InterPride_fair use

Een recent voorbeeld van queer protest is  Hongarije 2025 geweest, GrayPride omdat  paleis eigenaar Orbán extreemrechts met zondebok politiek bediend terwijl die ze leeg rooft. Hij wilde daarom de Pride viering verbieden omdat een openlijke uiting daarvan een slecht voorbeeld voor kinderen zou zijn. Maar de activistische Hongaarse Hond met Twee Staarten-partij, een parodiebeweging die geregistreerd staat als politieke partij, had een ludiek antwoord.

Ze organiseerde GrayPride, maakte grijze Pride vlaggen, en riepen online op om mee te doen met een mars, gekleed in grijze kleding. En duizenden mensen kwamen, queers, hetero’s , bijna iedereen in grijs tinten. Met grijze Pride vlaggen, een verzet tegen Orbán en ook humor. In 2025 ging Pride gewoon beginnen in Boedapest, fuck Orbán en welkom Femke Halsema en vele anderen kwamen toen.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Maatkare

, door

Ik kende ze nog niet, maar kwam vorige week ergens op de socials Maatkare tegen – een Nederlands/Brits gezelschap. Allemaal dames, wat leuk is want vaak is de death metal toch nog een beetje een mannen-scene – zeker als het op de muzikanten aankomt. Leuk liedje, vrolijk en onderhoudend clipje erbij, wat wil een mens nog meer? Live te aanschouwen op 2 mei, in Den Haag. Gaat dat zien!

Foto: Ton van der Velden on Unsplash

Alle ballen op de lokale politiek

, door

Het zichzelf verklaarde midden in Den-Haag, wat feitelijk een naar rechts riekend neoliberaal verhaal is, zal ook de komende jaren geen soelaas bieden. Dus alle ballen op de lokale politiek. Daar kun je met elkaar kiezen voor een andere koers. Als het lukt om binnen de gemeenteraadsverkiezingen weg te blijven van de ronkende leugens over migranten, de aperte klimaatontkenning en gebrek aan ruggengraat als het om het lot van de Palestijnen gaat, dan maakt onze democratie nog een kans. Sowieso wil je politiek tot aan de keukentafel brengen. En het maakt nogal uit waar die tafel staat. De glooiende heuvels van Zuid-Limburg kennen een andere realiteit dan die van de eindeloze polders in Noord-Holland.

Je zou willen dat we ons meer bezighielden met welke samenleving en bijbehorende economie we in onze regio willen ontwikkelen. Als we nu naar de data kijken is duidelijk dat de verstedelijkte gebieden het voortouw nemen. Dat hoeft niet zo te zijn. Als we met elkaar inzetten op bedrijvigheid die gekoppeld is aan de gemeenschap, zal dat ongetwijfeld positieve effecten hebben. Wanneer een bedrijf vervuilt en de baas woont tussen de mensen die daar last van hebben, krijg je een andere dynamiek dan wanneer het hoofdkantoor op de Zuidas staat. Sowieso blijkt uit onderzoek dat het MKB vaak verankerd is in de omgeving, en zich daar ook voor in wil zetten. Datzelfde geldt voor onderwijs. Je wil mensen opleiden die in de buurt aan de slag kunnen en niet eindeloos in ellendige files wil staan of overvolle treinen moeten trotseren.

Foto: Nasrine Mbarki Ben Ayad (screenshot)

La parole heeft een prijs

, door

Een van de bekendste gedichten die Ramsey Nasr schreef tijdens zijn periode als Dichter des Vaderlands was ‘Mi have een droom’, een gedicht uit 2009 dat kolkte van de talen en zo begon:

wullah, poetry poet, let mi takki you 1 ding: di trobbi hier is dit
ben van me eigen now zo 66 jari & skerieus ben geen racist, aber
alle josti op een stokki, uptodate, wats deze shit? ik zeg maar zo

Het was een speels gedicht, en belangrijk was dat erboven stond ‘(Rotterdam 2059)’. Inmiddels heet de Dichter des Vaderlands Dichter der Nederlanden, en sinds deze maand wordt dit functie vervuld door Nisrine Mbarki Ben Ayad. Zij mocht gisteren de NRC openen met haar eerste gedicht der Nederlanden. Dat gedicht heet ‘beginselverklaring’, het staat hier en de eerste regels gaan zo:

zij

op een novemberochtend
kijk ik in de ogen d’une face feminine dat het mijne is geworden

heb je jezelf ooit van bovenaf gezien
de patronen die je achterlaat terwijl je voortbeweegt op aarde
dress toujours like je naar een veldhospitaal gaat

la parole heeft een prijs
dans toutes mes langues
اللي ما فهمكش خسرك

Anders dan voor Nasr is voor Mbarki de meertaligheid geen gimmick – het zit ook in haar debuutbundel oeverloos en in haar prozadebuut Kookpunt. Ze gebruikt geen inherent vluchtige straattaal, maar Frans, Arabisch en Engels. Het gedicht gaat ook niet over een ‘droom’, maar heet een ‘beginselverklaring’. Waar men in tijden van weleer zo’n beginselverklaring in één taal deed, in ferme taal, kunnen we dat nu niet meer doen. De samenleving en de mens zijn niet meer eentalig.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time 🇵🇸 Maya Al Khaldi Nothing Comes Back the Same

, door

Een landschap trekt voorbij. Rotsen, dorre velden en een olijfboomgaard verdwijnen in de achteruitkijkspiegel van een auto. Een wit paard galoppeert door de straten in de video van Al Daw – Nothing Comes Back the Same, een nummer vol melancholie van de Palestijnse muzikant Maya Al Khaldi.

Dit nummer gaat over het collectieve Palestijns verdriet, zowel in Gaza als op de Westbank. Hoe kun je helen als alles wat ooit vertrouwd was, je familie, buren, huis,  straat, stad of dorp weg is en jouw land wordt bedreigd ?

Foto: ©️ YouTube video still

Closing Time Special 🇵🇷 🇺🇲 Bad Bunny Super Bowl Halftime Show

, door

“The only thing more powerful than hate is love”.

“Together, We Are America.”

Bad Bunny eert zijn Puerto Rico tijdens Super Bowl, volgens Trump “een van slechtste shows ooit”

Bad Bunny's Super Bowl Halftime Show Performance
byu/handlit33 inFauxmoi

Eerste Spaanstalige artiest

Bad Bunny was de hoofdact van de Apple Music Super Bowl LX Halftime Show op 8 februari 2026 in het Levi’s Stadium in Santa Clara, Californië. De Puerto Ricaanse superster schreef geschiedenis als de eerste Spaanstalige solo-artiest die de prestigieuze show leidde.

Politieke Liefdesverklaring aan Puerto Rico 🇵🇷

Het decor was vooral een cultureel eerbetoon aan Puerto Rico, een barbershop een traditionele casita (huisje), suikerrietvelden en een LUMA-electriciteitmast.

Hoewel het publiek stevige politieke statements over het beleid van Trump had verwacht, en misschien ook gehoopt zoals Bad Bunny ook stevige woorden over ICE had tijdens de Grammy uitreiking, gingen zijn songs vooral over eenheid met elkaar.

Toch gaf het decor verwijzingen naar Trumps politiek racistisch beleid, zoals de elektriciteitsmast. Toen in 2017 orkaan Maria Puerto Rico teisterde en 3000 levens eiste, bleef federale hulp lang uit zodat de mensen daar vrij lang zonder stroom zaten of andere infrastructuur. Ook was de financiële hulp schaars en veel minder dan op het vaste land.

Foto: British Library on Unsplash

De grote koloniale oorlog

, door

Chris Kaspar de Ploeg herschrijft in zijn trilogie ‘De Grote koloniale oorlog’ vijfhonderd jaar geschiedenis vanuit het gezichtspunt van kolonialisme, racisme en het verzet van onderworpen volken, arbeiders en vrouwen. Deel 1 gaat tot en met de Tweede Wereldoorlog. Het is een indrukwekkend werkstuk gebaseerd op een enorm aantal bronnen. Die leveren verrassende feiten en gezichtspunten op die de westerse beeldvorming van de Tweede Wereldoorlog en alles wat er aan voorafging op scherpzinnige wijze corrigeren en vooral ook aanvullen.

De oorlog is in de meeste populaire verhalen een conflict tussen staten met een hoofdrol voor de leiders. Onze vijand was Duitsland, de kwade genius was Adolf Hitler. Vorig jaar, bij de 80e herdenking van de bevrijding, fietste ik door een Drents dorp waar aan elke boom vlaggen van bevrijders hingen: Canadese, Amerikaanse, Franse en Britse. Ik miste de vlaggen van de Sovjets die met hun Rode Leger de nazi’s de genadeklap hebben gegeven, ook al kwamen ze uiteindelijk niet zo ver als Drenthe. Grote verbazing. De rol van Sovjet-Rusland is na de oorlog snel ondergesneeuwd onder de Koude Oorlogspropaganda. Zoals ook het in de westerse landen virulente antisemitisme. Na de bevrijding was er voor de verschrikkingen van de holocaust lange tijd slechts beperkte aandacht. De bezetting van ons land door een vreemde mogendheid stond centraal en niet het fascisme. Dat was voor velen, zeker in de jaren dertig, niet het grootste probleem. De Ploeg citeert in zijn boek diverse Amerikaanse en Britse autoriteiten die zich positief hebben uitgelaten over het fascisme als tegenwicht tegen socialisme en communisme. En die ook niet vies waren van antisemitisme en racisme. Zo toonde Churchill zich in de jaren twintig enthousiast over het verbod van linkse partijen door Mussolini. Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk steunden met een geheim pact de bezetting van Ethiopië door de Italiaanse fascisten.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: ©️ unknown_pinterest

Kunst op Zondag Spoken Word

, door

Het hedendaagse Spoken Word is een kunstvorm waar verhalen gecombineerd worden met poetry, rap ritme. Waar de spreker woorden versterkt met fysieke expressie.
De onderwerpen zijn divers als het leven zelf. Correct gebruik van grammatica is niet belangrijk. De totale performance wel.

Spoken Word begon zo’n 300.000 jaar geleden bij Homo Sapiens waar meer woorden kwamen. Waarschijnlijk met vuur, wapens en boomtakken als percussie. De methoden van jacht werden zo doorgegeven naar de volgende generatie, maar waarschijnlijk ook levenslessen, tradities ed naarmate de Homo Sapiens emotioneel ontwikkelde. Via de Grieken naar Shakespeare wiens sonnetten specifiek geschreven waren als Spoken Word.

De Harlem Renaissance 1918-1937 waar Langston Hughes een stijl gaf aan deze kunstvorm die tot op heden de Westerse stijl definieert. Hughes speelde een grote rol in de Harlem Renaissance.

Hij stimuleerde de Afro-Amerikaanse art scene, een intellectueel, en schreef ook  burgerrechten voor de mens van kleur.

Jaren 70 The Last Poets, Gill Scott-Heron en de Nuyorican Poets Cafe waar Spoken Word meer gecombineerd werd met muziek. Eerst soul en blues muziek, wat later ontwikkelde naar hiphop en rap.

Anno 2026 en Spoken Word heeft dan al  300.000 jaar gereisd van generatie naar generatie.

To Brooklyn and Back evolueert Spoken Word naar multidisciplinaire kunst.

Volgende