De openbare ruimte die stinkt naar pis

Dit artikel begint met Georgina Verbaan, die gelijk heeft. Ze schreef recent op Bluesky: Dat nieuwsorganisaties, bedrijven, overheden en privépersonen op een site blijven waar echte kinderporno, gecreëerde kinderporno, deepfakes van vrouwen en nazi propaganda welig tieren is zo diep fucking schandalig. Dit zette me aan het denken. Ik wéét natuurlijk al lang dat Twitter, of nu ‘X’, een ranzig racistisch hellehol is, en voor zover het dat niet al was het dat is geworden na de overname door Musk. Daar hadden veel mensen moeite mee, en die mensen zag ik grofweg op twee manieren reageren. Of: maken dat ze wegkomen, om niet een dergelijke site te blijven steunen met hun aanwezigheid. Of juist blijven, vanuit de redenering dat je de openbare ruimte, ook social media, niet zonder strijd weg moet geven aan de fascisten. Tweeten en wegwezen Voor beide viel wel wat te zeggen, vond ik. Zelf heb ik daarom een tussenweg in gezocht. Mijn strategie was pakweg het laatste jaar de volgende. Ik heb de app van mijn meeste devices gegooid. Op die ene device waar ik nog kon inloggen, retweette ik een paar keer per week zo’n 10 tot 20 (behoorlijk) linkse dingen, los van of ik het er mee eens was of niet. Als soort van tegengif, zeg maar. Toch nog een beetje dat stukje openbare ruimte verdedigen, zonder dat ik er veel hoefde te verblijven. Echter: bovenstaande quote heeft me toch aan het denken gezet. Want hoe lang is het verdedigen van zo’n stukje openbare ruimte de moeite waard? Wanneer is het moment dat je denkt: “mhoa, dit stukje openbare ruimte – misschien hoeft dat gewoon niet meer, en kunnen we het beter opgeven”? Als de openbare ruimte te veel naar pis stinkt Want laten we wel wezen: de openbare ruimte die X is, stinkt naar pis. De lucht is niet te harden. Daarnaast stikt het er van de ongure types, die met hun eigen poep de meest gore en haatdragende leuzen op de muren schrijven. Vrouwenhaat, buitenlanderhaat, LHBTI+-haat, en alle andere vormen van onverdraagzaamheid die je maar kan bedenken. Om het nog erger te maken: één van de grootste naarlingen die er rondlopen heeft bilboards staan in dat stukje openbare ruimte, en puur het feit dat je er rondloopt, ook al is het vanuit de beste bedoelingen, het levert hem geld op. De laatste druppel En daar kwam de uitkleedapp bovenop: een functie van Grok, de X-AI, waarmee seksueel getinte deepfakes van vrouwen en kinderen gemaakt konden worden. Wat uiteraard massaal gebeurde, op de meest weerzinwekkende manieren. Het stukje buitenruimte was nu ook nog een favo hangout geworden van aanranders en kindermisbruikers. Ja, dat is inderdaad wel de druppel. Ik ben pleite, heb mijn account gedeactiveerd en de laatste app verwijderd. Dit is niet meer te redden. Ik ben zelf overigens nog niet zo ver dat ik andere mensen aan ga spreken op het al dan niet actief zijn op X. Mensen kunnen redenen hebben om er ondanks alles te blijven: denk aan mensen die vriendschappen onderhouden die alleen daar bestaan. Ik vind het niet aan mij om te oordelen over mensen wiens beweegredenen ik niet ken. Waar ik wel volledig in meega is de oproep aan bedrijven, overheden en nieuwsdiensten om te maken dat ze daar wegkomen. Blijven is legitimeren. Alle redenen die ik, met enige moeite, nog kan verzinnen waarom je als mens daar zou blijven wandelen, in dat vieze buurtje, die gaan niet op voor organisaties. Wegwezen hier. Een laatste poging Overigens, mocht dit stukje mensen bereiken die nog op X zitten, voel je vrij om het te delen, met de bijgevoegde quote “het stinkt hier naar pis”. Heb ik toch nog een laatste poging gedaan ter bewustwording ofzo.

Closing Time 🇨🇵 Plumes Singing for Animals

In een wereld die vaak overspoeld wordt door lawaai, creëert de Franse singer-songwriter Plumes een symfonie van verbinding die veel verder reikt dan alleen het menselijk publiek. Met zijn roze gitaar heeft Plumes wereldwijd harten veroverd door dieren, zoals koeien, paarden, papegaaien, neushoorns en zelfs okapi’s te bezingen met gevoelige melodieën. Zijn virale video’s, waarin dieren zichtbaar ontroerd raken door zijn muziek, hebben een beweging op gang gebracht van waardering voor de gevoeligheid van dieren en de universele taal van zang. 

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: © Michella Bredahl_Huis Marseille Amsterdam_fair use

Kunst op Zondag – Amsterdam Huis Marseille – Michella Bredahl – Kusukazu Uraguchi

Kusukazu Uraguchi (1922-1988) neemt ons mee in een mystieke onderwaterwereld van de ama, vrouwelijke duikers. Afhankelijk van het seizoen verzamelen deze vrijduikers abalone, schelpdieren en zeewier.

Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam.

© Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use

Kusukazu Uraguch fotografeerde deze ama meer dan dertig jaar lang in Japan. Veertigduizend negatieven waarvan het meeste nog nooit getoond is aan het publiek. Huis Marseille toont tachtig foto’s en heeft tien foto’s gekocht.

Voor de Tweede Wereldoorlog werd vrijduiken ( zonder zuurstoftanks of duikerspak) nog door honderd duizenden vrouwen gedaan want het gaf hen inkomen en onafhankelijkheid. Ama 海女 kunnen 20 meter diep duiken, vroeger met een lendedoek en bril maar verder geen kleding. Zonder kleding in een koude zee is warmer en maakt het lichaam meer wendbaar en sneller. De doek om het hoofd is om het haar bijeen te houden zodat het niet voor haar ogen komt.

© Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use

Door een gewicht aan een touw te knopen en met het touw afdalen maakt dat ze dieper kunnen duiken en een tijd beneden kunnen blijven om te zoeken en te oogsten, minuten lang onder water en ongeveer 4 uur per dag. Mannen hielpen het gewicht weer omhoog te halen en de oogst uit de zee in de boot te leggen. Vaak deden de vrouwen dat ook zelf en hielpen elkaar, want de mannen hadden ook een baan als visser of walvisjager en waren dan vaak weken weg. Veel mannen kwamen ook om bij deze jacht en Japanse zeevrouwen waren gewend zelfstandig te leven.

Het komt allemaal wel goed

Het is woensdagochtend en ik heb een sollicitatiegesprek in Amsterdam West. Vanuit Zuidoost is dat 3 kwartier reizen met OV, 2 keer overstappen en ik ken de weg niet precies, dus ik neem een kwartier extra reistijd voor het geval dat. En het geval wil dat inderdaad; als ik bij Amstelveenseweg de bus moet pakken raak ik in paniek. Wat een puinhoop! Nauwelijks bewegwijzering. Na het uitchecken bij de poortjes sta je aan een druk kruispunt waar bouwwerkzaamheden plaatsvinden, oversteken is nauwelijks mogelijk en bus- en tramhaltes staan op verschillende plekken maar je ziet niet in een oogopslag wat, wie, waarheen gaat. Google maps maakt me niet wijzer. Ik vraag aan een meneer die naar de bouwvakkers staat te kijken waar de bushalte is. Hij wijst me de weg, maar als ik bij de halte sta en op de borden kijk, zie ik dat deze bussen de verkeerde kant op gaan. Waar moet ik heen?? Ik vraag het aan een mevrouw bij de halte, die me een onduidelijke route aangeeft, ik ga maar gewoon lopen. Mijn bril is aan vervanging toe, dat helpt ook niet echt.

Er staan mannen te roken voor een kantoor, ze weten niet waar de bus die ik moet hebben rijdt. Maar iedereen is wel heel vriendelijk zeg, valt me opeens op.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Quote du Jour: Niet langer verplicht om aan vrede te denken

Gezien het feit dat uw land heeft besloten mij de Nobelprijs voor de Vrede niet toe te kennen voor het beëindigen van zeker acht oorlogen, voel ik me niet langer verplicht om puur aan vrede te denken.

Aldus Donald J. Trump, die blijkbaar niet in staat is een onafhankelijke organisatie die een prijs uitreikt en het land waar die organisatie zich bevindt uit elkaar te houden, en tegelijkertijd nauwelijks verholen een NATO-land en lid van de Europese Unie bedreigt met militair ingrijpen.

Draag met je organisatie bij aan onafhankelijke socials

OPROEP - Een oproep aan ieder bedrijf, iedere organisatie en alle mensen met een website, nieuwsbrief of andere uiting op internet: wees onafhankelijk van Amerika, en wees (dus!) zichtbaar op Mastodon!

Afhankelijkheid

Hoe de steeds fascistischer chaos in Amerika ook ons in Nederland raakt, laat zien hoe zorgelijk afhankelijkheden van enkele partijen zijn. Hoeveel prettiger is het leven als je meer in eigen hand hebt, of afhankelijkheden van de een eenvoudig kunt vervangen door een ander?

Als ik mijn naasten iets wil vertellen kan ik gewoon met ze praten, daar heb ik van niemand toestemming voor nodig. Als ik iemand een brief wil schrijven dan neem ik papier en een potlood en schrijf ik een brief, hooguit voor de bezorging ben ik dan afhankelijk.

Maar als we op internet informatie willen delen via ‘sociale media’ zijn we in grote mate afhankelijk van bedrijven die op de voorste rij zaten bij Trump’s tweede installatie, en in alle andere gevallen van andere Amerikaanse bedrijven die ons kunnen censureren of kunnen bepalen hoeveel aandacht mijn bericht krijgt.

Mastodon

Op *alle* sociale media? Nee, er is een uitzondering! Mastodon beheren we zelf! Daar hebben we niemand voor nodig!

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Immolation

Er komt meer muziek uit dan je bij kan houden. Dat is wellicht een open deur, maar zelfs in een bepaald (sub)genre, zelfs als je het al decennialang volgt, zijn er bands waarvan je wel al vaak de naam voorbij hebt zien komen, waarvan je weet dat veel mensen ze goed vinden, en waarvan je weet dat jij ze waarschijnlijk ook wel vet vindt. Maar waar je toch nooit aan bent toegekomen, die je live nooit toevallig bent tegengekomen, et cetera.

Closing Time | I’m Afraid of Americans

Bij de jarige (*.*) Wikipedia lezen we:

I’m Afraid of Americans is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de achtste track op zijn album Earthling uit 1997. Het nummer, geschreven door Bowie en Brian Eno.

Bowie beschreef zijn gevoelens over het nummer als volgt: “Het is niet zo vijandig richting Amerikanen als “Born in the U.S.A.”: het is alleen sardonisch. Ik was op reis in Java toen [hun] eerste McDonald’s verscheen: het was als, “verdomme”. De invasie door elke gehomogeniseerde cultuur is zo depressief, de oprichting van nog een Disney World in, laten we zeggen, Umbrië, Italië, en nog meer. Het wurgt de inheemse cultuur en versmalt de uitdrukking van het leven.”

Closing Time | Madonna – Ray of Light (en Shanti)

VIDEO - Het moet er toch maar van komen hoor; Madonna zit nou eenmaal pontificaal in mijn collectie. Kom je niet omheen, om die puntige borsten.

Oh nee, dat was bij The Blond Ambition Tour bijna 10 jaar eerder, never mind. Madonna zat bij het maken van  Ray of Light in haar kabbala-periode. Net 40 geworden, op zoek naar zichzelf en blijkbaar ook naar God. Daar hebben wel meer mensen last van. Ze kan niet eens heul goed zingen, ze is kitsch, ze is een kreng, maar man, wat kan dat mens muziek maken. En vooral: performen! Ze heeft vast heel goed naar David Bowie gekeken, met al die alter ego’s. Sowieso een Queen of the Gayscene natuurlijk.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Volgende