Vandaag vieren de linksen dat ze er mogen zijn, ondanks de moeilijkheden die zij vrijwel dagelijks tegenkomen. Nee, we hebben het niet over de laatsten der revolutionaire roden. Het is vandaag de Internationale Linkshandigendag. In 1976 werd de eerste Linkshandigen Dag gehouden in Amerika. Een initiatief van Dean R. Campbell, die een jaar eerder in de V.S. de eerste belangenvereniging van linkshandigen oprichtte. Evolutionair gesproken is het een beetje vreemd dat er nog linksen zijn. Ondanks dat de wereld van oudsher ingericht is op rechtse dominantie, blijft het aantal linkshandigen stabiel. Een op de tien mensen gebruikt bij voorkeur hun linkerhand voor dagelijkse dingen als een boodschappenlijstje schrijven, een kop koffie vastpakken of het kammen van hun haren. Dat komt overeen met ruim 1,2 miljoen mensen van 18 jaar en ouder (bron CBS 2011, data Linkshandigheid, 2007/2009). Internationaal gezien telt Nederland iets meer linkshandigen dan andere de V.S., Canada, de UK en Frankrijk (bron Statista 2020, data 2009). [caption id="attachment_370047" align="aligncenter" width="300"] Landen met de meest linkshandigen, Statista 2020, data 2009[/caption] Een kleine groep, dus een klein probleem. In ieder geval groot genoeg om er een winkel voor te beginnen waar je bijvoorbeeld computermuizen, scharen en kurkentrekkers kunt verkrijgen, ontworpen voor linkshandigen. Voor studenten zijn er collegeblokken met een spiraal aan de andere kant, die ze overigens slecht kwijt kunnen omdat in de collegezalen het klaptafeltje bijna altijd rechts zit. Er is al veel over geschreven, dus het mag bekend verondersteld zijn, waar linkshandigen tegenaan lopen. Problemen met schrijven (leesbaar handschrift) zullen wel minder worden omdat we amper nog een pen gebruiken, maar er zijn genoeg andere zaken waar linkshandigen mee kunnen stoeien. In het openbaar vervoer: De OV-chipkaart- en bankreceptoren op poortjes en losse palen bevinden zich standaard aan de rechterkant. De touchscreens en betaalautomaten op stations of in trams/bussen hebben pinautomaten en kaartgleuven die vaak zo zijn geplaatst dat je met rechts moet handelen. Fietsen: De voorrem zit in Nederland bijna altijd rechts. Dit is lastig voor wie sneller reageert met links. Versnellingen en draaigrepen zitten vaak aan de rechterkant. Autorijden: versnellingspook en handrem zitten rechts (tenzij je in een automaat rijdt), de pedalen bedien je met rechts. Knoppen, het contactslot of hendels voor verlichting zitten vaak rechts of zijn op rechtshandig gebruik afgestemd. Linkshandigen leren zich wel aanpassen aan de rechtse wereld. Rechtshandigen voelen die noodzaak niet. Het heeft ook niet zo’n zin om op de dag van de linkshandigen aan rechtshandigen te vragen vandaag alles eens met de linkerhand te doen. Dat leer je niet in één dag. Je houdt er misschien wel fysiek ongemak aan over. Wellicht kun je je dan voorstellen dat een gemiddelde dag dagelijkse bezigheden voor linkshandigen toch wat vermoeiender is. Full disclosure: Ik kom uit een tijd waar op de lagere school de schrijflessen met kroontjespen en potjes inkt in mijn geval tot een continue knoeiboel leidde en waar ik tot op vandaag de dag een rommelig handschrift aan over heb gehouden. Een aantal andere dingen heb ik wel met rechts aan kunnen leren, bijv. de computermuis en gitaarspelen (ik was te lui om bij een akoestische gitaar de snaren andersom te zetten), maar in de keuken is het nog steeds gelazer met snijwerk.
Loneshore is een Braziliaanse doom/death metal band. Straylight komt van hun laatste album, dat dit jaar verscheen en dat de inspirerende titel Nothing Left to Deconstruct draagt. Alleraardigste muziek!
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
COLUMN - Onrust zaaien om de val van het kabinet te oogsten, is niet alleen aan het agro-industrieel complex voorbehouden. Er zijn een paar talkshows en interviewprogramma’s die er ook een handje van hebben. Maar waarom lenen toch niet als rechtsrevolutionair bekend staande gasten zich daarvoor?
In de zomereditie van Sven op 1, was emeritus hoogleraar parlementaire geschiedenis Joop van den Berg te gast. Bij Sargasso kennen we hem van ons zusterblog Montesquieu Instituut, mede door hem opgericht en tot op vandaag nog een van de auteurs. Sinds 2005 schrijft hij ook een tweewekelijkse column bij de website Parlement.com.
Bij Sven op 1 citeert de redactie Joop van den Berg in de kop van hun artikel:
Emeritus hoogleraar: ‘Einde kabinet-Jetten zit er dik in’
Joop van den Berg blijkt te reflecteren over of kabinet Jetten de komende Prinsjesdag (en daarop volgende debatten) in september zal doorkomen: “Ze komen in een hele lastige positie terecht in het najaar. Daarvan hangt af of ze enige toekomst hebben”
Joop van den Berg somt de inmiddels als bekend staande oorzaken voor een mogelijk debacle op.
– het kabinet heeft een minderheid in de Eerste en Tweede Kamer en heeft voor de financiële plannen dus steun nodig van een deel van de oppositie;
– het is geen hecht kabinet, waarin VVD versus D66, CDA “over een aantal dingen zeer verschillend denken.”
– als het kabinet dit jaar niet onderuit gaat, dan wel een jaar later, na de volgende Prinsjesdag. De VVD is immers de grote linkmiegel, die er op speculeert dat “na de statenverkiezingen er een meer rechtsgeoriënteerde Eerste Kamer komt”.
Joop van den Berg zei over dat laatste: “Dat denk ik, maar ik vind het wel een linke manier om de zaak naar de toekomst te verplaatsen. De begroting en het financiële kader zijn een ernstig conflictpunt”.
De term ‘polarisatie’ suggereert twee kampen die zich van elkaar verwijderen en daarmee ongeveer evenveel verantwoordelijkheid dragen voor de groeiende afstand. De remedie ligt dan voor de hand: matiging, dialoog, een stap naar elkaar toe
Alleen beschrijft dat volgens politicoloog Petter Törnberg slecht wat er op dit moment werkelijk gebeurt. In een recente studie stelt hij dat de dominante ontwikkeling in westerse democratieën asymmetrisch is. Radicaal-rechts beweegt richting autoritarisme, normdoorbreking en uitsluiting, terwijl centrumrechtse en zelfs sociaaldemocratische partijen juist regelmatig naar rechts meebewegen in plaats van naar links.
Wie die ontwikkeling toch als ‘polarisatie’ beschrijft, maakt van radicalisering een afstandsprobleem. En afstand kun je verminderen door beide kanten te laten bewegen.
In theorie althans. In de praktijk is ook de druk om te bewegen asymmetrisch. Links moet de rechtse kiezer ‘begrijpen’, luisteren naar diens zorgen, de toon matigen, strenger worden op migratie en erkennen dat het op sommige onderwerpen misschien toch te ver naar links is doorgeschoten. De omgekeerde oproep klinkt aanzienlijk minder vaak. Radicaal-rechts wordt zelden gevraagd wat meer begrip op te brengen voor migranten, trans mensen of moslims om zo de polarisatie te verminderen. Blijkbaar is toenadering vooral de verantwoordelijkheid van degene van wie rechts verlangt dat hij opschuift.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Pretparkattractiemuziek” is niet het genre dat hier het meeste airplay krijgt. Maar als we het dan toch een keer doen, dan boem, ook gelijk de absolute klassieker in het genre. De componist is Ruud Bos.
‘Eigenlijk ben ik, als het erop aankomt, een behoorlijk dapper mens’, zei Merel Pauw (artiestennaam Elmer) halverwege Zomergasten. Dat dacht ik nu ook. Hier zat iemand die hyperbewust is van zichzelf, die het liefst de hele avond in een hoekje zit te gamen om zichzelf te beschermen tegen de boze buitenwereld, en die toch had besloten de sprong in het diepe te wagen en op deze avond haar ziel en zaligheid op tafel te leggen.
‘Je moet toe bewegen naar waar je bang voor bent’, zei ze. En dat deed ze. Vol overgave. En tegelijkertijd vol twijfel.
Dat Merel Pauw een vat vol tegenstrijdigheden is, blijkt al uit haar naam, waarin twee zo verschillende vogels samenkomen: de bescheiden merel en de ruimte opeisende pauw. De merel en de pauw wisselden elkaar op deze mooie zomeravond continu af. Zodra de pauw teveel op de voorgrond trad, greep de merel in (handen voor de ogen, hoofd op tafel, relativeren geblazen). Kreeg de merel de overhand, dan besloot de pauw van zich te laten horen.
De avond begon bescheiden met een fragment uit How to with John Wilson over smalltalk. Het mereltje beschreef zichzelf als een alien die de gebruiksaanwijzing over hoe je koetjes en kalfjes bespreekt, niet had gekregen. Maar juist omdat ze die gebruiksaanwijzing mist, maakt de pauw die andersheid graag expliciet. Vandaar Elmer, haar alter ego met plaksnor. “Ik voel me comfortabel als ik de weirdo ben”, zei ze, “als ik met tien-nul achtersta en niemand nog iets van me verwacht, dan kan ik juist mijn grillige zelf zijn.” Door meteen te vertellen dat je moeite hebt met iets wat voor andere mensen heel simpel is, zeg je natuurlijk ook: deze avond zal niet aan oppervlakkigheid ten onder gaan.
Ik betrap mezelf de laatste dagen op iets waar ik doorgaans nogal allergisch voor ben: complotdenken. De enorme toestroom van migranten naar Ceuta zou volgens de officiële lezing zijn ontstaan door desinformatie op sociale media en mensensmokkelaars. Het verhaal dat de grens min of meer openstond verspreidde zich razendsnel, tienduizenden mensen kwamen in beweging en binnen enkele dagen zat Spanje met een humanitaire ramp. Maar delen van die uitleg lijken onwaarschijnlijk. Bijvoorbeeld mensensmokkelaars waren helemaal niet nodig. Marokkanen konden de grens prima zelf vinden. Het hele verhaal klinkt wat wankel.
Dat komt allereerst doordat Marokko dit kunstje eerder heeft vertoond. In 2021 liet het land tijdens een diplomatiek conflict met Spanje de grens bij Ceuta feitelijk los. Ongeveer 8.000 mensen konden in zeer korte tijd de enclave binnenkomen. De Europese politiek sprak destijds openlijk over het inzetten van migratie als drukmiddel. Zodra de diplomatieke druk op Rabat toenam, kwam ook de grensbewaking weer op gang.
Wie daardoor bij een nieuwe, plotselinge massale beweging richting precies diezelfde grens denkt: hé, wacht eens even, is dus nog niet onmiddellijk rijp voor een aluminium hoedje.
Daar komt het huidige politieke klimaat bij. Spanje behoort tot de Europese landen die zich het hardst tegen het Israëlische optreden in Gaza hebben uitgesproken. De Spaanse regering veroordeelde Israëlische aanvallen en bleef zich nadrukkelijk achter Palestijnse staatsvorming scharen. Marokko heeft juist nauwe relaties met Israël opgebouwd. En Spanje ligt binnen de EU onder een vergrootglas wegens haar ‘soepeler’ (lees: menselijker) migratiebeleid.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
OPROEP - Nu het klimaat deze zomer vrijwel dagelijks in het nieuws is en de toename van extreem zomerweer op allerlei manieren in de wereld zichtbaar en voelbaar is, nodigt het weblog ‘Klimaatveranda’ de lezers uit dit in een open discussie te bespreken.
Goed opstapje voor het gesprek zijn enkele opmerkingen die klimaatwetenschapper Kate Marvel op Bluesky over deze ontwikkelingen maakte.
Meedoen aan de open discussie Zomer 2026 doe je hier.
Uit de oude doos: een mooi, meeslepende versie van Blueberry Hill, dat we vooral kennen van het origineel van Fats Domino.
Deze ‘cover’ door trompettist Lester Bowie en The Chicago Art Ensemble, met zang van Fontella Bass, werd in 1983 gespeeld op het North Sea Festival, destijds nog in Den Haag.
Het gezelschap tourde de wereld rond met het programma “From the Roots to the Source”, waarin traditionele gospel, rhythm and blues en moderne jazz met elkaar werden verbonden. Anders gezegd: het legde de spirituele en historische wortels van de Afro-Amerikaanse muziek bloot.
Ik ben niet per se een voorstander van algoritmes, maar op YouTube werkt het voor mij wel lekker. Omdat ik bepaalde content vermijd als pest, krijg ik dat sowieso nooit voorgeschoteld. Wel allerlei comedy(series), voornamelijk Britse, de beste comedy die er is. En van alles over Queen, mijn favoriete band allertijden.
Gister leerde ik iets nieuws over een heel oud nummer. Van A Night at the Opera, een nogal apart nummer gezien het normale oeuvre van de band. Geschreven en gezongen door Brian May, die normaal alleen achtergrond zang doet. Hij heeft ook niet de uhm, mooiste stem, nou ja, voor de achtergrond wel heel geschikt maar solo… Niettemin kan ik het nummer van A tot Z meezingen, zoals vrijwel elk nummer van de plaat (We’re All Gods People sla ik meestal over, dat vind ik zo’n raar lied).
Falle Nioke, zanger van disco/grunge/no-wave-band Pigeon uit Margate, is de zwarte James Dean. Hij zegt het zelf. En waarom zouden we hem niet geloven?
Je hebt muzikanten die er geen probleem mee hebben om een gitaarsolo van vijf minuten te spelen, en je hebt er die vinden dat nummers daardoor een beetje lang worden. Jon Spencer (niet te verwarren met John Spencer) is zo iemand die het liever kort en krachtig houdt. Hier ragt hij er met zijn Blues Explosion in amper vier minuten twee nummers doorheen. Aangekondigd door mijn andere favoriete Jon, achternaam Stewart (of eigenlijk Leibowitz). Bij MTV!
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.