Juan Cole | Open brief aan Links over Libië (1)

Een gastbijdrage van Juan Cole. Dit stuk werd met toestemming overgenomen van zijn weblog: Informed Comment.

Zoals ik verwachtte, herovert de Libische bevrijdingsbeweging terrein, nu Qadaffi’s voordeel in pantservoertuigen en zware wapens wordt geneutraliseerd door de luchtcampagne van de VN-alliantie.

In de nacht van zaterdag op zondag namen bevrijders cruciale oliesteden als Ajdabiya en Brega (Marsa al-Burayqa) wederom in, en leken vastberaden om verder westwaards op te rukken. Deze gezwinde opmars is deels vrijwel zeker mogelijk gemaakt door de haat jegens Qaddaffi onder de meerderheid van de bevolking in deze steden. Het Buraiqa Bassin bevat veel van Libië’s olierijkdom, en de Overgangsregering in Benghazi zal spoedig weer tachtig procent van deze grondstof beheersen, een voordeel in hun strijd tegen Qadaffi.

Ik moedig de bevrijdingsbeweging onbeschroomd aan, en ik ben blij dat de interventie door de UNSC werd goedgekeurd en heeft voorkomen dat ze werd vermorzeld.

Ik herinner me nog goed hoe teleurgesteld ik als tiener was dat de tanks van de Sovjets toegelaten werden de Praagse Lente neer te slaan en het socialisme met een menselijk gelaat uit te vagen. Onze multilaterale wereld bevat echter meer plekken voor succesvolle verandering en trotsering van totalitarisme dan de oude bipolaire wereld van de Koude Oorlog, waarin de VS en de USSR dergelijke kwesties veelal overlieten aan elkaars invloedssfeer.

De door de Verenigde Naties goedgekeurde interventie in Libië roept ethische vraagstukken op van het hoogste belang, en splijt progressieven op ongelukkige manieren uiteen. Ik hoop dat we een kalme en beschaafde discussie zullen hebben over wat hier zoal goed en fout aan is.

Oppervlakkig bezien hield de situatie in Libië van twee weken terug een tegenstelling in tussen twee sleutelprincipes van Linkse politiek: het steunen van de gewone mensen en het gekant zijn tegen buitenlandse overheersing. In stad na stad zijn de arbeiders en stedelingen van Libië opgestaan om de dictator omver te werpen – Tobruk, Dirna, al-Bayda, Benghazi, Ajdabiya, Misrata, Zawiya, Zuara, Zintan. Zelfs in de hoofdstad Tripoli hadden arbeiderswijken zoals Suq al-Jumah en Tajoura de geheime politie de wijk uit gejaagd. In de twee weken na 17 Februari, was er weinig of geen teken dat de demonstranten gewapend waren of betrokken bij geweld.

Al Qaeda

De smadelijke leugen die de dictator uit deed gaan, dat de 570,000 mensen van Misrata of de 700,000 mensen van Benghazi aanhangers waren van “al-Qaeda”, was dan ook zonder grond. Dat een handjevol jonge Libische mannen uit Dirna en het omliggende gebied in Irak hadden gevochten doet eenvoudigweg niet ter zake. Het soennitisch-Arabische verzet in Irak werd voor het overgrote deel ten onrechte bestempeld als ‘al-Qaeda’, dat in dit geval fungeert als propagandaterm.

Alle landen die nu bevrijdingsbewegingen ondergaan, hadden sympathisanten met het soennitische Iraakse verzet; sterk nog: enquêtes tonen aan dat een dergelijke sympathie vrijwel universeel is in de soennitische Arabische wereld. Al deze landen hebben tevens op zijn minst een paar fundamentalistische bewegingen. Maar dat was geen reden om de Tunesiërs, Egyptenaren, Syriërs of anderen kwaad toe te wensen.

De hamvraag is wat voor soort leiderschap boven kwam drijven in plaatsen als Benghazi. Het antwoord is.dat het eenvoudigweg de notabelen van de stad waren. Als er in Milaan een opstand zou ontstaan tegen Silvio Berlusconi, dan zou dit waarschijnlijk zakenlieden en fabrieksarbeiders, katholieken en secularisten verenigen. Het zou gewoon de bevolking van Milaan zijn. Mogelijk zouden daar een paar voormalige leden van de Rode Brigades tussen opduiken, en wellicht zelfs enkele leden van de georganiseerde misdaad. Maar om gans Milaan met hen te besmeuren zou slechts propaganda zijn.

Mogelijke massaslachting

Vervolgens verzamelden de zonen van Muammar Qadaffi zijn gepantserde brigades en luchtmacht om de burgermassa’s te bombarderen en tankgranaten op hen af te schieten. Leden van de Overgangsregeringsraad in Benghazi schatten dat zo’n achtduizend man werden gedood toen Qadaffi’s troepen Zawiya, Zuara, Ra’s Lanuf, Brega, Ajdabiya en de arbeiderswijken van Tripoli zelf aanvielen en onderwierpen, waarbij er met scherp geschoten werd op weerloze demonstraties. Als achtduizend overdreven was, dan was “duizenden” dat toch zeker niet, zoals de berichtgeving van linkse media zoals Amy Goodman’s Democracy Now! duidelijk maakte. Terwijl Qaddafi’s tank brigades de zuidelijke districten van Benghazi bereikten, doemde het vooruitzicht op van een grootschalige slachting onder toegewijde rebellen.

De goedkeuring van de VN-Veiligheidsraad aan VN-lidstaten om in te grijpen teneinde dit bloedbad af te wenden, wierp aldus de vraag op. Als Links zich zou verzetten tegen militair ingrijpen, zou het in feite instemmen met Qadaffi’s vernietiging van een beweging die de aspiraties van de meesten van Libië’s arbeiders en armen belichaamt, naast die van grote aantallen kantoorarbeiders uit de middenklasse. Qadaffi zou zichzelf weer stevig in het zadel hebben gewerkt, nu met de bevrijdingsbeweging verpletterd als een insekt en het land teruggebracht onder de overheersing van de geheime politie. De gevolgen van een heroplevende, boze en gewonde Dolle Hond, zijn schatkisten gevuld met oliemiljarden, hadden wel eens bijzonder desastreus kunnen uitpakken voor de democratische bewegingen aan beide zijden van Libië – in Egypte en Tunesië.

De argumenten tegen internationaal ingrijpen zijn niet trivaal, maar ze droegen allen de implicatie met zich mee dat de wereldgemeenschap er vrede mee had gehad dat Qadaffi tanks inzette tegen onschuldige burgermassa’s die eenvoudig hun recht uitoefenden op vreedzame vergadering en het recht om hun overheid verzoekschriften aan te bieden. (Het is eenvoudigweg niet waar dat veel van de demonstranten in het begin al de wapens opnamen, hoewel sommigen hiertoe later werden gedwongen door Qaddafi’s agressieve militaire campagne tegen hen. Nog altijd zijn er geen noemenswaardige getrainde troepen van de kant van de rebellen.)

Neoconservatisme?

Sommigen hebben de beschuldiging opgeworpen dat de Libische actie de geur heeft van het neoconservatisme. Maar de neoconservatieven haten de Verenigde Naties en willen haar vernietigen. Ze trokken ten strijde in Irak ondanks het gebrek aan UNSC-goedkeuring, op een wijze die duidelijk tegen het VN-Handvest inging. Hun woordvoerder en kortstondig de ambassadeur bij de VN, John Bolton, ontkende op zeker moment zelfs daadwerkelijk het bestaan van de Verenigde Naties.

De neoconservatieven vonden het geweldig om unilateraal de Amerikaanse spierkracht in te zetten, en dit in iedereens gezicht te wrijven. Degenen die hierin niet mee wilden gaan, werden onderworpen aan kleinzielige pesterijen. Frankrijk, beloofde de toenmalige plaatsvervangend minister van defensie Paul Wolfowitz, zou “gestraft” worden voor haar weigering zich op Irak te storten op de grillen van Washington.

De actie in Libië, daarentegen, eerbiedigt alle normen van het internationale recht en multilaterale raadpleging die de neoconservatieven minachten. Er is geen kleingeestigheid. Duitsland wordt niet ‘gestraft’ omdat ze er niet in meegaat. Bovendien wilden de neoconservatieven voornamelijk Anglo-Amerikaanse militaire macht uitoefenen in de dienst van het beschadigen van de publieke sector en opgelegde ‘shock therapie’-privatisering, teneinde het overwonnen land te kunnen openen voor penetratie door Westerse bedrijven. Al deze social engineering vereiste laarzen op de bodem, een grondinvasie en bezetting. Louter beperkte luchtbombardementen kunnen niet het soort extreem-kapitalistische revolutie bewerkstelligen die de neoconservatieven nastreven. Libië in 2011 lijkt in niets op Irak in 2003.

De neoconservatieven toestaan om humanitaire interventie te oormerken als steevast hun soort project bewijst de internationale wetgeving en instituties een bijzonder slechte dienst, en geeft de neocons eer die ze niet verdienen voor zaken waar ze niet werkelijk in geloven.

Dit is het eerste deel van Juan Cole’s ‘Open brief aan Links over Libië. Binnenkort: deel 2

Juan Cole is islamoloog, Midden-Oostendeskundige en hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit van Michigan. Hij is een terugkerende gast bij Democracy Now! Lees meer van zijn commentaar op Informed Comment.

  1. 2

    Het stuk onder het laatste kopje heeft toch wel iets heel sofistisch, goed-praterigs en uit-de-lucht-gegrepen: de vergelijking tussen Irak en Lybie gaat immers op een heel storende manier wel degelijk op – maar zie dan toch het verschil in reactie bij Westers links! Nee, ik kan wel een paar redenen verzinnen waarom ze (de invallen) verschillend zijn, maar a) die zijn eigenlijk triviaal, en b) ze worden hier niet genoemd en dat is raar.

    Die redenen zijn dat Saddam, in tegenstelling tot Gadaffi, ten tijde van de inval niet echt heel moordlustig bezig was (voor zijn doen dan he) – Irak was in ruste toen het werd binnengevallen. Dat had iets heel onfatsoenlijks.

    Ten tweede: al dat gelieg en gedraai vooraf. Al die WMDs en onmogelijk te bevredigen wensen van de VS. We zijn die oorlog ‘ingerommeld’, we zijn bedonderd en daar houden we niet van.

    Ten derde: er werd wel geklaagd over ‘geen exitplan’ als het ging om Irak, maar met Lybie is het nog veel erger. Kennelijk was al dat geklaag hypocriet; we houden er eigenlijk meer van minder exitplan dan van meer.

    Geldt ook voor de samenstelling van de bevolking: in Irak wisten we het een beetje – Sunni’s en Shia’s en Koerden – in Lybie hebben we echt geen flauw fucking idee. Ook hier geldt: hoe vager hoe beter, kennelijk. We gaan er maar zo’n beetje van uit dat de mensen het wel redden als wij ophouden. Vaag is goed.

    Tot slot: gewenning. Irak was de ontmaagding, en inmiddels zijn we al zo vaak gepaald, dat we het niet meer merken.

  2. 3

    ’Zoals ik verwachtte, herovert de Libische bevrijdingsbeweging terrein’,
    EN:
    ‘Ik moedig de bevrijdingsbeweging onbeschroomd aan, en ik ben blij dat de interventie door de UNSC werd goedgekeurd en heeft voorkomen dat ze werd vermorzeld.’

    Wat is dat voor een koortsachtig gezwets? Is die Juan Cole een superstrateeg? Nooit van gehoord. Denkt-ie dat-ie een soort Paus is die het recht en de plicht heeft tot een Seculiere Heilige Oorlog op te roepen?

    Juan heeft het over ‘bevrijders’, maar wat weet hij daarvan? Dat weet niemand, en komt daarom alleen al wat hij in dat onaangename jargon van ’m beweert op ophitsen tot een oorlog neer. Juan’s oorlog.

    De Westerse interventie in Lybië verloopt naar bekend verwarrend, grillig = dus idioot. Als Juan per se vindt van niet, laat hem dan zelf naar dat front gaan! In persona. Op het plaatselijke, concrete strijdtoneel kunnen wij dan zien wat hij waarheid is, als militair-met-inzicht, moreel. En als hij sneuvelt voor zijn goede, door de VN gezegende zaak, zullen we weten dat hij een held is (was).

  3. 4

    Geachte Mijnheer Juan Cole,

    Waarom is deze brief gericht aan “Links”? Als U de wereld in wilt delen in links en rechts, goed, dan ben ik in Uw wereldbeeld met zekerheid links. Uitgesproken links. Zo links, dat ik van mening ben dat de productiemiddelen in handen dienen te zijn van het collectief of van de gemeenschap.. Ben ik daarom tegen een interventie in Libie?

    Waarom is deze brief gericht aan “Links”? Heel kort geleden nog was Ghadaffi de beste maatjes met Sakozy en Berlusconi. En die zijn toch echt niet zo links als ik..

    En daar zit nou net het punt. Ik vertrouw de beleidsmakers niet meer als ze beweren dat ze handelen in het belang van de bevolking. Ze handelen niet in het belang van hun eigen bevolking, laat staan in het belang van de bevolking van een andere nationaliteit. Ze zijn slechts gericht op het in stand houden van de de macht van hun eigen politieke en industriele klasse (in de VS ook wel militair-industrieel complex genoemd), met als drijfveer de enorme verdiensten.

    Het was Bush die de emmer deed overlopen door een agressieoorlog te voeren tegen Irak. Die maakte zichtbaar wat we al bijna vergeten waren: Mossadeq, Arbenz, Lumumba, Allende, Indonesie,Vietnam, Panama (etc, etc), Posada Carriles, Kerry Comittee, Iran-Contra Hearings. Lockerbie was het gevolg van een lijntje met heroine van de Beela vallei naar New York, onder leiding van Oliver North: de Iraanse geheime dienst verwisselde een van de pakketjes om voor een bom. Ja, in die tijd waren huurlingen nog illegaal.

    Het kan best zijn dat Ghaddaffi destijds zich wel degelijk bezig hield met de ondersteuning van revolutionaire bewegingen (terroristen dus), maar Lockerbie heeft hij niet op zijn geweten.

    Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde: wanneer komen al die bandieten nu eens voor de rechtbank? En nou bedoel ik niet die van vroeger,Oliver North en zijn club, want die zijn al lang veroordeeld en zijn, ook reeds lang geleden -dat wil zeggen: direct daarna- gepardonneerd door Bush senior.. Nee, ik bedoel Bush junior zelf, om zich te verantwoorden in overeenstemming met de maatstaven van Nürnberg. Met naast hem Cheney, Rumsveld enz.
    Op het bankje, net als toen.

    Want het zijn die jongens, die er voor gezorgd hebben dat de VS elke vorm van krediet verspeeld hebben.. En met de VS hun vazallen: de coaltion of the willing. Tony Blair, Balkenende,…

    Het SIPRI heeft ons voorgerekend dat er momenteel per hoofd van de wereldbevolking meer dan $250 aan wapens wordt uitgegeven. Ik veronderstel die die van Ghadaffi daar bij inbegrepen waren. Dat iemand ergens de democratie komt brengen, dat geloof ik al heel lang niet meer. Soms doet het me nog het meest denken aan stelletje mafiosi uit Chicago: keurig in het pak en dezelfde methodes. Maar dan in het groot: wereldschaal.

    Er bestaat een enorm verschil tussen het betalen van beschermingsgeld aan de maffi of belasting betalen voor politie. Die laatste kun je ter verantwoording roepen, de eerste niet. Ik ben het beu beschermingsgeld te betalen aan de maffia. Goed, die Ghadaffi was óók maffia, dus waarom zou ik tegen de bescherming van onschuldige burgers zijn? Effe de maffia bellen.

    Dat is wat mij tegen de borst stuit, mijnheer Cole.
    Dat komt vermoedelijk omdat ik links ben.

  4. 7

    hmm zelden zo’n goedpraat verhaal gelezen.

    Vandaag kwam ik een beter stukje van een reaguurder tegen op (jawel) geenstijl.

    bron:
    http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2011/04/carspotting_toyota_cabrio_pick.html#comments

    tekst integraal:

    @Sjeng de helle | 01-04-11 | 07:17 Dat is geen grap. het onderschrijft precies waar o.a. Parsons en ik al maanden over doorzeuren: de opstanden in Tunesië, Egypte en Libië zijn géén opstanden van burgers die meer democratie willen.

    Deze opstanden zijn begonnen en aangewakkerd door islamisten, die de economische onvrede wisten te exploiteren. Degenen die de opstand begonnen zijn in Egypte, de studenten, staan allang op een zijspoor. De opstand is gekaapt door de Moslim Broederschap, die van oudsher goede banden heeft met het leger. De onderdrukking van en moord op christenen is daar inmiddels gestart – reken op een bevolkingsafname van 10%: dode of gevluchte Kopten. Egypte wordt een fundamentalistische moslim-staat die Hezbollah en Hamas actief steunt in de strijd tegen Israel en het Westen.

    In Libië is precies hetzelfde aan de hand: een door fundamentalisten opgejutte minderheid komt in opstand en het Westen heeft zich laten verleiden tot ingrijpen in de binnenlandse aangelegenheden van een soeverein land. Inmiddels is wel duidelijk dat Khadafi niet op de steun van slechts een handjevol getrouwen kan rekenen, maar op veel Libiërs. Maar de Navo kan nu niet meer terug! Waarmee het MB-recept: het Westen is de vijand en islam is de enige juiste weg, is ingevuld. De rol van de OIC in de VN mogen we daarbij niet onderschatten. Libië is voor ons verloren: de olie en het gas misschien krijgen we wel, maar de bevolking zijn we kwijt. Die gaan voor de jihad.

    Nu Tunesië nog en dan Marokko en Algerije.
    vraagstaart | 01-04-11 | 07:46

  5. 9

    @2: “Ten derde: er werd wel geklaagd over ‘geen exitplan’ als het ging om Irak, maar met Lybie is het nog veel erger.”

    In Libië is er geen nood aan een exitplan bij gebrek aan een iemand die exit moet. Geen troepen daar, geen verantwoordelijke VS-gouverneur op de grond.

    “Geldt ook voor de samenstelling van de bevolking: in Irak wisten we het een beetje – Sunni’s en Shia’s en Koerden – in Lybie hebben we echt geen flauw fucking idee.”

    Projectie wellicht? Dat jij geen idee hebt, betekent niet dat de hele wereld niet moeite heeft genomen om even de bevolkingssamenstelling te onderzoeken.

  6. 10

    Het is eenvoudigweg niet waar dat veel van de demonstranten in het begin al de wapens opnamen, hoewel sommigen hiertoe later werden gedwongen door Qaddafi’s agressieve militaire campagne tegen hen.

    Hier maak je een dikke fout: het was alles behalve een fluwele revolutie. De ‘rebellen’ bestaan uiteraard voor een deel uit enthousiaste jonge mensen maar die worden geleid door dit soort gasten, gasten waar jij dus achter staat: http://www.liveleak.com/view?i=d11_1301666809

  7. 12

    @Ed, jullie vuile rechtsmensen doen er echt alles aan om moslims als terroristen neer te zetten he?

    de lijken die je op het laatst ziet zijn regeringssoldaten die zijn vermoord omdat ze niet op betogers wilden schieten, die beelden circuleren al lang op 2-tube en er waren zelfs verslaggevers bij toen deze lijken werden ontdekt

    hier de echte beelden, niet voor gevoelige zielen:

    http://www.youtube.com/watch?v=BAYASBhZpp0

  8. 14

    Het westen gaat Libië bevrijden…. en daarna blijven we nog even een paar decennia om van de Libische rijkdom te profiteren. En dan staan we straks raar te kijken hoe het toch kan dat we door die Libische rebellen die we hebben gesteund met onze eigen wapens om onze oren worden geslagen.

    De geschiedenis herhaalt zich.

  9. 16

    “…hun recht uitoefenden op vreedzame vergadering en het recht om hun overheid verzoekschriften aan te bieden.”

    Geeft de Libische wetgeving die rechten dan?
    Want je kan wel zeggen dat het je goed recht is, maar dat we dat in de westerse wereld als een grondrecht zien hoeft toch nog niet te betekenen dat ze dat in Libië eveneens zo bekijken.

  10. 17

    Goed om dit stuk op Sargasso te zien!

    Iets van context: het origineel is uiteraard in het Engels, en gericht op een Amerikaans publiek. In Amerika is er veel kritiek op Obama vanwege het beginnen van opnieuw een oorlog, juist ook van links. Irak ligt nog vers in het geheugen. Links een grove versimpeling, maar het geeft vooral aan dat dit stuk gericht is op een interne discussie, vandaar de genuanceerdheid van het verhaal.

    Ik deel de argumenten.

  11. 19

    Het is een mengelmoes. Quatar heeft een ‘olie voor wapens-deal’ met de rebellen’. Autonome Afikanen uit bijvoorbeeld Soedan melden zich aan bij het rebellenleger, omdat ze op zoek zijn naar werk en niet veel anders kunnen dan sodaat spelen. De autochtone bevolking wil wel, maar kan millitair niet zo heel veel. De moslimbroederschap, al qaida en Libische varianten davan zullen ongetwijfeld hun invloed willen uitoefenen, want die hebben hun eigen ideaal. En dan is er nog de VS en Frankrijk en de Navo die de rebellen by proxy helpen.

    Kun je op westerse wijze wel in zo een mengelmoes stappen als het op grondtroepen aankomt? Gaan de rebellen zich dan niet tegen je keren? Er zijn in het begin al Engelse soldaten Libie uitgezet door de rebellen. Toen ze nog niet wisten dat ze zonder luchtsteun niet geingwinnen, wilde de rebellen niks weten van Westerse inmenging. Het lijkt me beter zo veel mogelijk initiatief en draagvlak bij de autochtone Libiers te leggen. Het Westen moet enkel by proxy de bevolking beschermen vanuit de lucht, zonder verdere inmengening. Daarmee kan in ieder geval voorkomen worden dat Ghadaffi wint. Wie er wel gaat winnen is niet aan het Westen om te beslissen. Wij zijn namelijk niet aangevallen.

  12. 20

    @18 – David North zegt eigenlijk hetzelfde als ik met minder woorden ook tot uitdrukking probeerde te brengen.

    @17 Bovendien laat het stuk zien, dat ook het feit dat Cole voor een Amerikaans publiek schrijft, niets aan de kritiek verandert.

  13. 21

    Harm; leg dan eens uit: hoe helpt het steunen van de rebellen in Libië de Europese machthebbers bij het in stand houden van hun eigen politieke en industriële klasse.

    Ik snap dat niet zo goed, want diezelfde politieke leiders waren de afgelopen jaren hele goede maatjes met Gadaffi. Als ze hem gewoon zijn gang hadden laten gaan, en wat gemord hadden over mensenrechten, zou het na een jaartje ‘business as usual’ zijn geweest.

    Het kan best zijn dat Ghaddaffi destijds zich wel degelijk bezig hield met de ondersteuning van revolutionaire bewegingen (terroristen dus), maar Lockerbie heeft hij niet op zijn geweten.

    Op z’n minst zou je er bij zo’n bewering een linkje naar een vaag associatie-verhaal op Indymedia in kunnen gooien. Maar niks… Als Gaddafi niets met Lockerbie te maken had, waarom heeft hij dan zo’n moeite gedaan die terrorist vrij te krijgen? Waarom werd deze in Libië als een held onthaald (door de staat, wel te verstaan)?

    Verder hoop onsamenhangend gebazel over beschermingsgeld aan de maffia. Tja…

  14. 22

    gadaffi was geen goede maatjes met europa ze deden alleen aardig tegen hem zolang hij maar geen terroristen meer ondersteunde, een leider van een land mag je niet arresteren af afknallen, schijnt niet netjes te zijn

  15. 24

    prediker handel is handel, ook daarvoor hoef je niet de beste maatjes te zijn

    gadaffi heeft zo’n beetje elke terroristische groepering ondersteund die er maar was, het westen was blij dat hij hiermee gestopt was en dan doe je net of iemand je beste vriend is, ook jij weet dat het zo werkt

    de enigste die in het westen daarmee wel verder ging was berlusconi maar dat zijn 2 maffia bazen onder elkaar

  16. 25

    Je speelt semantische spelletjes, gbh. Gadaffi was helemaal ‘onze man’. Hij liet Westerse bedrijven naar olie boren en het land opbouwen, hij hield Afrikaanse vluchtelingen tegen, en hij was tegen Al Qaeda.

    Welk voordeel zou het Westen kunnen hebben om Gaddafi uit het zadel te wippen?

  17. 26

    Hey brothers and sisters (negers) en hey Arabs (zowat tig culturen worden onder een arabische hoop geveegd) en dan vraag ik me dingen af:

    Waarom is de kreet “wij blanken” nooit gehoord als antwoord van wij blacks en wij arabieren.

    Ik zeg dit omdat ik mij afvraag waar de “arabieren” zijn in conflicten die de Arabische ziel raken?

    Ze zijn er niet.

    De op een hoop ziel bestaat dus niet.

    q.e.d.

  18. 28

    prediker, iedereen is onze man zolang je er zaken mee kan doen en ze onze belangen niet al te veel schaden, als er principieel gedaan wordt gaat een ander er met de buit vandoor, zo schijnt deze wereld te moeten werken, heeft geen bal te maken met semantische spelletjes

    het is niet voor niets dat engeland en frankrijk nu het voortouw nemen, zit nog een hoop oud zeer; lockerbie, steun van gadaffi aan de ira, gadaffi heeft ook nog in tsjaat een paar oorlogen met frankrijk uitgevochten, hij heeft een frans toestel opgeblazen, etc. etc. echt onze man

  19. 29

    @26 toch zie je een ding over het hoofd. “Wij negers” verbinden zich aan het taboe op rassendiscriminatie. Onderdrukte Arabieren/Islamieten, konden dat wij-princiep niet succesvol navolgen, op de “We Taliban” na.

    Maar er zijn nu vast wel minimaal 20 types “op een hoop zielen” in Libië alleen al te vinden. En zonder de gecombineerde concentratie ervan qua plaats en tijdstip was er van Tunesië en Egypte ook niets terecht gekomen.

  20. 30

    @Prediker,

    Hier een documentaire uit 1994 over Lockerbie
    http://video.google.com/videoplay?docid=7160854996287567609#

    Wat daarin gesteld wordt is later bevestigd. (Het volledige interview is in 4 delen)
    http://www.youtube.com/watch?v=RB2U8yQRMN0
    http://www.youtube.com/watch?v=z0mCOwl0Z8A
    http://www.youtube.com/watch?v=FOMHEHd8XtY
    http://www.youtube.com/watch?v=FR7ioRALGaw

    Nee, voor wat er achter zat hoef je niet naar Indymedia. Een deel daarvan is bekend geworden door de hoorzittingen inzake het Iran-contra schandaal,
    http://video.google.com/videoplay?docid=8476042566108039966#

    maar duidelijker nog waren de bevindingen van het Kerry-comittee.
    http://www.youtube.com/view_play_list?p=B44EC252AC3ABBAA

    Echt interessant wordt het pas na 16.00 uur

    Natuurlijk had Gadaffi interesse om hem vrij te krijgen, want het ~hij is er eentje van ons~ gevoel is in het Libie van de familie- en stamverbanden nog veel sterker als in Nederland. Alleen vieren ze het niet met oranje vlaggetjes.

    Ik veronderstel dat je Bill Moyers kent. ( http://en.wikipedia.org/wiki/Bill_Moyers )
    Die heeft ooit de volgende documentaire gepresenteerd.
    http://video.google.com/videoplay?docid=3505348655137118430#

    Als je die bekeken hebt, dan weet je ook wie ik als maffia betitel. Iedereen heeft het steeds over olie en olie is ongetwijfeld een factor. Maar de core-business is wapens, is war itself, want daar valt het meeste aan te verdienen.

    Onsamenhangend gebazel… Sorry als ik niet duidelijk genoeg was. Ik probeer het altijd kort en leesbaar te houden en daarom wil ik nog wel eens mijn toevlucht nemen tot suggestieve beeldspraak. Maar ik veronderstel dat je nu dan ook graag bereid zult zijn om van de onderbouwing kennis te nemen. Een hoorzitting van het Amerikaanse congres doe je tenslotte niet zo gemakkelijk af als samenzweringstheorie en Bill Moyers is niet het soort journalist dat Loose Change zou maken.

    Als je klaar bent met kijken, dan hoor ik graag van je.

  21. 31

    @Ed (7) denkt dat hij een hoogleraar geschiedenis met een specialisatie in het Midden-oosten kan weerleggen met een incoherent en ongeïnformeerd commentaartje van GeenStijl.

    De revolte in Egypte zou zowel geinitieerd zijn als gekaapt door de islamisten. Maar dat kan natuurlijk niet beide waar zijn.

    Het Moslimbroederschap zou van oudsher goede banden hebben met het leger. Datzelfde leger dus, waar de MB aanslagen op heeft gepleegd (Sadat) en die de moslimbroeders in de gevangenis zette, martelde en vervolgde.

    In Libië zou het volk het Westen als vijand zien en voor de jihad gaan.

    Misschien moet Ed, en die Geenstijl-reaguurder die hij citeert alsof het een deskundige betreft, eens wat meer reportages over Libië gaan bekijken. Dan zie je al gauw dat ze in Libië bepaald geen hekel hebben aan het Westen, en vooral van Gadaffi af willen. Geef ze eens ongelijk.

  22. 32

    @Harm; ik bekijk helemaal niets. Jouw stelling, dus jij mag het allemaal even netjes samenvatten in drie alinea’s.

    Ik ben namelijk niet van plan de onderbouwing voor jouw stellingen uit niet minder dan acht (!) video-grabbeltonnen op te diepen.

  23. 33

    @Prediker – Jij schrijft?

    “Op z’n minst zou je er bij zo’n bewering een linkje naar een vaag associatie-verhaal op Indymedia in kunnen gooien.”

    Op zijn minst… Je wordt gewoon op je wenken bediend, dus nou moet je niet op je woorden terugkomen.

    Wel eens van Emile de Antonio gehoord? Die heeft een aantal baanbrekende documentaires op zijn naam staan. Ik zat naar een interview met hem te kijken en die begon over dat Kerry Committee.
    http://www.archive.org/details/AV_396-EMILE_de_ANTONIO_TAKES_US_BEHIND_THE_BUSH

    Had ik eerllijk gezegd nog nooit van gehoord en ik behoor toch tot die groep mensen die zich voor zoiets interesseert. Dus ik dacht: toch maar eens even kijken…

    Een beetje je kennis bijspijkeren kan nooit kwaad Prediker.

  24. 34

    Kom op Harm. Er zit een wereld van verschil tussen een bron bij je bewering noemen en iemand overspoelen met allerlei documentaires en reportages waar hij dan zelf maar een beetje moet uithalen waarom dit bewijst dat Gaddafi niet achter Lockerbie zat en wat niet al.

  25. 35

    De documentaire “The Maltese Double Cross” gaat daarover en over niets anders.

    Ze ontrafelen (in 1994), dat het in werkelijkheid ging om een heroinelijn vande Beeka Vallei naar New York en dat de Iraniers van die lijn gebruik hebben gemaakt door een van de pakketjes met dope om te wisselen voor springstof. Dit als wraak voor die Iraanse Boeing die niet lang daarvoor was neergehaald door een Amerikaanse kruiser. De man die achter die heroinelijn zat was Oliver North.

    Is dit mogelijk of waarschijnlijk? Wel, afgezien van het feitenmateriaal dat ze bijeengebracht hebben (werkelijk indrukwekkend), wordt dit verhaal nu bevestigd door Juval Aviv (Mossad, Munich).

    Past een dergelijk crimineel verhaal wel in het schema van de Amerikaanse “buitenlandse politiek” en wie was Oliver North? Daarover gaan die andere links. Nou en of het past: als een stukje in een legpuzzel. Daar hoef je geen conspiracy verhaal voor te lezen, die zitting van het Kerry-Committee is echt genoeg.

  26. 39

    Nee, ik ben opgehouden met kijken. Eerst een half uur blabla over koffers die overal verspreid lagen, nabestaanden die huilie-huilie doen; en dan korrelig beeld, matige geluidskwaliteit en voor mij is toch niet na te gaan in hoeverre de talking heads alle informatie hebben en hoe het puzzeltje in elkaar past – en toen bedacht ik me iets: zelfs als alles klopt en Gaddafi ten onrechte de schuld van Lockerbie heeft gekregen, dan verandert dat weinig aan hoe ik denk over de interventie in Libië of de argumenten van Juan Cole.

    Ik heb het dus opgegeven.

  27. 40

    Als je je dat nu eerder bedacht had, dan had je je natuurlijk ook een hoop onsamenhangend gebazel over een linkje naar een vaag associatie-verhaal op Indymedia en de vraag waarom heeft Gadaffi zo’n moeite gedaan die terrorist (?) vrij te krijgen, kunnen besparen.

    En het is natuurlijk mooi dat je je kunt beroepen op een hoogleraar geschiedenis met een specialisatie in het Midden-oosten, die net zo diepgaand is als de Readers Digest. Legitimatie genoeg voor een humanitaire campagne.