#Dezeweek | Filosoof Frans Bauer

COLUMN - Om maar met een flink understatement te beginnen: Syrië houdt de gemoederen wel bezig he? Sinds de gifgasbommen van Assad (?) gevallen zijn heeft het onderwerp zich met schokgolven tot vele gesprekken uitgebreid. Dikke kans dat ik morgen op een verjaardag naar mijn mening over de situatie wordt gevraagd. Om dan met een bek vol taart (ik hoop dat er taart is) niet veel verder te komen dan de Frans Baueresque uitspraak: ‘Ik vind het allemaal heel erg, maar ik snap er niet zo veel van.’

Via televisie en kranten kom ik hooguit op de hoogte van alles dat ik niet weet over de kwestie. Hoewel je daarmee ook een eind schijnt te komen, vind ik de complexiteit van de kwestie beangstigend. Het is een constellatie waarbij de Habsburgse staatsvorming verbleekt, een plot waarvan de schrijver van Game of Thrones een nat broekje krijgt. Maar was het maar een televisieserie, dan kon ik ervoor kiezen niet te kijken.

Het is dat ik kaartspellen bijna net zoveel haat als oorlogen in het Midden-Oosten, anders was ik in het Syrië-gesprek ongetwijfeld de onhandige John McCain geweest die zat te pokeren op z’n smartphone. Ik kan voor geen meter pokeren, maar in vergelijking met Syrië vind ik zelfs dat een overzichtelijk en fantastisch spel. Was het maar zo simpel als een robbertje Texas Hold ‘em. Dat iemand me kon vertellen: ‘Nee Peter, met een twee en een zeven kun je beter niet all-in gaan, dan verlies je.’ In Syrië vind ik het soms zelfs nog onduidelijk wie nou eigenlijk de tegenstander is, laat staan dat ik z’n pokerface herken.

Ik verbaas me daarom over figuren die in een dusdanig gecompliceerde situatie een vrijwel volledig ongecompliceerde mening weten te verkondigen. Mindere Obama’s als Sywert van Lienden weten de kwestie haast te ontleden tot een binaire keuze, waarin gekozen kan worden voor de kampen ‘wel ingrijpen’ of ‘niet ingrijpen’, waar na kampkeuze de toelichting er al nauwelijks meer toe doet. Alsof het zonneklaar is als het weer, waarbij je enkel uit het raam hoeft te kijken om te concluderen wat de stand van zaken is. Dat je bij regen kunt concluderen dat het kutweer is, en bij zon kunt stellen dat je het fijn vindt dat de zomer voor de tweede keer begonnen is.

Zo simpel kan het natuurlijk nooit zijn. Wat dat betreft is de enige overeenkomst tussen Syrië en het weer dat het bij allebei geen hol uitmaakt wat ik ervan vind. En hoe graag ik ook geen wegkijker zou willen zijn, of fel voorstander van het ‘Boots on the Ground’-kamp, blijf ik toch het liefst eerlijk. Zoals filosoof Frans Bauer ooit zei: ‘Ik vind het allemaal heel erg, maar ik snap er niet zo veel van.’

  1. 1

    2 zinnen was wel genoeg geloof ik. maar u krijgt waarschijnlijk betaald per woord.

    De Syrische situatie is ingewikkeld.
    Frans Bauer is een onnozelaar.

  2. 2

    Het is zelfs zo ingewikkeld, dat ik Obama nog niet heb betrapt op wat hij nou eigenlijk wil bereiken. Hij wil Assad niet ten val brengen, hij kan de wapens niet afnemen, hij kan het gifgas niet wegnemen en het zal het geweld ook niet doen stoppen. Dan wordt het dus geweld om het geweld.

  3. 5

    Net of je pas een keuze mag maken als je van alles op de hoogte bent, dan kan je bijvoorbeeld het huwelijk ook wel afschaffen.

    De essentie is heel simpel; een dictator die met bruut geweld een volk onderdrukt dat meer vrijheid wilt. Al het andere wat nadien is gebeurd is het gevolg hiervan en voor mijn keuze niet of minder relevant.

    Symptomen kan je pas echt bestrijden als je ook de oorzaak aan pakt anders blijft het etteren.

  4. 10

    @9: toch wel zielig hoor, dat je leven zo leeg is, dat je meent je mening te moeten geven over zaken waarvan je vindt dat er niets in zit. Hebben ze je bij GS weg getrapt soms?

  5. 12

    Frans Bauer is in ieder geval stukken intelligenter dan @gbh.

    Bauer geeft tenminste toe dat hij het Syrische conflict niet snapt; gbh denkt dat het allemaal heel simpel uit te leggen is.

  6. 18

    “Waar gaat het eigenlijk over?” zouden de filosofen Theo en Thea gevraagd hebben.
    De verwarring van de Peter Buurmannen en Frans Bauern in het westen ontstaat doordat er een verschil is tussen wat zij zien als de strijd, namelijk die tussen een autoritair regime en een onderdrukt volk dat smacht naar democratie, en hoe de mensen in Syrië het beleven: wie gaat hier, op een ongetwijfeld niet zo democratische manier, de baas spelen, Soennieten of Sjiieten?