Met de almaar toenemende commercie in het achterhoofd, komt de vraag weer eens op wat wij nu zijn. Burgers of consumenten. De meeste mensen zullen automatisch zeggen dat we beide zijn. Consumenten als we de McDonalds inlopen, een nieuwe broek kopen of ons laten gaan in de Apple Store. En burgers van dit land, die er samen voor zorgen dat we niet teveel last van elkaar hebben, en blij en gelukkig over deze homp klei en zand struinen.
De Amerikaanse socioloog Benjamin Barber geeft in zijn laatste boek Fear’s Empire aan dat die twee rollen niet automatisch te vereenzelvigen zijn. Immers, als consument heb ik misschien andere doelen dan als burger. Als consument wil ik het gaspedaal van mijn auto ook gebruiken; die kilometerteller kan niet voor niets tot de 220, en ik moet al genoeg doen in die korte dag. Maar als burger wil ik niet dat iedereen met honderd door het dorp scheurt. Mijn kind moet er tenslotte ook nog over straat.
Niet alleen hier, ook in de rest van Europa is zichtbaar dat de sociale cohesie van de maatschappij achteruit is gegaan, en dat de bewoners van deze landen meer betrokken zou moeten zijn bij de samenleving. Maar hoe wil de overheid ons meer burger laten zijn als we tegelijkertijd ook nog meer consument moeten zijn? Misschien is de enige manier om ons meer burger te laten voelen wel, om de commercie een stapje terug te laten nemen.