Vandaag plaatsen wij een bijdrage van Arno Uijlenhoet: zelfstandig bestuurskundig adviseur en bestuurslid van Newropeans, een Europese politieke beweging voor meer democratie in Europa die in 2009 gaat meedoen aan de verkiezingen voor het Europees Parlement. Newropeans doet in alle Europese landen mee aan de EU-parlementsverkiezingen en is derhalve de eerste échte pan-Europese partij. In april gaan er teams van Newropeans leden het land in om mensen te ontmoeten die interesse hebben om zich actief aan Newropeans te verbinden. De kickoff vindt vrijdagavond 28 maart plaats in Amsterdam met als thema ‘Freedom of speech, use it or loose it!’ (20.00 Haarlemmerstraat 124, Amsterdam, entree gratis graag opgeven via [email protected]). Waarom Europa meer dan ooit behoefte heeft aan politieke eenwording. Introductie Nu de regeringsleiders het in Lissabon eens zijn geworden over het Hervormingsverdrag, lijkt de politieke kou uit de lucht die ontstond toen Frankrijk en Nederland het grondwettelijke verdrag in 2005 wegstemden. Al eerder besloot het kabinet om, in lijn met de meeste andere EU-landen, het nieuwe verdrag niet meer via een referendum aan de kiezers voor te leggen. Intussen heeft ook de Tweede Kamer in ruime meerderheid ingestemd met het nieuwe verdrag. Geen discussie meer over het Europese besturingsmodel, zo was de teneur. Europa is een feit en moet vooral langs inhoudelijke weg zijn meerwaarde bewijzen. De ratificatie van het Hervormingsverdrag lijkt daarmee nog slechts een formaliteit. Wie denkt dat met het Hervormingsverdrag het dossier Europa gesloten kan worden heeft het echter mis. Met het Hervormingsverdrag wordt het tekort aan democratische legitimiteit van Europa namelijk niet opgelost. Hoezeer politici uit vooral het politieke midden ons anders doen willen geloven, verkeert Europa nog steeds in een morele en institutionele crisis. Morele en institutionele crisis De druk om Europa meer macht te geven (ten kosten van de lidstaten) neemt toe in een wereld waar problemen en uitdagingen steeds vaker een continentale of mondiale dimensie hebben. Het verleden heeft dat duidelijk gemaakt. Aangejaagd door ontwikkelingen als de opkomst van nieuwe democratieën in Midden- en Oost-Europa, oorlog op de Balkan, economische globalisatie, internationaal terrorisme en een dreigende energiecrisis, nam het proces van Europese eenwording sinds de val van de Muur in 1989 een nieuwe vlucht. Het stabiliteitspact en de Euro werden geïntroduceerd, het aantal lidstaten werd uitgebreid van 15 naar 27, de samenstelling van de Raad en het Parlement veranderde door de komst van de nieuwe lidstaten, taken op het gebied van economisch beleid, werkgelegenheidsbeleid, buitenlandsbeleid, veiligheidsbeleid en milieubeleid werden aan de EU overgedragen en meer en meer veto’s werden afgeschaft om besluitvorming in de Raad doorgang te laten vinden. Te denken dat de Europese Unie in deze nieuwe hoedanigheid door voornamelijk nationale parlementen kan worden gecontroleerd is een farce.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
We leven in een tijd van tegenstellingen tussen verschillende groepen in onze samenleving. In een drieluik probeert GeenCommentaar wat achtergrond te verschaffen met een psychologisch sausje. Vandaag het tweede deel dat ingaat op hoe groepen zichzelf en elkaar categoriseren en het ontstaan van een zogenaamde ingroup bias.
Er zijn in de loop van de tijd veel studies geweest naar hoe wij groepen indelen en welke waardes wij toekennen aan de groep waar wij zelf toe behoren (ingroup) en welke aan de groepen (outgroup) waar wij niet toe behoren. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat we al snel een ingroup bias ontwikkelen, en deze vooroordelen hoeven op niets anders dan lidmaatschap van de groep gebaseerd te zijn. Daarbij ontwikkelen we tegenover de outgroup een zogenaamde outgroup homogeneity bias. In het kort komt het erop neer dat wij de eigen groep positiever benaderen enkel en alleen vanwege lidmaatschap van de groep, terwijl we juist negatiever staan tegenover buitenstaanders.
Blue vs Green
De Nederlandse psycholoog Jaap Rabbie deed in de jaren tachtig een interessant onderzoek om de ingroup bias te onderzoeken. Totaal willekeurig deelde hij een groep in tweeën. De ene groep kreeg blauwe pennen en blauw papier. De andere groene pennen en groen papier. Vervolgens werd aan aan de leden van de beide groepen gevraagd om elkaar te beoordelen. Hoewel de groepsindeling volledig willekeurig was bleek dat men gebaseerd op de kleurindeling individuen van de eigen kleur positiever evalueerde dan die van de andere kleur. Deze groepsidentificatie vond plaats nog voordat de verschillende groepsleden ooit met elkaar samen moesten werken en zonder dat zij elkaar kenden.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor GroenLinks Kamerlid Tofik Dibi. Gisteren schreef hij een open brief gericht aan Geert Wilders in de Volkskrant. De brief is inmiddels ook al persoonlijk bij hem afgeleverd. Hieronder de brief.
Ik weet niet of jij er weleens last van hebt, maar ik voel me soms onbegrepen. Toen ik klein was had ik dat geregeld. En dan richtte ik me tot iemand of iets daarboven. Ik putte daar troost uit. Er werd naar me geluisterd en geen oordeel geveld. Ik werd ouder en die persoonlijke gesprekken met God, in mijn geval Allah, bleven mij kracht geven in goede en vooral slechte tijden.
Maar toen gebeurde er iets waardoor alles in letterlijk één klap veranderde. Extremisten pleegden een gruwelijke aanslag in naam van de Islam. Op 11 september 2001 zijn niet alleen vliegtuigen gekaapt, maar is ook mijn geloof gekaapt. Mijn persoonlijke relatie met de Islam devalueerde van de ene op de andere dag tot een veel bekeken youtube-filmpje. En mijn persoonlijke leven werd een doelwit van 1001 vragen. Vragen die mij daarvoor nooit waren gesteld. ?Wat vind jij eigenlijk van Osama Bin Laden?? ?Klopt het dat jullie vrouwen geen hand mogen geven.? ?Als je een zusje had zou ze dan uit mogen gaan of met een Hollandse jongen mogen thuiskomen?? ?Zeg eens eerlijk, er is toch echt iets mis met de Islam??
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
w00t!
Smullen dit: Back at the American Embassy, Shultz assembled Donald Regan, John Poindexter, Paul Nitze, Richard Perle, Max Kampelman, Kenneth Adelman, and Poindexter’s military assistant, Robert Linhard, inside what Adelman calls “the smallest bubble ever built” — the Plexiglas security chamber, specially coated to repel electromagnetic radiation and mounted on blocks to limit acoustic transmissions, that is a feature of every U.S. Embassy in the world. Since the State Department had seen no need for extensive security arrangements for negotiating U.S. relations with little Iceland, the Reykjavik Embassy bubble was designed to hold only eight people. When Reagan arrived, the air-lock-like door swooshed and everyone stood up, bumping into each other and knocking over chairs in the confusion. Reagan put people at ease with a joke. “We could fill this thing up with water,” he said, gesturing, “and use it as a fish tank.” Adelman gave up his chair to the president and sat on the floor leaning against the tailored presidential legs, a compass rose of shoes touching his at the center of the circle.
Ehsan Jami is nu echt de weg kwijt
Maar wil wel aandacht