Is privacy iets van het verleden?
Het Nationaal Comité 4 en 5 mei publiceert jaarlijks een Nationaal Vrijheidsonderzoek. Uit dit onderzoek komt naar voren dat veel mensen bereid zijn hun privacy op te geven voor meer veiligheid. De drie meest in het oog springende tabellen uit het rapport (pdf):
The idea that somehow 10 interceptors and a few radars in Eastern Europe are going to threaten the Soviet strategic deterrent is purely ludicrous, and everybody knows it.
Condoleezza Rice gaf twee weken geleden repliek op de Russische weerstand tegen het nieuwe raketschild.
Even afgezien van haar slip of the tongue aangaande de Sovjets (zal wel komen door haar verleden als Koude Oorlog specialist) heeft ze eigenlijk toch wel iets uit te leggen.
Want als dat raketschild er niet is tegen Rusland maar tegen raketten van Iran, waarom moet het dan in Polen staan? Waarom niet in Griekenland of zuid-Italië? Heb je gelijk nog meer dekking tegen de volgende generatie Midden-Oosten staten die “evil” worden.
Kijk maar eens goed naar de kaart van Europa en omgeving.
Hoe druk je veiligheid uit in getallen? Een vraag die gisteren bij mij uit de hand, of beter gezegd uit de geest, liep.
Veiligheid kan je uitdrukken als niet verloren mensenlevens. Nu is een mensenleven natuurlijk moeilijk in een getal uit te drukken, anders dan 1.
Maar je kan een mensenleven ook zien als een hoeveelheid mensjaren. Dan kom je al snel op 70 tegenwoordig.
En toen ging het mis. Want dat moeten dan wel 70 wel besteedde jaren zijn immers, anders hebben ze geen waarde.
Wachttijd is eigenlijk verloren levenstijd, toch?
Gaat u even mee in de volgende berekening waarin wachttijd tegen veiligheid wordt afgezet?
De gemiddelde extra wachttijd op vliegvelden als gevolg van extra controles ter voorkoming van terroristische aanslagen is toch snel 10 minuten. Laten we veiligheidshalve 5 minuten daarvan als echt voor het zinvol leven verloren tijd nemen.
Op de 20 grootste luchthavens van Europa vertrekken jaarlijks zo’n 550 miljoen passagiers.
Laten we zeggen dat de helft daarvan door de controle moet (rest stapt over). Dat zijn dus 275 miljoen keer 5 verloren minuten = 1375 miljoen minuten. Een jaar telt 525600 minuten. We spreken hier dus over ongeveer 2600 verloren mensjaren.
Stel een vliegtuig stort neer door een terroristische aanslag. Er zitten 200 mensen in en die zijn gemiddeld 35 jaar oud. Ze zouden dus nog makkelijk 40 jaar gemiddeld kunnen leven. We spreken dan over 8000 verloren mensjaren.
Oftewel, met de extra controles en de daarbij gepaard gaande extra wachttijden, zouden we jaarlijks ongeveer 0.3 terroristische aanslagen binnen Europa met een vliegtuig moeten voorkomen om het effectief te laten zijn.
This post will be used to give you live impressions from the French presidential elections by Olaf and Steeph from the studio of France24.
As soon as exit polls or results will come in we will give some update over here. Below the fold Olaf and Steeph will give some personal observations.
In the mean time, your opinion on the results as well as on the possible actions of the newly elected president are welcome in the comments.
Please respond in English since the comments will also feature on the France24 site.
First round on Sargasso.
Special France24 election site.
Other blogs doing live blogging:
Christophe Ginisty
Philippe Martin
Luca Conti (+photo’s)
Joshua Boswell
Stephane Deschanel
Nues Blog
Caroline
Anders Gjoen
Nicolas Voisin
Memoire Vive
Olaf
17:45 –
“You are from the Netherlands!”,
“Thus you helped us with the NO against the European Constitution!”, says the taxidriver who drives me at a steady 130 kilometers an hour from the airport straight to the studio of France24.
“Well”, I hesitate, and inform tell him that I voted in favour of that document.
“But come-on!”, he shouts, “before we open up the European Union to other countries, like Turkey and Ukraine – where I just arrived from – before that, we need to stabalise the work of the Union”. “It’s a mess right now!”.
He gets me confused.
“Isn’t that exactly what that constitution was all about?”, I ask.
“Ahh well”, he tells me. “politics is not my thing anyhow…”
“Nadat Israël in oktober 1982 Libanon was binnengevallen, kon je daar als journalist onder leiding van het leger een kijkje nemen. We werden naar Sidon gebracht, naar het Israëlische hoofdkwartier. Daar stond een rij Palestijnen die langs een tafeltje moesten lopen. Van de Israëli’s kregen ze allemaal een stempel op hun onderarm.”
Aldus Eddo Rosenthal in zijn afscheidsinterview in Volkskrant Magazine vandaag.
Gisteren hadden we dodenherdenking in Nederland en vandaag vieren we de bevrijding. Maar de laatste jaren levert dat bij mij steeds meer gemengde gevoelens op. Uit de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog zouden we onze lessen geleerd hebben. Maar met het zelfde gemak steunen we nu foute oorlogen elders of doen er zelfs actief aan mee, beschouwen we andere bevolkingsgroepen, hier en elders, nog steeds als minderwaardig of zelfs inherent gevaarlijk en komen nog steeds niet in het reine met ons eigen verleden.
Het wrange is dat het land waar men het meest van die oorlog geleerd heeft, een van de twee landen is die de oorlog startte.
Daarom vier ik hun bevrijding vandaag in Duitsland zelf.