Ervaringen uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst. Maar kennelijk ook geen les meer.
Als je de koppen in bepaalde media mocht geloven, gaat het plots heel goed met het aantal leden van de politieke partijen. De kop “Ledental politieke partijen naar recordhoogte” spreekt al voor zich. En met de ondertitel “Het ledental van de Nederlandse politieke partijen is vorig jaar naar het hoogste niveau sinds het midden van de jaren negentig gestegen.” denk je helemaal dat het goed zit. Toch?
Niet helemaal. Alleen als je in absolute getallen denkt, is het aantal leden nu ongeveer gelijk aan 1996. Maar het absolute aantal zegt weinig als je het niet in verhouding tot de totale bevolking bekijkt. En die groeit natuurlijk gestaag door. Dit is wat je krijgt als je de getallen van de aantallen leden van politieke partijen deelt door de getallen voor de volwassen (18+) bevolking van Nederland:
En dan blijkt dat je het niveau van halverwege jaren negentig niet haalt. En het ziet er al helemaal bleek uit als je wat verder terug in de tijd kijkt. De Nederlandse politiek is niet in staat meer dan 2,5% van de volwassen bevolking actief te betrekken bij de politiek. Dus in plaats van een flutrecord te vieren, kunnen we beter nadenken over wat we hieraan willen doen.
PS1: Voor de rekenaars hier de spreadsheet met getallen. Anders zoek je je suf in de pdfjes.
PS2: Andere media hadden een betere kop hoor.
Door haar dat krabben fysiek te beletten, had haar dood voorkomen kunnen worden, maar dat durfden haar verzorgers niet meer. Uit angst voor publiciteit. Jolanda’s ‘redding’ werd haar dood.
In zijn commentaar over de zaak Brandon geeft Jan Kuitenbrouwer een beetje reflectie uit het verleden. En daarmee legt hij de vinger op een van de twee zere plekken in deze zaak. Publieke en politieke verontwaardiging en de maatregelen die daar op volgen, kunnen ongewenste effecten hebben. Maar dan is de mediakaravaan al lang weer verder.
De andere zere plek is dat door de aandacht op incidenten in de politiek en media de aandacht voor de structurele problemen vaak niet aan bod komt. En op lange termijn krijg je dan vanzelf meer incidenten.
Dit stuk verschijnt ook op het discussieplatform over Open Politiek op Dodlab.org
Lang, lang geleden dook ik vanaf mijn huis in het parlementaire documentatiesysteem van de Tweede Kamer. Waarom? Omdat het kon.
Het direct volgen van wat er in de Tweede Kamer gebeurde was tot de komst van internet alleen voorbehouden aan journalisten, politici, lobbyisten en mensen met heel veel tijd over. Maar nu kon ineens iedereen vanuit zijn luie huiskamerstoel alles inzien. Tenminste, dat was het idee.
Het bleek al snel dat de realiteit hardnekkiger was. Hoewel de meeste documenten uit de Tweede Kamer uiteindelijk wel op de een of andere manier online verschenen, was het erbarmelijk gesteld met de toegankelijkheid, samenhang en begrijpelijkheid. De meest eenvoudige vragen als “heeft D66 voor of tegen de eerste missie naar Afghanistan” gestemd, kostten uren werk.
Indertijd leek het me vooral een zaak van onbegrip aan de kant van de Tweede Kamer dat er niet meer gedaan werd aan het goed open stellen van alle gegevens voor alle betrokken burgers. Dus een korte actie samen met andere mensen die geïnteresseerd waren in de beschikbaarheid van de gegevens zou mogelijk snel leiden tot verbetering van de situatie.
Dat was ruim 5 jaar geleden. In die tijd is er veel gebeurd (vooral door anderen), maar weinig veranderd aan de bron. Het Parlando systeem is over gegaan in Officiële Bekendmakingen. Nog steeds dezelfde documenten, nog steeds gebrek aan samenhang, nog steeds niet goed doorzoekbaar en nu zelfs incompleet. En dat terwijl binnenskamers inmiddels een beter systeem draait, Parlis.
