Joost

De Palestijnse film “Paradise Now” van regisseur Hany Abu-Assad is het middelpunt van een relletje. De voor een Oscar genomineerde film handelt over twee Palestijnse vrienden in de aanloop tot een bomaanslag, die zij zullen gaan plegen.
Diverse Israëlische diplomaten en Joodse lobbygroepen zijn het niet eens met het land van herkomst van de film, Palestina. Volgens deze groeperingen bestaat deze staat niet en neemt het Oscarcommité hier een politieke positie in. Hier volstaat maar één woord: Zielig.

(bron: het Parool, artikel niet online)

In 1988 verbood de Boliviaanse regering de teelt van coca, de grondstof voor cocaïne. Grote motor achter dit verbod waren de V.S., de grootste afnemer van het verboden eindprodukt. De daaropvolgende campagne, waarin de cocavelden van de boeren werden verbrand, was een doorslaand succes. Een miljard dollar per jaar doet wonderen. Tegenwoordig is er in Bolivia nog maar 48.000 hectare waarop coca wordt verbouwd, ongeveer een derde van wat het in 1990 was.

Maar dit succes had een onplezierig neveneffect. Je kan niet ongestraft de grootste industrie van een land opdoeken. Inwoners verloren honderden miljoenen aan inkomsten en er werd steeds meer geprotesteerd, vaak geleid door de indiaan Evo Morales. Wegen werden geblokkeerd en de onvrede uitte zich steeds grimmiger en geweldadiger.

Deze onrust leidde er uiteindelijk toe dat de Boliviaanse regering door de kiezer naar huis werd gestuurd. Het resultaat? Evo Morales, voormalig coca-boer en liefhebber van lamawol (zie plaatje) werd president.

Het ziet ernaar uit dat hij de cocateelt zal legaliseren, maar daarnaast wel de cocaïneproduktie en het gebruik wil bestrijden. Het lijkt een beetje op een omgekeerd Nederlands drugsbeleid. De grondstof is legaal, maar het gebruik ervan is illegaal. Goed, er kunnen alternatieve produkten gemaakt worden van coca, zoals zeep, shampoo, broodmeel, en allerhande geneeskrachtige middelen. Deze hebben geen van allen een geestverruimende werking. Het probleem? Behalve in Bolivia is het overal verboden, en het ziet er niet naar uit dat dat in de nabije toekomst zal veranderen.

Stel, je bent een Deense Imam, en een krant in je land drukt een aantal cartoons af die je niet aanstaan. Je protesteert, maar daarmee gebeurt niet veel. Wat doe je dan? Je gaat uiteraard op toernee door het Midden-Oosten, met de spotprenten in de hand, plus nog een paar die je vanuit extreemrechtse hoek hebt. Die laatsten beelden de profeet af in obscene houdingen. Je moet toch indruk maken.

Tijden lang werkte dit niet, totdat er een Arabische top kwam (geencom/geencom). De aanwezigen hier (onder anderen de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad) hadden wel een luisterend oor. En vanaf dat moment breekt de pleuris uit.

Nu heeft Denemarken besloten niet meer te praten met deze Imams. Het land verwacht weinig positiefs van hen. En terecht.

(additionele bron: Het Parool)