Joost

Agossie! De tweede kamer heeft weer iets leuks gevonden om zich druk over te maken. Netwerk liet zien dat er in Second Life, je weet wel, dat 3d-wereldje dat gedoemd is te mislukken omdat het steeds meer op de echte wereld begint te lijken, een “verborgen scene” is waarin mensen sex hebben met kinderen. Kinderporno dus. En dan schiet onze maatschappij in een stuip, de Tweede Kamer voorop.

Maar wat schetst mijn verbazing, er worden helemaal geen kinderen misbruikt. Volwassenen doen zich voor als kind – of liever, nemen een onvolwassen uiterlijk – en bieden zichzelf aan.

De argumentatie die wordt gebruikt in de reportage gaat mank. Het wordt een “oefenterrein” genoemd, waarbij de kans groter wordt dat een pedofiel daadwerkelijk tot actie overgaat door het spelen van deze rollenspellen. Hoe je het ook wendt of keert, het zijn toch kinderen.

Feit blijft dat hier “misdaden” worden gepleegd zonder slachtoffers. Het maken en bezitten van echte kinderporno of niet van echt te onderscheiden nep-kinderporno is in Nederland verboden. Maar als je een sexueel getint pedosexueel verhaal wilt schrijven is dat geen enkel probleem. Wat is het verschil met Second Life? Kan het lezen van een verhaal de fantasie niet net zo prikkelen als het kijken naar virtuele kinderporno?