Quote van de Dag: Eng
“Mijn kiezers zijn niet eng.”
Geert Wilders op de voorpagina van de Metro van 22 december 2008.
“Mijn kiezers zijn niet eng.”
Geert Wilders op de voorpagina van de Metro van 22 december 2008.

Decembermaand, lijstjesmaand. Ook GC ontkomt er niet aan, en daarom gaan we dit keer een lijstje maken van dé momenten van 2008. Wat waren voor jou de belangrijkste momenten van 2008? Geef ze op, bij voorkeur met een link naar een filmpje. Om jullie te inspireren heeft de redactie alvast een voorzetje gegeven:

“GeenStijl is het Bluf! (activistisch, links weekblad uit de jaren ?80, red.) van de eenentwintigste eeuw: ze schenden de privacy en maken andersdenkenden zonder scrupules af. Al had Bluf! tenminste nog een ideaal, dat kun je van het commerciële GeenStijl niet zeggen. Alles draait om hogere reclame-inkomsten. Onbegrijpelijk dat die onnozele ?reaguurders? zich daarvoor lenen.”
Aldus Femke Halsema in een interview op dejournalist.nl.
‘GC en Sargasso groter dan GeenStijl’
Nou, die kredietcrisis slaat hard toe bij de buren…
Of moeten we huilen?
De visie van Trots op Nederland
ER IS EEN VISIE! Maar de visie bleek dermate saai en bleek dat we het geen stukkie waard vonden.
In het kader stimulering van sector in moeilijkheden
Semi-vreedzaam protest niet gewaardeerd?
‘Schoenengooier is mishandeld’

“Dit is een afscheidscadeau van het Iraakse volk, hond. Dit is voor de weduwen, wezen en alle anderen die zijn gedood in Irak.”
Zei Muntazer al-Zaidi, alvorens zijn schoenen in de richting van scheidend president George Bush te gooien. De oorlog in Irak heeft er een nieuw mediamoment bij. Een moment dat hoogstwaarschijnlijk nog lang symbool zal staan voor het mislukken van de Irak-oorlog.
En Al-Zaidi is een instant volksheld, getuige de duizenden die gisteren protesteerden om hem vrij te krijgen. Zijn werkgever beroept zich – enigszins lachwekkend – op de vrijheid van meningsuiting.
Maar misschien levert dit incident nog wat structurelers op: het Iraakse volk ziet nu dat je met geweldloze(r) acties een stuk verder komt met je protest dan een bomaanslag. De wereld praat erover, en het ongenoegen van de “gewone man” wordt zo pijnlijk duidelijk, zonder dat er doden bij hoeven te vallen. En aangezien de Amerikanen een gegooide schoen niet echt kunnen zien als een belediging (eerder als een business opportunity voor Nike Air), lijkt het me een win-win situatie.
Dus Iraki’s: gooi je frustratie van je af!

“Het is voor ons niet mogelijk dit te betalen en dan ook nog eens de boetes voor het teveel aan uitstoot te bekostigen. Dit zou al onze winst ongedaan maken en ons in een ongunstige concurrentiepositie plaatsen ten opzichte van landen die zich niet aan deze regels hoeven te houden”
Staalgigant Corus dreigt uit de EU te vertrekken als de EU de nieuwe afspraken over CO2-reducties niet herziet.

“We voeren een verscherpt beleid dat begin dit jaar is ingezet […] Als blijkt dat het om een coffeeshop gaat, wordt de relatie beëindigd.”
Aldus de Postbank. Alle grote Nederlandse banken hebben inmiddels dit beleid, waardoor het steeds moeilijker wordt voor coffeeshops om een rekening te openen. Dwingen de banken de coffeeshop zo op de knieën?
Vorige week suggereerde scheidend staatssecretaris Aboutaleb dat een weduwe of weduwnaar na twee jaar na het verlies van zijn of haar partner (weer) aan het werk moet. Tot nu toe heeft een nabestaande recht op een uitkering van maximaal 18 jaar, maar in ieder geval totdat de kinderen volwassen zijn.
Het was te verwachten dat de christelijke partijen tegen zouden zijn (hoeksteen enzo), maar ook Aboutaleb’s eigen partij is niet enthousiast. Hans Spekman, die zelf op 1-jarige leeftijd zijn vader verloor, verwoordt het als volgt:
“Hij moet niet op het laatste moment met voorstellen komen die niet zorgvuldig zijn. […] Die twee jaar doen geen recht aan de situatie waarin iemand komt, die het leven bot van zich ziet weggeslagen. Het klinkt net een tikkie te stoer.”
Maar is dat wel zo, “een tikkie te stoer”? Is het normaal dat iemand twee jaar na het overlijden van een partner nog steeds niet in staat is te werken? Bij het overgrote deel van de mensen toch niet, denk ik. Het lijkt me dat er in die gevallen dieperliggende problemen zijn.
Uiteraard brengt het alleenstaand ouderschap, gecombineerd met werken, extra problemen met zich mee. Denk aan kinderopvang. Maar daar kunnen we ook wat aan doen. Laten we dus kijken hoe we die problemen kunnen verminderen, in plaats van deze mensen compleet te ondersteunen en afhankelijk te houden van de staat. Daar wordt niemand beter van.