Is Noord-Korea een narcostaat?
Is Noord-Korea een narcostaat?
En verklaart dit het gedrag van Kim Jong-Il?
Is Noord-Korea een narcostaat?
En verklaart dit het gedrag van Kim Jong-Il?
Spectaculaire plaatjes van de uitbarsting van de Chaitén in Chili gaan al een paar dagen de wereld over. En dat is goed nieuws voor klimaatsceptici, want de uitbarsting van de Pinatubo in 1991 bracht zoveel stof in de lucht dat de wereldtemperatuur een paar jaar meetbaar daalde. Genoeg om te zeggen dat de menselijke invloed te verwaarlozen is.
Ondanks de enorme askolom is de Chaitén vooralsnog bescheidener dan de Pinatubo, zodat op korte termijn geen invloed op het globale klimaat te verwachten valt. Bovendien leverden de gegevens van de Pinatubo juist extra bewijs van menselijke klimaatbeïnvloeding op.
Niettemin wordt de uitbarsting van de Chaitén met een beetje geluk nieuw koren op de molen van mensen als Reid Bryson, die denkt dat vulkanen de belangrijkste drijfveer zijn van opwarming. Klimaatsceptici grijpen immers elke strohalm aan om zich aan de wetenschappelijke consensus te kunnen onttrekken. Toch?
Hackers zetten flitsgifjes op epilepsiesite
Online fysieke pijn toebrengen kan
De chief information officers (CIO) worden meer en meer gezien als de groene ambassadeurs binnen het bedrijf, aldus een onderzoek van Cisco. De voornaamste reden waarom de computermannen groen zijn uitgeslagen is niet milieubewustzijn, maar de elektriciteitsrekening.
Efficiënt werken zit de IT’ers in de genen, dus wordt niet alleen intern, maar ook bij de leveranciers gekeken of het niet zuiniger kan. Volgens Cisco is de helft van de bedrijven inmiddels bereid een ‘groene premie’ te betalen als er zuinig met middelen wordt omgegaan. De link wordt niet expliciet gelegd, maar het ligt voor de hand dat de CIO’s verwachten dat grondstofprijzen voorlopig niet omlaag zullen gaan.
Aangezien de CIO steeds meer in de melk te brokkelen heeft en ook zaken als gebouwbeheer naar zich toe begint te trekken, is dat een interessante ontwikkeling. De incorporatie van milieubesef in het kapitalistische denken is een betere weg naar klimaatbeheersing dan wachten tot het bedrijfsleven uit ideële motieven milieu-interesse gaat opbrengen. Of niet?
Het was een van de vreemdste overheidsmanoeuvres van de laatste jaren. Als oma behoeftig was, kreeg ze steeds minder geld voor zorg, maar als oma nog zo vief als een hoentje was, kreeg ze geld toe om op de kleinkinderen te passen. In beleidstermen: de wet maatschappelijke ondersteuning (wmo) dumpte zorgtaken in de samenleving, terwijl de
Huub en Claire zijn getrouwd. Wie? Nou, Huub en Claire uit de Gouden Kooi. De serie komt binnenkort tot een einde. De winnaar krijgt een villa en het mag duidelijk zijn dat Huub en Claire zich nadrukkelijk in de kijker spelen.
De deelnemers van de Gouden Kooi hebben twee jaar lang hun privacy opgegeven. Dat wil zeggen, als ze privacy wilden, moesten ze die expliciet opzoeken (voor zover je sex onder een dekbed privacy kunt noemen – u weet het filmpje zelf wel te vinden, hè?). Privacy is een keuze, iets dat je opzoekt als je wat te verbergen hebt. Zo slaapwandelen we de surveillance society binnen.
Een interessante vraag is waarom mensen dat niet erg lijken te vinden. Volgens de Britse filosoof John McGrath komt dat omdat camera’s de beleving intensiveren. McGrath onderzocht vooral kunstenaars, omdat die heel bewust bezig zijn met de effecten van hun expressies. Choreografen, bijvoorbeeld, projecteren beelden van de dansers tijdens de voorstelling, omdat ze gemerkt hebben dat zowel dansers als toeschouwers er een diepere beleving aan overhouden.
De youtube-generatie probeert actief haar privacy op te heffen. Mensen maken sextapes van zichzelf en zetten die op internet. Sommigen zetten hun webcam aan om hun zelfmoord vast te leggen, stelt McGrath tot zijn verbazing vast. Het hele hebben en houden mag op hyves, myspace en facebook. Niet langer is privacy de norm, maar openbaarheid.
Als je me jouw password geeft, krijg je een reep chocola…
… en 45 procent van de vrouwen zei ja
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
De software van een oude chip kraken, dat kunnen we allemaal wel. Maar ook daadwerkelijk de hardware manipuleren, dat is een hoogstandje. En precies daarin slaagden onderzoekers van de University of Illinois at Urbana-Champaign, meldden ze gisteren. Door 1341 logische schakelingen op een chip aan te passen, kregen ze die helemaal onder controle. Er is nogal wat kennis en apparatuur voor nodig, maar dan heb je ook wat: wanneer je de hardware onder controle hebt, kun je alle softwarematige beveiligingen omzeilen.
Gefeliciteerd, zult u zeggen, maar er komt echt niemand in de buurt van mijn pc om mijn processor bij te slijpen. Bankiers, spionnen en generaals worden hier echter wel erg nerveus van. Het Amerikaanse ministerie van Defensie waarschuwde drie jaar geleden (.pdf) al tegen de mogelijkheid van dergelijke kraken.
Ook het leger koopt zijn hardware namelijk meer en meer op de vrije markt. Het kan controleren of de in China geassembleerde pc’s daadwerkelijk de door Intel geleverde processoren bevatten, maar als de Chinezen die chip ongemerkt wat kunnen veranderen, is er wel degelijk een probleem. Ook banken zijn een voor de hand liggend doelwit van hardware hacks. Uw eigen toepassing van de hack kunt u kwijt in de reacties.
Volgens de ombudsman draagt de politiek bij aan maatschappelijke verruwing. Dat vinden ze in Den Haag niet leuk. Alleen wordt uit de kritiek niet meteen duidelijk of de politici boos zijn omdat het niet waar is of omdat het juist wél waar is. Voor beide valt wat te zeggen.
Dat de samenleving verruwt staat wel zo’n beetje vast. Zinloos geweld neemt toe en het maatschappelijke debat over de jongste hype wordt bij voorkeur op onbeschofte toon gevoerd. Aangezien de politiek de maatschappij dient te representeren, moet ze deze verruwing volgen. In dat geval moeten de politici boos zijn op de ombudsman, omdat die kritiek heeft op iets dat eigenlijk een verdienste is. In een andere visie zou de politiek enigszins boven het gewauwel van het volk moeten staan. Dan zouden de politici boos moeten zijn op de ombudsman, omdat zijn kritiek onterecht is.
Te vrezen valt dat de waarheid in het midden ligt. De politici denken dat ze een verheven debat voeren, maar doen dat in werkelijkheid niet, onder meer omdat ze het voornaamste instrument van verruwing, een absolute kijk op de vrijheid van meningsuiting (niet alleen de inhoud is vrij, maar ook de vorm), zo hoog in het vaandel hebben staan. Of zie ik dat verkeerd?
Voor vijftien euro de vierkante meter koopt u een stukje van de vliegbasis Soesterberg. Daar maakt het Utrechts Landschap dan natuur van, als Defensie het in 2009 afstoot. Dat wil zeggen als genoeg mensen meedoen om in totaal 60 miljoen op tafel te leggen. Anders kopen projectontwikkelaars het op en komen er huizen.
De vliegbasis is een van de stukjes landschap die sinds gisteren te koop staat op Landschapsveiling. Als u dat aantrekkelijker vindt, kunt u bijvoorbeeld ook voor 5000 euro een wisent aanschaffen. Maar waarom zou u dure natuur in Nederland kopen als u het elders goedkoper kunt krijgen?
Voor 1,6 miljoen per jaar huurt u bijvoorbeeld Ngoyla-Mintom, een stukje regenwoud van 830.000 hectare in Kameroen tjokvol olifanten en ander moois. Liever een stukje Costa Ricaans regenwoud? Voor vijftig dollar per hectare te koop bij Nature Conservacy. Bij World Land Trust bent u het dubbele kwijt voor een hectare naar keuze, maar het is nog altijd stukken voordeliger dan een afgetrapte vliegbasis.
Zorg wel dat u er snel bij bent, want de commerciëlen ruiken geld. Canopy Capital heeft 370.000 hectare ongerept Guyana te pakken, wil nog niet zeggen hoeveel het moet kosten, maar roept wel dat de regenwoudmarkt miljarden waard zal zijn zodra de mensheid beseft hoe hard het bos nodig is om de klimaatverandering het hoofd te bieden.
Ook Chinezen zijn ontevreden over het optreden van hun regering bij de ongeregeldheden in Tibet van afgelopen week. Veel te slap. ‘We konden niet geloven dat onze regering zo zwak en laf was’, tekende de New York Times op uit de mond van brave burger mevrouw Meng.
Het is niet de eerste keer dat eenzijdige propaganda de Chinese regering tussen twee vuren doet belanden. Twee jaar geleden leidde anti-Japanse retoriek van de regering tot demonstraties en rellen bij Japanse consulaten in het land. Aanleiding was toen een schoolboek dat op de Japanse markt was toegelaten, waarin Japanse oorlogsmisdrijven werden verzwegen of goedgepraat.
Indertijd waren de motieven van de Chinese regering al raadselachtig. Er waren aanwijzingen dat de regering demonstraties bewust uit de hand liet lopen, maar de nationale pers zweeg ze dood. De demonstraties kwamen handig van pas bij het blokkeren van de Japanse wens een permanente zetel in de Veiligheidsraad te verwerven.
Deze keer zijn de ongeregeldheden wel uitgebreid op televisie geweest, maar het is onduidelijk wat de regering wil bereiken met het aanwakkeren van anti-Tibetaanse gevoelens onder de bevolking. Converteerbaar in internationale druk lijkt deze woede niet. Tenzij Beijing daadwerkelijk gelooft dat Tibetaanse autonomie net zo’n gotspe is als een revisionistisch schoolboek.
‘Mohammed was een valse profeet’
Johannes van Damascus laat Geert een poepie ruiken