Terecht vrijspraak voor gezinsvoogd Savanna

De zaak Savanna zal iedereen zich nog wel herinneren. In 2004 kwam de drie-jarige Savanna om het leven, doordat haar moeder haar een washandje in de mond had gestopt en dat met een verband had vastgezet. Vervolgens liet ze Savanna alleen achter. Het kind, dat al ondervoed was, overleed. Daarna legde de moeder samen met haar partner het lichaam van Savanna in de kofferbak van hun auto. De moeder kreeg zes jaar cel en TBS.

De zaak veroorzaakte veel onrust onder gezinsvoogden. Naar aanleiding van de zaak-Savanna werden Bureau’s jeugdzorg gereorganiseerd, en tijdens haar kortstondige bestaan als minister voor jeugdzaken zegde Rita Verdonk de jeugdzorg extra fondsen toe, zodat de werkdruk onder gezinsvoogden zou afnemen.

Opvallend is dat niet alleen de moeder, maar ook de gezinsvoogd van Savanna werd aangeklaagd, en wel in een strafzaak: wegens betrokkenheid bij het overlijden van het kind, omdat ze niet voldoende maatregelen zou hebben getroffen om de dood van Savanna te voorkomen. Op zich was dat een unicum.

Wetenschappers als Evelien Tonkens en ook de instelling waar de betreffende gezinsvoogd werkzaam was (ze werkt nu in een heel ander beroep) dat het een systeemfout betrof en niet zozeer individueel falen. Ten gevolge van het Pikmeerarest kan de (centrale en lokale) overheid niet strafrechtelijk vervolgd worden waar het exclusieve overheidstaken betreft, en dat lijkt mij hier ook het geval. Doorslaggevend was daarbij dat er andere controlerende en bestraffende instanties zijn: van rekenkamers tot tuchtraden etcetera. Waarschijnlijk is daarom deze keer gekozen voor een strafzaak tegen de persoon van de voogd.

De rechter heeft vandaag uitspraak gedaan in de strafzaak tegen de gezinsvoogd van Savanna. De gezinsvoogd -of ex-gezinsvoogd- is vrijgesproken. De rechtbank stelt weliswaar “dat verdachte als gezinsvoogd van Savanna niet al datgene heeft gedaan wat van haar in die situatie kon en mocht worden verwacht“, maar dat er geen “causaal verband (bestaat) tussen het in de tenlastelegging bedoelde nalaten en die dood dan wel dat zwaar lichamelijk letsel.” Savanna is overleden ten gevolge van de gedragingen van haar moeder. En die gedragingen waren niet voorzienbaar, aldus de rechtbank te Den Haag. Ten aanzien van deze zaak is onder meer ingebracht dat de hulpverlening aan Savanna een zaak was van gedeelde verantwoordelijkheid tussen verschillende instanties en professionals. De rechtbank erkent dat, maar vindt het niet doorslaggevend. Ze stelt vast dat de voogd niet alles heeft gedaan wat ze had kunnen doen – soms zelfs lichtelijk eigenwijs was en ook de moeder te vaak ten onrechte geloofd heeft- , maar ook dat de situatie zich volgens verschillende bronnen positief leek te ontwikkelen. Doorslaggevend is echter simpelweg, dat het de moeder is geweest die Savanna ombracht en dat dit niet was te voorzien.

Terecht, lijkt mij. Het Openbaar Ministerie – dat nog overweegt of het in hoger beroep zal gaan- is tot vervolging overgegaan ‘vanwege de maatschappelijke onrust die over de zaak ontstaan was’. Me dunkt dat het OM ook wel eens haar rug recht mag houden ten aanzien van ‘maatschappelijke onrust’. De zaak was van het begin af aan weinig kansrijk. Het aanspannen van een strafzaak door het OM suggereert ook dat de overheid ervoor is om honderd procent veiligheid te garanderen, ook als mensen -zoals de moeder van Savanna- apert strafbare feiten plegen. Natuurlijk, de voogd heeft fouten gemaakt, maar van het begin af aan was te zien dat deze niet doorslaggevend konden zijn geweest.

Professionals kunnen vèrgaande verantwoordelijkheden dragen. Voor veel beroepen zijn daarom regels, codes en protocollen vastgesteld. Als je als arts een ernstige fout maakt -bijvoorbeeld Sylvia Millecam niet doorsturen naar het ziekenhuis- kun je uit je beroep gezet worden. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je als professional, omdat je als hulpverlener grote verantwoordelijkheden draagt voor de privélevens van mensen, ook nog eens vatbaarder bent voor strafrechtelijke vervolging. Een ambtsdrager heeft dezelfde verantwoordelijkheid zich aan de wet te houden als ieder ander, niet meer en niet minder. Je mag niet stelen, niet doden, niet slaan en niet mishandelen. Je mag ook niet meehelpen stelen, doden, slaan, mishandelen – maar dat heeft de gezinsvoogd ook niet gedaan. Als je je aan de wet houdt, en aan de beroepscodes, moet dat voldoende zijn.

  1. 1

    Hele mooie uitspraak; als er een schuldige moet worden aangewezen, hoor je niet op zoek te gaan naar de laagste persoon in een organisatie, die beleid het minste kan beinvloeden, maar naar de hoogste…

  2. 3

    Tja. Als discussie uiteindelijk weer gaat over of bobo’s versus dagelijkse verantwoordelijken wordt discussie wel erg smal.

    Enerzijds is het goed dat we mensen ook als ze als (semi)ambtenaar verantwoordelijk houden voor hun daden.
    Prima. De gezinsvoogd is vrijgesproken. Helder. Maar krijgt qua oordeel wel vrij veel verwijten mee.

    2 dingen boeien mij:
    1 Hoe verweer je je tegen nadelige elementen in vrijspraak?
    2 Om voert zaak aan ‘vanwege de maatschappelijke onrust die over de zaak ontstaan was’. Tsja. Rechtspraak is toch individueel. Er moet toch sprake zijn van daad-verantwoordelijkheid-nalatigheid-schuld voor een individu wordt aangeklaagd en veroordeeld?
    Maar OM voert juist tegenovergestelde aan. Niet de daad- en schuld maar gevolg (onrust) wordt als reden voor vervolging aangegeven?

    Is dat niet omkering van onze rechtspraak? Klinkt me teveel als lynch motief. Omdat iets erge gevolgen heeft is dus aanleiding erg en dus aanleider erg.

    Oops lijkt me omdraaing van het recht.

  3. 6

    Het heeft het personeel van Jeugdzorg in ieder geval geen goed gedaan. De werkdruk is er torenhoog, de overheid hobbelt mijlenver achteraan met lapmiddeltjes. Nu kan je functioneren onder erbarmelijke werkomstandigheden ook nog juridische vervolging opleveren. Al met al moet je wel heel ideëel zijn ingesteld om voor een jaarcontractje bij Jeugdzorg te willen werken.

  4. 7

    Ik weet niet direct of vrijspraak wel zo correct en/of gunstig is.

    Iedereen die ooit te maken heeft gehad met mensen die werken in de sector — zoals voogden, medewerkers van de kinderbescherming, van internaten — zal direct aanslaan op de vaststelling van de rechter dat de voogd “soms zelfs lichtelijk eigenwijs” handelde.

    Hoewel de publieke motivatie, ook voor henzelf, van de mensen in de sector normaliter het sociale aspect van het werk is geldt voor een groot deel dat de meer directe en dagelijkse beloning van het werk bestaat uit het uitoefenen van macht.

    Let wel — dit is geen verbitterd verhaal; ik zelf heb geen slechte ervaringen met beleid van jeugdzorg ofzo. Iedereen die te maken krijgt met de mensen in de sector zal echter al snel deze karakter-component herkennen. Het ook uit dit verhaal weer direct naar voren springende probleem — een arrogante instelling van de voogd — is het meest voorkomende probleem. Zij was de baas, haar inschatting, haar ervaring, niks te maken met anderen.

    Ook binnen de eigen organisaties worden de medewerkers vaak niet of nauwelijks in twijfel getrokken. Dit komt deels doordat er al zoveel wettelijke administratieve verplichtingen bestaan dat leidinggevenden de neiging hebben alles in orde te bevinden zodra daaraan maar voldaan is. Deels doordat ze werken in een sector waar de bezwaren tegen een medewerker met enige regelmaat sterke, maar vooral emotionele en (deels) onterechte bezwaren zijn van ouders en verzorgers. En laatstens, deels omdat het een beoordeling betreft binnen die eigen cultuur die zich zoals gezegd sowieso kenmerkt door een zekere “wij hebben altijd gelijk” notie.

    Dit draagt samen met de aard van het werk zelf bij aan het creeeren van het koninkrijk; een regio waar een medewerker de facto oppermachtig is.

    En dat wil dus uiteindelijk zeggen dat ik niet weet hoe goed de uitspraak is. Ik ken de voogd en de sitiuatie niet maar het beeld dat door het OM en de rechter wordt neergezet voldoet aan mijn eigen indrukken van de sector en ik weet niet of een medewerker hier niet verantwoordelijk voor kan worden gehouden. Het zou een vorm van externe beoordeling zijn, en dat is in ieder geval hard nodig.

  5. 8

    @ tess #5: mijn commentaar? ja, ironisch.
    @ rené #7: Dat klopt, medewerers jeugdzorg, zoals alle hulpverleners, kunnen fouten maken die hard aankomen bij hun clienten en grote gevolgen kunnen hebben. Toch is daar nu bijvoorbeeld een tuchtraad voor. Ik vind niet dat je dat dan (ook nog eens) strafrechtelijk moet vervolgen.

  6. 9

    @ Brechtje:

    Ik had het er niet over dat ze al dan niet verwijtbare en al dan niet ingrijpende fouten kunnen maken. Dat kan.

    Ik stelde dat veel van de fouten die in de jeugdzorg gemaakt worden voort komen uit falende zelf-correctie. In de vorm van medewerkers die zichzelf te weinig in twijfel trekken en in de vorm van organisaties die hun medewerkers te weinig in twijfel trekken.

    Daarmee worden de fouten wat mij betreft sneller verwijtbaar aan de individuele medewerkers en een tuchtraad voor de medewerkers van de jeugdzorg zoals je stelt is er tot nu toe juist niet. Die gaat er nu komen, juist als gevolg van deze zaak.

    In de praktijk zal moeten blijken hoe nuttig het orgaan gaat zijn. Als het bemand gaat worden door mensen uit de branche en als zaken verwezen gaan worden vanuit de branche zelf heb ik daar m’n bedenkingen bij — zie m’n indruk van de algemene cultuur in de branche zoals ik die schetste,

    Als daarentegen iedereen zaken aanhangig kan gaan maken bij de raad zal die raad te maken krijgen met de noodzaak tot het afwijzen van om en nabij 99% van de zaken die aangebracht worden simpelweg omdat ze in een “high-emotion field” opereren.

    Op dat moment heb ik weer m’n bedenkingen bij de zorgvuldigheid van de beoordeling van de resterende procent zelfs als de raad bemand wordt door mensen van buiten de branche zelf — als je de hele dag te maken heb met liegende junkie-moeders wordt het steeds moeilijker om een open vizier te houden (dit geldt trouwens ook voor het werk in het veld van de voogden zelf).

    Als die tuchtraad eenmaal bestaat en goed functioneert is strafrechtelijke vervolging niet meer nodig, en zal ook vanzelf niet meer gebeuren. Nu was het een ander verhaal echter.

    Zoals ik zei hoor — ik weet het niet. Dat was geen eufemisme voor “ze had veroordeeld moeten worden”. Op zich denk ik dat er een goed ignaal is afgegeven zowel door het OM als door de rechter in zijn conclusie die neerkomt op de constatering dat een medewerker jeugdzorg niet vrij is van verantwoording.

  7. 10

    @ 7

    Rene,

    [[quote]Zij was de baas, haar inschatting, haar ervaring, niks te maken met anderen.[[quote]

    Was het nu juist in dit geval dat de voogd nauw samenwerkte binnen een team van hulpverleners en dat zelfs een ervaren consultatiebureau-arts niet geconstareerd heeft dat het kindje ernstig ondervoed was? Althans dat hoorde ik de rechter zeggen tijdens zijn uitspraak!

  8. 12

    @ rene #9 Dat klopt: ik had het over correctiesystemen in het algemeen, dat de jeugdzorg er nog geen had is natuurlijk raar.
    Om de tunnelvisie tegen te gaan, kun je daarvoor niet allerlei mechanismen inbouwen? Zoals inderdaad buitenstaanders benoemen (met frisse blik), snellere roulering van het lidmaatschap van de tuchtraad. Visitatiecommissies van buitenaf. Maar goed beter iets dan niets zou ik zeggen.
    Je andere punt (#7) is ook structureel. Hoe bouw je een controlemechanisme in dat niet alleen berust op bureacratie; formulieren, handtekeningen etcetera, maar op elkaars professionaliteit beoordelen, zonder dat je elkaar de hand boven het hoofd kunt houden? Ik wacht nog op een briljant vertoog van bijvoorbeeld Evelien Tonkens of Pieter Hilhorst hierover.

  9. 13

    Twee citaten van je:

    1) kan de (centrale en lokale) overheid niet strafrechtelijk vervolgd worden waar het exclusieve overheidstaken betreft, en dat lijkt mij hier ook het geval.

    2) Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je als professional, omdat je als hulpverlener grote verantwoordelijkheden draagt voor de privélevens van mensen, ook nog eens vatbaarder bent voor strafrechtelijke vervolging.

    Je hele betoog steunt op lijkt mij.

    Persoonlijk lijkt het mij (ik dus):

    Dat overheden en ambtenaren altijd vervolgt moeten kunnen worden. Ik heb het Pikmeer-arrest altijd een bijzonder vreemde uitspraak gevonden. Democratie berust o.a. op een onafhankelijke rechtspraak en ik zie geen enkele reden waarom de overheid en haar ambtenaren daarbuiten zouden staan. Niet strafrechtelijk en niet civielrechtelijk. Het lijkt me dat je hier een beetje meegetrokken wordt door je eigen ambtenarenstatus. Lekker veilig achter je bureau, ik kan alles doen want ik kan toch niet worden vervolgt. Ik ben als burger vogelvrij. Der Prozess.

    Het is zo dat het Pikmeer-arrest bestaat. Ik kan daar ook niets aan doen. Maar de manier waarop je het hier implementeert en vooral waarop je je er min of meer achter verschuilt vind ik niet prettig om het maar zacht uit te drukken.

    Laat overigens onverlet, dat ook ik een zekere opluchting voel bij de vrijspraak van de gezinsvoogd. Maar dat is gevoelsmatig.

    Vervolging van ambtenaren, strafrechtelijk en civielrechtelijk zou in mijn ogen altijd mogelijk moeten zijn. De gevolgen van onmogelijkheid zijn niet te overzien.

    En dan heb ik het nog niet over de wirwar van recht sprekende colleges naast de reguliere rechtspraak die de rechtspraak in Nederland zo onoverzichtelijk maken. Waar kan ik in godsnaam mijn recht halen?

    Der Prozess nogmaals.

  10. 14

    @10

    Tess, dat is wel heel erg selectief shoppen. Zie specifiek punt 29 van de uitspraak

    Uit het strafdossier en uit de verklaringen van verdachte volgt dat diverse hulpverleners zorgen hebben geuit over de opvoeding, verzorging, ontwikkeling en veiligheid van Savanna. In dat verband is er door die hulpverleners aangestuurd op maatregelen ten aanzien van Savanna, variërend van een plaatsing op een peuterspeelzaal of een medisch kinderdagverblijf tot een uithuisplaatsing voor dag en nacht. Veel van die zorgen zijn aan verdachte bekendgemaakt. De rechtbank stelt op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting vast dat verdachte haar eigen bevindingen naar aanleiding van die geuite zorgen veelal belangrijker vond dan de bevindingen van de hulpverlener die de zorgen had geuit. De eigen waarneming van verdachte was daarbij doorslaggevend, ook als de betreffende hulpverlener frequenter en intensiever met het gezin [naam] te maken had, zelfs op gebieden waarop verdachte niet en die hulpverlener wel deskundig moet worden geacht, zoals de taalachterstand. Voorts is gebleken dat verdachte de betreffende hulpverleners zelden of nooit heeft benaderd om meer informatie over de geuite zorgen te verkrijgen.

    Dit vind ik op niet mis te verstande wijze passen in het beeld zoals ik dat verwoordde.

    Brechtje — je wilt trouwens waarschijnlijk de link naar de uitspraak in het bericht aanpassen naar bovenstaande link. Zoals je ‘m hebt staan werkt ‘ie alleen binnen de rechtsspraak.nl search.

  11. 15

    @ Rene

    Bedankt voor de aanvulling. De inleiding, “heel erg selectief shoppen” echter, had niet gehoeven. Het lijkt nu erop dat ik moedwillig feiten links laat liggen!

    Het zou wellicht fijn zijn als reaguurders al die ‘persoonlijke steekjes’ naar elkaar achterwege zouden laten.

  12. 16

    @12:

    Ik vind het een moeilijk probleem inderdaad door die frisse blik component. Je hebt per aard van de werkzaamheden te maken met veel mensen die je sociale inlevingsvermorgen stevig op de proef stellen.

    Ik persoonlijk zou in ieder geval niet lange tijd met drank- en drugsverslaafden, kinder mishandelaars en misbruikers en andere psychische wrakken kunnen werken zonder zelf een uitermate stevig superioriteits gevoel, en onder elkaar een “met de poten in het bluswater, wij mensen van de praktijk” houding te ontwikkelen.

    Wellicht dat andere mensen het langer voilhouden maar ik gok dat het voor iedereen slechts een kwestie van tijd is voordat de ellende de open blik overspoelt.

    Ja, snelle roulatie. Met het probleem natuurlijk dat je dan ook snelle expertise-destructie hebt. En misschien dat voor de algemene controle iets te ontwikkelen is naar het model van de onderwijs-inspectie.

  13. 21

    Deze zaak zal niet alleen medewerkers van de jeugdbescherming bezig gehouden hebben. In mijn werk (daklozenopvang) vallen regelmatig doden en in sommige gevallen vragen we ons hier af: hadden wij er een paar kunnen voorkomen?
    In zeker drie gevallen knaagt nog steeds ons persoonlijke geweten: 1 zelfmoord, 1 moord (dodelijk slachtoffer van een vechtpartij) en 1 geval van mogelijke nalatigheid (dood door onderkoeling).
    In alle drie de gevallen waren we op de hoogte van de toestand van de slachtoffers, vlak voor hun dood. In twee gevallen hebben we politie en andere hukpverleningsinstellingen op de hoogte gebracht van hun situatie. In al die gevallen had niemand het idee dat het verkeerd zou aflopen.
    Wel zijn we het erover eens dat we niet de middelen en mensen hebben (nog steeds niet) om extreem “moeilijke” gevallen voldoende in de gaten te houden en zo op te vangen dat het wellicht anders had kunnen gaan.
    Die drie zaken zijn uitgebreid geëvalueerd en onze professionele conclusie is dat we binnen de ons toebedeelde en toegestane kaders ons werk goed hebben gedaan. Ons professionele geweten is schoon. En toch blijft al die jaren in het persoonlijk geweten iets knagen.
    Dat zullen veel mensen in “de zorg” herkennen.
    De uitspraak van de rechter in de jeugdzorgkwestie zal dat niet veranderen. Het is mooi dat de rechter de directe verantwoordelijkheid voor het delict bij de dader(s) legt. Maar, zoals in deze diskussie vaak gesteld, de vraag blijft in hoeverre hulpverlening de vernatwoordelijkheid moet overnemen van mensen waarvan iedereen vindt dat die te zwak, te wanhopig of te gestoord zijn om die zelf te kunnen dragen.
    Ik voorspel dat, mede door de wind die uit dit kabinet waait, het aantal gedwongen opnames en onttrekkingen uit de ouderlijke macht, flink zullen toenemen omdat hulpverleners geen andere uitweg zien. En ook dan zal het geweten blijven knagen.

  14. 22

    Ongeacht welke hulpverlener die ermee te maken had en kenmerken wist van die moeder met borderlinesyndroom dus ook de risico’s op kindermishandeling daarmede, allen veroordelen of niet één. En met name de falende GGZ, of liever gezegd verzwijgende ggz richting familierechter. Die al jarenlang eenzijdig gezag blijk te geven aan zulke waanzinnigen.
    Vroeger heette het gewoonweg psychopathische hysterie. En die naam past meer bij dat leugenachtig gedrag en bedrog en manipulatie en verdraaien van realiteit en waarheid.
    Zulke mensen verdienen het gelijk die moeder om te worden veroordeeld en zeer zeker geen gezag over kinderen alleen meer in dit land!! Dat is in belang van kind, die veelal in die zaken onterecht zelfs een vader eigen vader wordt en werd afgenomen op valse gronden meest ook nog eens door verzwijging van werkers en hulpverlening. Dat blijkt aan de orde.

  15. 23

    22: Huh? Sorry, maar ik kan hier geen touw aan vastknopen…

    Overigens, welk goed doet een afrekeningscultuur binnen de zorgwereld? Willen we echt dat o.a. Jeugdzorg bij het minste of geringste de zwaarste middelen inzet zoals uit-huis-plaatsing alleen maar om te voorkomen dat ze er zelf worden vervolgd als er iets mis gaat?

  16. 24

    @ 22

    Borderline syndroom is een persoonlijkheids stoornis die haar hoogtepunt kent tussen het twintigste en dertigste levensjaar. Het is een moeilijk te diagnostiseren aandoening.

    De term Bordelinestoornis heeft een vrij negatieve connotatie, terwijl de aandoening vele vele varianten en gradaties kent van ernstig tot licht. Hoe ouder de Borderline patiënt wordt hoe meer hij/zij de impulsregulatie door coginitieve gedragstherapie onder de knie kan krijgen.

    Ik ken veel Borderline patiënten die, na jarenlange zeer intensieve therapie een volwaardig leven leiden, gelukkig kunnen zijn, bijdragen aan het belastingssysteem doordat ze goede banen hebben etc.

    En vroeger … werden homo’s geëlectrukoteerd omdat men ervan uitging dat ze ziek waren en krachtige vrouwen als heks verbrand!

  17. 25

    En vroeger (tess24) kregen mensen met stemmingsschommelingen (lees anomalieen) en heftige relatie’s een stempel borderline op hun voorhoofd. Wie twijfelt niet en voelt zich soms leeg ? Mag niet..huppa bordeline..

    my ass;)

  18. 26

    @ 25

    Ja, maar … dat is ook wel zo wat je zegt en schrijft. Ik zei toch al dat het diagnostiseren van BPS niet gemakkelijk is. Trouwens Borderline wordt steeds vaker aangeduid met het begrip ERS: Emotie Regulatie Stoornis. Klinkt beter!

    Maar het soms van jouw betoog is bij den echten borderliner vrijwel altijd. Het is een ongoing rollercoastertour die bij 20% van de patiënten, voor hun dertigste levensjaar, eindigt in de zelfverkozen dood, door uitputting!

    Maar goed, ik laat het er maar bij. Immers dit item ging niet specifiek over de borderline stoornis.

  19. 27

    Dit item gaat over de rechtzaak tegen een gezinsvoogd, die evenals andere hulpverleners had moeten weten welke kenmerken de moeder had als borderliner zeker.
    De goede informatie stond al jaren op http://www.bpdcentral.com
    Daarbij zijn nu genoeg doden gevallen door borderliners ook. Een kwestie is ook dat vroeger borderlinesyndroom gewoonweg psychopathische hysterie werd genoemd.
    Dat er gradaties zouden bestaan, is iets wat niet zo is. Vele mensen en dat zegt een ander al hier, hebben die diagnose terwijl ze het helemaal al niet zijn. Gekregen door een Riagg bijvoorbeeld, binnen een dag. Dat kan dus al helemaal niet. En net zo velen lopen er rond zonder diagnose die een ernstige borderliner zijn. Dat wil dus zeggen dat veel mensen die diagnose en dat etiket daarmede onterecht hebben gekregen. Een van de kenmerken is wel degelijk gebruiken van anderen. Ook van de eigen partner overigens. Vele partners omstanders en ik ken er zat weten zich geen raad. Ken er een die bovenop zijn vrouw moet gaan zitten anders valt ze hem aan met broodmessen. Dan hoor je: Maar ik hou van haar…..Tja dat kan wel zijn. Een andere kenmerk is welzeker bij iedere borderliner bedrog en manipulatie. Ook al willen vele ouders van zulke mensen daar niet aan. De goede therapeut is de therapeut die de grens stelt aan zulke. De slechte therapeut is degene die dat niet doet en klakkeloos in gedrag en handel meegaat. Daar wordt dat ziektebeeld mee in stand gehouden ook. Vergeten wordt hierboven overigens dat er helaas geen enkele verplichting tot therapie bestaat.
    Terwijl zo’n 300.000 mensen rondlopen nu die dat hebben.
    Tel uit je winst. Als ze zelf de relaties te gronde onterecht hebben gericht, immers ze verzinnen letterlijk een reden, in vermeende gedachten gaat dat al volgens deskundigen, dan gaan ze weer naar een volgend -slachtoffer- en het gebruik gaat weer verder.
    Manipulatie als een rode draad zit het in dat gedrag en handelen, zo ook de geraffineerdheid om te bedriegen.
    Ook al wil men het niet inzien vaak als omstanders-ouders in eerste instantie. Uit schaamte voor buurt of familie ook al.
    En juist dat omzeilen en vermijden van de realiteit zorgt voor een cirkel borderline die in zulke gezinnen in stand blijft ook, met name het leggen van de schuld ook niet bestaand bij anderen.

  20. 31

    Ben het zelden zo oneens geweest als in deze eigenlijk. Dat de voogd niet vervolgd kan worden voor de dood van Savannah kan ik inkomen, dat zij geheel vrijgesproken is vind ik volslagen belachelijk. Het is bijna (met nadruk op bijna) alsof een gezinsvoogd wordt aangesteld voor de lol, meegeleverd bij een pak koekjes. Zij is echter aangesteld omdat er van alles mis was in dat huishouden, omdat Savannah werd mishandeld en omdat ingrijpen daar nodig was. Noodzakelijk zelfs, voor de veiligheid van het kind. Als dat noodzakelijk ingrijpen dan resulteert in een verder negeren van mishandeling en ondervoeding, lijkt mij dat dat zeker consequenties moet hebben.

    Voor een spijbelend kind wordt een ouder nu harder gestrafd dan een gezinsvoogd die adviezen in de wind slaat wat uiteindelijk mede geleid heeft tot de dood van Savannah. Want rechts of linksom, het had voorkomen kunnen worden als het kind uit huis geplaatst was wat je zou verwachten bij mishandeling, nalatigheid en ondervoeding. Er worden kinderen om minder uit huis geplaatst (maar dat is weer een andere discussie)

    Ben het wel eens dat er een hele organisatie achter staat waar veel op aan te merken is maar in dit geval is het niet zo dat de gezinsvoogd aan de bel getrokken heeft maar roepende in de woestijn was zoals je soms tegenkomt, blijkbaar eerder andersom dat hulp en zorg aan de bel trok maar zij zand in haar oren en ogen had. Moeten wij als maatschappij daar nu onze kinderen aan overlaten, wetende dat als het geheel misgaat er vrijspraak volgt.

    Wat ik aan deze zaak al eerder nogal frappant vond was de snelle persconferentie waarin de gezinsvoogd bovenal verontwaardigd was dat zij werd aangesproken op haar verantwoordelijkheden. En nu dus vrijspraak. Zeer onterecht dus als je het mij vraagt. Er hoeven geen extreme straffen uitgedeeld te worden maar een taakstrafje en het verzoek andersoortig werk te gaan doen had mij wel op zijn plaats geleken.