Thema Leven

Rookgordijn

OPINIE - De tabaksfabrikantenlobby klopt aan je deur en houdt je een zak geld voor. Of je voor hun campagne wilt voeren?
Zomaar ja zeggen en dan op een poster roepen “Roken is goed, alle maatregelen zijn een complot” werkt natuurlijk niet goed. Maar ja, die zak geld wil je niet afslaan. Dus bedenk je een list. Je brengt het gewoon onder bij een zogenaamde andere campagne! Eentje tegen betutteling door de overheid. En zie, alle maatregelen zijn ineens betutteling en je kan aan de slag. Toevallig enkele dagen voor de ontmoedigingsmaatregelen van de overheid aangekondigd worden.
En tussendoor kan je gewoon in de media en op Twitter roepen dat je echt wel weet dat roken slecht is en dat je het niet aan het promoten bent…

Daar hebben ze een woord voor: hypocriet.

Er sterven in Nederland jaarlijks bijna 20.000 mensen aan de directe gevolgen van roken. Ruim twintig keer zoveel als alle andere drugsdoden, inclusief die als gevolg van alcohol.
Dan na betaling door de tabakslobby te proberen de scherpe kantjes van het ontmoedigingsbeleid af te halen, is eenvoudigweg het meehelpen aan het instandhouden van de enorme schade die roken in onze maatschappij aanricht, inclusief de sterfgevallen.
De rest is een rookgordijn. Centjes zijn voor Jan belangrijker dan onze levens.

De Mannenbeweging

COLUMN - Toen ik voor het eerst las over Warren Farrell moest ik een beetje lachen. Deze man was ooit een mannelijk boegbeeld voor het feminisme. Nu wordt hij gezien als de vader van de mannenbeweging. Want hij vindt dat het feminisme is doorgeslagen. En ja sorry, maar dat werkte in eerste instantie op mijn lachspieren.

Incels

Want bij “mannenbeweging” denk ik in eerste instantie aan de Incels. Over doorgeslagen gesproken. Mannetjes die vinden dat ze recht hebben op seks en daarbij worden tegengehouden door Stacy’s (vrouwen), die alleen maar vallen voor Chads (aantrekkelijke mannen). En die moeten allemaal dood, nadat de Stacy met geweld genomen is natuurlijk. Het verwrongen wereldbeeld van deze types is sneu en lachwekkend, maar helaas gaan sommige idioten daadwerkelijk tot actie over, zoals in april 2018 in Toronto. En ik weet niet of het toevallig is, maar dat is ook de woonplaats van Jordan Peterson, die ik verafschuw omdat hij dit soort gedachtegoed min of meer aanmoedigt.

Dus ik plaatste Warren Farrell in die categorie van mannen die vinden dat mannen dominant moeten zijn. Maar na het lezen van dit interview ben ik daarvan teruggekomen, want een groot deel van wat hij zegt snijdt hout. Ik vind niet echt dat het feminisme is doorgeslagen, op een paar hardcore Dolle Mina’s na, maar dat betekent niet dat er geen issues zijn voor mannen. Deels had ik die zelf ook al op mijn netvlies.

KRAS | Karamelzeezoutpieten

Leden van de actiegroep ‘Negers moeten hun muil houden’ staan dezer dagen voor het hekje in Leeuwarden, omdat ze een snelweg geblokkeerd hebben. Zo wilden ze voorkomen dat kinderen in aanraking kwamen met mensen die tegen racisme zijn. Steungroepen op internet hebben maar weer eens een burgeroorlog aangekondigd voor het geval ze de bak in moeten. Maar het zullen wel werkstraffen worden, want dat is zo’n beetje het niveau van de overtreding. Hinderlijk, maar niet gevaarlijk.

Voor dit jaar is het misschien te laat, maar mij lijkt het handig volgend jaar twee intochten van de Sint te organiseren. Eentje met roetpieten, smurfpieten, stroopwafelpieten, karamelzeezoutpieten, noem maar op, voor de kinderen. Hun zal het immers worst wezen hoe Piet eruit ziet, als hij maar over de brug komt met kruidnoten en cadeautjes. De intocht met Zwarte Pieten voor volwassenen die aan de racistische component hechten (omdat ze die fijn of juist verwerpelijk vinden) doen we elders. Liefst ergens met veel toegangswegen, ter bevordering van het spelelement.

Zelfdoding doe je niet alleen

OPINIE - Zelfdoding is al jaren een heet politiek hangijzer. Veel liberalen zeggen: de keuze ligt bij het individu. Maar wat als de keuze niet echt vrij is?

Over hulp bij zelfdoding woedt de laatste jaren een felle maatschappelijke en politieke discussie. Het gaat over ouderen die hun leven ‘voltooid’ vinden of mensen die anderszins een einde aan hun leven wensen. Zeker als het gaat om zogeheten ‘laatstewilmiddelen’ die voor iedere particulier toegankelijk zouden moeten zijn, lopen de gemoederen hoog op. Onlangs nog schreef minister Hugo de Jonge (CDA, Volksgezondheid) een brief naar de kamer waarin hij stelde dat het kabinet wil voorkomen dat mensen dodelijke poeders kopen om zelf uit het leven te stappen. De onderliggende vraag is natuurlijk: in hoeverre mogen we zelf beslissen over ons levenseinde? In het eerste Filosofisch Café van dit seizoen ging filosoof Fleur Jongepier (RU Nijmegen) in gesprek met haar liberale onderbuik.

Liberale onderbuik en je toekomstig ‘ik’

Als het gaat om zelfdoding is de eerste neiging van een liberaal om te zeggen: de keuze ligt volledig bij mij, ik bepaal het zelf wel. Maar alleen als dat in lijn is met het vrijheidsprincipe van de filosoof John Stuart Mill, namelijk, dat de grenzen van je vrijheid daar liggen, waar je de vrijheid van anderen beperkt. Wanneer Jongepier dit principe toepast op de zelfdodingsproblematiek, stuit ze op een diepere, filosofische kwestie. Want wat bepaalt het ‘ik’ en wat bepaalt de ‘ander’? Is je toekomstige ‘ik’ niet eigenlijk een ander persoon? En schaad je die toekomstige ‘ik’ niet door nu een radicale keuze zoals zelfdoding te maken?

KRAS | Salafisten

Goed, er zijn in Nederland dus 30.000 knetterharde salafisten, op wie we niet kunnen rekenen mocht de democratie hier te lande in gevaar komen. Dat is dus nog geen halve kamerzetel, peanuts vergeleken bij wat er in het parlement aan partijen zit op wie ik mijn geld ook niet zet, mocht iemand op het onzalige idee komen een “illiberale democratie” of iets dergelijks in te willen voeren.

De salafisten van Nederland zijn met hun shariazucht op een getalsmatige mission impossible. Tenzij ze erin slagen anderen het voorwerk te laten doen. Eerst de bevolking laten wennen aan door één partij met sterke leider gedomineerde verkiezingen, de rechtspraak uitlijnen met de regering, onafhankelijke media de nek omdraaien, ngo’s buiten spel zetten. Dan hoef je daarna alleen nog maar het machtige kliekje door jezelf te vervangen. De illiberale democratie is de eerste stap naar invoering van de sharia in Europa.

Dansend in een mijnenveld

COLUMN - Bij Zomergasten vond ik psychotherapeut Esther Perel net wat te gladjes: alsof ze alle antwoorden allang klaar had liggen, ze hoefde alleen maar even in het juiste laatje te rommelen om ze tevoorschijn te toveren, leek het.

Wat toch ergens bleef hangen was Perels opmerking die avond dat ze een serie eenmalige sessies met vrijwilligers – allemaal echte koppels, met echte problemen – had opgenomen en die bewerkt had tot podcasts, die ze nu op haar website beschikbaar stelde. Dit bij wijze van publieke educatie, lichtte ze toe: niet iedereen heeft tijd en geld voor psychotherapie, maar wie weet staken ze er zo toch iets van op. (De serie zal haar daarnaast gerust ook geweldige reclame voor haar praktijk opleveren.)

Zo kwam het dat ik afgelopen week toch even wilde luisteren. Het werd een belevenis; voor ik het wist had ik alle achttien afleveringen uit. Perel – die praktijk houdt in de Verenigde Staten, en in de aankondiging steevast Estaire Parèlle wordt genoemd; nooit geweten dat Amerikanen de naam ‘Esther’ niet snappen – was kwikzilver. Ze was afwisselend slim, vol mededogen, scherp, geestig, streng, troostend, inventief, bemoedigend, en praktisch.

KRAS | Taqqiya in Chemnitz

Zo’n 4500 rechts-extremisten liepen in Chemnitz een stille tocht ter nagedachtenis van geweldslachtoffers. U en ik weten dat hier sprake was van taqqiya, een in die kringen populaire term voor zoete broodjes bakken, als compensatie voor de klopjacht op buitenlanders in de dagen ervoor, mensen met een getinte huid zoals de Cubaanse Duitser wiens dood het allemaal in gang zette. Om maar aan te geven: het gaat de extremisten niet om de slachtoffers, maar om degenen die ze de schuld kunnen geven.

Enfin, genoeg onoplettende burgers trapten in het rookgordijn, want die 4500 waren heus niet allemaal hardcore nazi’s. In heel Saksen ging een veelvoud van die 4500 de straat op om te protesteren tegen het kapen van de moord in Chemnitz voor extremistische doeleinden. Zelfs met de meelopers erbij blijft het een even wanstaltige als kansloze actie.

KRAS | Bezorgde burgers

Bezorgde burgers in Pakistan zouden graag een klopjacht op Geert Wilders en Hollanders in het algemeen organiseren, omdat ze zich in de kern van hun identiteit aangetast voelen en de regering weigert naar hen te luisteren. Ik vind dat een verwerpelijk plan, maar er is ook een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: kom uit je bubbel, bezorgde burgers hebben recht op hun gelijk.

Ik ging dus piekeren: wie ben ik dat ik anderen de maat neem? Het piekeren sloeg om in een lichte nervositeit, die weer uitgroeide tot een stevige bezorgdheid. Waarmee ik zelf een bezorgde burger was geworden en het probleem uit de wereld had geholpen. Burgers met andere zorgen dan de mijne zijn geen echte bezorgde burgers. Ze kunnen in de stront zakken.

KRAS | Web van leugens

In de krant las ik dat Donald Trump nu toch echt in de problemen zit. Dat lijkt mij – sorry hoor – bullshit. Trump zit nooit in de problemen, hij zit altijd in de mogelijkheden. Het web van leugens en malversaties om hem heen is steeds zo uitgebreid en ingewikkeld dat niemand het snapt. Donald zelf al helemaal niet. Maar dat geeft niet. Hij vertrouwt er simpelweg op dat hij in de verwarring weg zal komen.

In de verwarring telt immers nog maar één ding: wie geloof je? Wie nu nog het vertrouwen in Donald opzegt, moet voor zichzelf toegeven dat hij zich heeft laten bedotten. Het is zoveel aangenamer te blijven geloven in de schijnwereld waarin Amerika Weer Groots Gemaakt is. Dát is Trumps businessmodel, zijn leven lang al. Is de zaak echt niet meer houdbaar, dan laat hij de boel failliet gaat en begint opnieuw. Al leiden ze hem in boeien weg uit het Witte Huis, Donald verliest nooit. Hij is tenslotte een genie, hem krijgen ze niet klein, hij komt terug, let maar op.

Alleenstaand is de nieuwe sociale kwestie: solidair met de solo’s

COLUMN - door Monique Kremer

Bijna veertig procent van alle mensen woont alleen, een percentage dat in de toekomst alleen maar zal toenemen. Alleenstaanden zijn op allerlei fronten slechter af. Een remedie is om de sluipende solo-revolutie emotioneel te steunen en financieel te stutten.

Er voltrekt zich een sluipende sociale revolutie in Nederland. Leefde een eeuw geleden de hele familie onder één dak, trok men zich in de jaren zestig terug in het bastion van het nucleaire gezin, inmiddels woont bijna veertig procent van alle mensen alleen, een percentage dat in de toekomst alleen maar zal toenemen.

Steeds meer jonge mensen wonen alleen, in afwachting van De Liefde van hun Leven. Ouderen – vooral zeventigplussers – zijn vaker verweduwd en gescheiden mannen en vrouwen hebben na hun vijftigste weinig puf meer om te zoeken naar weer een ware Jacob of Jacobien – de kinderen zijn toch al gemaakt en afgeleverd. In Nederland wordt langzaamaan solo de nieuwe standaard.