Thema Leven

KRAS | Omvolken

Omvolken, kent u dat woord? Bangmalloten op rechts gebruiken het om een complot aan te duiden dat tot doel heeft de superieure genen van het blanke klootjesvolk te vermengen met negerbloed om te zorgen dat ze nooit in opstand komen tegen de Soros-Rothschild-elite. De vluchtelingenstroom wordt georkestreerd om genocide te plegen op het arische ras.

Omvolken is, met andere woorden, Darwin aan het werk. Er komen allerlei rassen samen en degenen die niet zijn opgewassen tegen de eisen van de tijd, leggen het loodje. Kennelijk denken de witte supremacisten dat zij dat zijn. Ik waag het te betwijfelen, maar het vooruitzicht vind ik niet vanzelf onaantrekkelijk.

Geen bal op tv | Nothing is forgiven

RECENSIE - Zineb El Rhazoui is aan de telefoon en rookt een sigaret. De aanval op de redactie van Charlie Hebdo waarbij acht tekenaars, een bezoeker en een politieagent werden doodgeschoten, is alweer even geleden. Zineb zat in Marokko toen de aanval plaatsvond. ‘Had ik je al verteld dat ik zwanger was’, zegt ze dan ineens. Het floept eruit. Ze kijkt vluchtig de camera in. En dan naar haar sigaret. Betrapt. Zelfs als al je vrienden zijn vermoord en jij bent ondergedoken omdat ze niet kunnen uitstaan dat je nog kan zeggen wat je wilt, ontsnap je niet aan de sociale druk. Gij zult niet roken als gij zwanger zijt.

De makers van Nothing is Forgiven volgden haar sinds 2011, toen ze tijdens de Arabische lente in Marokko demonstreerde. Ze joeg de autoriteiten en religieuze fanaten op de kast, vlucht uit Marokko, vestigt zich in Parijs en komt terecht bij Charlie Hebdo, in een warm bad. We zien haar door een soort kluisdeuren naar binnen stappen. Ze is op de redactie. ‘Hallo schoonheid’, zegt iemand tegen haar. Eindelijk thuis.

Zineb rookt een sigaretje. Beneden ziet ze een orthodoxe moslim zijn fiets neerzetten. De moslim loopt richting de ingang van de redactie. Zineb dooft haar sigaret en loopt naar de redactie. ‘Er loopt een salafist buiten’, zegt ze, ‘en de politie heeft hem niet eens tegengehouden. We moeten de deur dicht doen’
‘Wat is dit voor racisme?’, zegt een van de redactieleden.
‘Ik waarschuw maar’, zegt ze, ‘ik had ook gewoon m’n sigaret kunnen blijven roken. En als hij zich dan had opgeblazen, dan had ik gedacht: had ik ze maar gewaarschuwd.’
We zien een breed grijnzende Cabu naar Charb lopen om hem iets grappigs in de krant te laten zien.
‘Het kan ze geen bal scheen’, zegt ze verbijsterd. ‘En dan ‘bam’, ineens een luide knal.’ Ze loopt naar de deur en kijkt door het kijkgat. ‘Hij is niet gekomen’, zegt ze.

Dan gaat het beeld op zwart en horen we schoten. We zien de schutters naar buiten rennen, ‘Allahoe akbar’ roepend. Na de aanslag voelde Zineb zich schuldig. Ze had er ook moeten zijn. Ze had ook doodgeschoten moeten worden, samen met haar collega’s. We zien haar meelopen in de massa-optocht, het weekend na de aanslag. Niet aanwezig, duidelijk in shock. In de dagen erna treedt ze op in tv-shows, zegt ze niet bang te zijn, terwijl ze ten einde raad is: ‘Ze hebben onze zorgeloosheid gestolen. Mijn zorgeloosheid, mijn zekerheid, mijn veiligheid, mijn vrijheid.’ Maar ze moet laten zien niet verslagen te zijn.

Tijdens de opnames van de documentaire vinden er nog andere aanslagen plaats, in Parijs en Nice. ‘De mensen zeggen: dit is niet de echte islam’, zegt ze, ‘en dat zal best zo zijn. Maar, waar is de echte islam? Laat ze ons de echte islam tonen. Ik heb de echte islam gezocht. Is het de islam van Iran? Van Saoedi-Arabië? Van Al-Qaida? Van Marokko, waar je iets drink, maar waar je uiteindelijk niet vrij bent. Ik weet het antwoord: er is geen echte islam. Er is een tekst. En er zijn moslims. En mensen zeggen: wie zoiets doet, kent de islam niet. En dat klopt: ze kennen ‘m niet, ze passen ‘m letterlijk toe. Misschien begrijpen ze hem niet goed:  ‘Want als je een godsdienst goed begrijpt, pas je hem zeker niet toe.’ Wat mij deed denken aan Gerard Reve die schreef dat je de bijbel tegen alle interpretaties bestand is, behalve tegen de letterlijke.

Als na de aanslag in Nice Frankrijk bommen gaat gooien op Syrië is ze verbijsterd. ‘We zijn niet in oorlog met een land. Niet met de Islamitische Staat. En niet met individuen. We zijn in oorlog met een ideologie. Hoe kun je een ideologie bestrijden met wapens? Je kan een ideologie niet bestrijden met wapens. Je bestrijdt een ideologie met verlichting en kennis.’

Quote de Jour | Zwartmaken

Officieel komen ze tijdens de ramadan over het geloof vertellen, maar in werkelijkheid komen ze de volksbeweging zwartmaken. Het zijn mensen in dienst van de overheid, verstopt onder witte djellaba’s.

Ahmed Essadki, leider van de Riffijnse protestbeweging in Nederland, haalt uit naar Marokkaanse imams die door de regering hierheen gestuurd werden. De spanningen in Marokko krijgen zo ook hun weerslag in Nederland.

KRAS | Handen schudden

Waar men vroeger de machtsverhoudingen in het Kremlin probeerde af te leidden uit de volgorde der mannen bij de 1 mei parade, is heden ten dage een analyse van het handen schudden de geëigende wijze om de verhoudingen tussen wereldleiders te duiden. De trend is gezet door Donald Trump, die daarbij even over het hoofd zag dat meer jeugdige en gespierde presidenten hem weldra zouden aftroeven.

Allicht heeft u een opinie over de mate van kinderachtigheid die aan het nieuwe ritueel ten grondslag ligt. Ik vind het fantastisch. Hoe meer de macht op de apenrots bepaald wordt door gebbetjes van presidenten onderling, hoe beter de wereld eraan toe is.

KRAS | Neutraliteit

Wanneer u toevallig een weldenkende blanke ongelovige bent, is het logisch dat u meent dat een blanke, niet zichtbaar gelovige agent neutraliteit uitstraalt. Hij ziet er immers uit als u en u bent de meerderheid in dit land, dus veel neutraler kan het niet. Een agent die zichtbaar moslima is, wijkt daarvan af en is dus niet neutraal. Begrijpelijk dat u dat denkt.

Maar iedere straatmarokkaan hier in Rotterdam West weet: de politie is helemaal niet neutraal. Die heeft de pik op hem. Dat los je niet op door een moslima in een afwijkend uniform te hijsen. Evenmin als je een kaaskop aanpraat dat een wout met een tulband gewoon een wout is. Het probleem zit niet om de oren maar ertussen.

Geen bal op tv | Lidice

COLUMN - Een oude vrouw loopt over een grasveldje. Ze is gedrongen, heeft krullend blauwgrijs haar en doet me aan wijlen mijn oma denken. ‘Zo liep je naar de keuken’, zegt ze in het Tsjechisch. En je ziet haar door een denkbeeldige gang lopen. Ze gaat een denkbeeldig hoekje om en staat in de denkbeeldige keuken. ‘Hier sliep ik vaak’, zegt ze. Ze lacht.

Het treurigste gevoel dat ik ken, is de weg kennen in een huis dat niet meer bestaat, schreef Rudy Kousbroek. Deze vrouw kende de weg in een dorp dat er niet meer is. Lidice, op 10 juni 1942 met de grond gelijk gemaakt toen de Nazi’s de dood op Heidrich wilden wreken. 

KRAS | Actievoerders

In september protesteerden actievoerders bij het Van Gogh tegen sponsoring van het museum door Shell. Het interesseerde geen hond. Afgelopen weekend deden ze het over. Nu in het museum. Dat vond het museum niet leuk. Het museum verzocht hen op te zouten. Ze weigerden. Het museum belde de politie. De politie kwam en nam de actievoerders mee. Ze kwamen al snel vrij. Behalve de vier die weigerden hun naam te zeggen, een beproefde methode om voor het maximale effect je detentie te rekken.

Om het nog even lekker aan te zetten, marcheerden de actievoerders van Fossil Free Culture met afgeplakte monden langs het museum. Hun vrijheid van meningsuiting is aangetast. Next level dramaqueens, zeg maar. Toch vraag ik me af hoe ze zouden reageren als Pegida ongevraagd een performance in hun repetitieruimte komt houden.