Thema Cultuur

Closing Time | Otis Redding

Toen ik vorige week mijn katje moest laten inslapen schreef ik een emotionele Closing Time. Niet lang daarna pleurde ik die de prullenbak in. Ik vond het te cliché. Want ik trek me natuurlijk heus wel iets aan van de reacties, en de “afgelikte boterham” die Gerry Rafferty werd genoemd was ik niet vergeten. Ik probeer in mijn Closing Times sindsdien de geijkte nummers te vermijden. Dat is op zich ook niet zo moeilijk.

Maar vanavond werd ik weer geëmotioneerd door de muziek die langskwam. En enigszins gesterkt door reageerder Lutine doe ik nu toch lekker dat ontzettende clichénummer van Otis Redding. Voor mijn dierenkindje. Omdat ik hem nog steeds zo mis en inderdaad soms wat wezenloos over de plas zit te kijken naar de boten. Sittin’ on the dock of a bay. Fuck it people, muziek is emotie. En vanaf nu ga ik mezelf ook niet meer in bochten wringen om origineel te zijn. Afgelikte boterham of niet, deal with it. Or not. Je kunt het ook gewoon aan je voorbij laten gaan. Dus.

 

Closing Time | In the Dark Places

Het nieuwe werk van PJ Harvey was me een beetje ontgaan. Harvey kwam midden jaren negentig op mijn radar via een duet met Nick Cave. Sinds Is this Desire (1998) was ik haar uit het oog verloren. Ze blijkt afgelopen jaren een paar platen te hebben uitgebracht die prima ontvangen werden, met liedjes over de gevolgen van imperialisme en oorlog.

Closing Time | Marc Broussard

In mijn laatste Closing Time maakte ik via Neil Finn een bruggetje naar een volgende, die ook al klaarstaat. Maar toch even iets heel anders tussendoor. Via allerlei omwegen kwam ik op een playlist (nou ja, eigenlijk gewoon door de algoritmes op YouTube) die ik al dagen met veel plezier beluister. Wat een ontdekking! Een van de leukere nummers is van Marc Broussard, die hier samen met zijn vader een cover van Solomon Burkes Cry To Me speelt. En dat doen ze zeer verdienstelijk!

Closing Time | The Zoo

Begin jaren ’90 woonde ik in Hilversum, had kort een baantje bij platenmaatschappij BMG en een vriendin die bij de Free Record Shop werkte. Waardoor ik opeens totaal onbekende artiesten en bands leerde kennen. Zoals deze.

The Zoo is een project van Mick Fleetwood uit 1992, met zangers Bekka Bramlett en Billy Burnette (die alliteratie, hoe verzin je het!) en qua genre zou ik zeggen countryrock. Waarbij af en toe lekker los gegaan wordt met de gitaren. Het sloeg niet erg aan, in Nederland helemaal niet en in de VS haalde single Taking It Out To The People slechts een 19e plaats. Toch vind ik het best een lekker album. Dat ik nog eens helemaal heb afgeluisterd, en het eerste nummer springt er voor mij toch wel uit. Ik vind dat intro vrij briljant.

Mick Fleetwood is nog steeds actief, ook met Fleetwood Mac. Volgende maand gaan ze zelfs op tour. Zonder Lindsay Buckingham, maar tot mijn grote verrassing met Neil Finn. Wat een mooi bruggetje is naar een volgende Closing Time van mijn hand.