Helder over taakstraffen en criminaliteit

ANALYSE - Het debat tussen links en rechts over taakstraffen, therapie en strenger straffen is geen meningsverschil over wat het best helpt tegen criminaliteit. Achter dit debat zit vooral een meningsverschil over het belangrijkste doel van de straf.

Het is al een oud filmpje, maar ik zie hem op de sociale media nog vaak gepost worden als het erom gaat aan te tonen dat er bij de PVV een steekje los zit: Lilian Helder die loopt te stuntelen en nauwelijks uit haar woorden komt, terwijl ze feitelijk aan wil tonen dat statistisch onderzoek niet mogelijk is omdat ‘persoon A nooit met persoon B valt te vergelijken’.

Dit filmpje leidt een eigen leven, maar valt op fora makkelijk te pareren doordat Helder twee jaar later ogenschijnlijk gelijk kreeg, toen andere wetenschappers het besproken onderzoek onderuit haalden door de methode te bekritiseren: inderdaad is er een verschil tussen de onderzochte groepen – niet meegenomen is het effect in het onderzoek dat de mensen met een taakstraf van de rechter juist een taakstraf kregen omdat de rechter meende dat een taakstraf zou helpen. Dit leverde Helder te zijner tijd een pluim van het NRC op (“Helder heeft toch verstand van statistiek”) en een paar triomfantelijke tweets van haarzelf.

Toch verstand van statistiek?

Had Helder gelijk, zoals het NRC zegt? Nee. Het punt is: kritiek op wetenschappelijk onderzoek is altijd goed, want zo werkt de wetenschap. Maar deze kritiek moet dan wel op wetenschappelijk onderbouwde wijze gegeven worden, anders verwerp je geen kennis voor betere inzichten, maar verwerp je kennis voor regelrechte onzin. Daarbij, dat in dit geval nogal wat kritiek te geven is op de vergelijkbaarheid van de vergeleken groepen betekent natuurlijk nog niet dat groepen en personen nooit te vergelijken zijn, zoals Helder suggereerde.

Een taakstraf is natuurlijk niet altijd leerzaam. Onbetaald werk verrichten is uiteraard nooit leuk, maar ik denk als beruchte ‘linksdenker’ eerlijk gezegd niet dat veel mensen iets opsteken van schoffelen in het park. Wel goed aan een taakstraf is dat mensen voor relatief lichte vergrijpen niet beloond worden met een retourtje naar de ‘hogeschool van de criminaliteit’, zoals de gevangenis ook wel genoemd wordt. Veel zware criminelen begonnen hun carrière immers op die manier. Op zich is dat natuurlijk zeker al winst.

Laten wij daarbij vooral niet vergeten dat criminologie geen wetenschap is die in dit decennium in Nederland is uitgevonden, zoals de tweede kamer soms doet geloven. Uit al het internationaal onderzoek naar straffen blijkt keer op keer dat een therapeutische straf op maat beter werkt dan wraakstraffen. Of die therapeutische straf nu bestaat uit het verrichten van werk dat te maken heeft met de gepleegde daad (werken voor de benadeelde partij of schade van soortgelijke daden herstellen bijvoorbeeld), of dat die bestaat uit begeleiding binnen de gevangenis: dit is de beste methode om herhaling van crimineel gedrag te voorkomen. Daarom zou eigenlijk ieder zinnig mens hier toch voor moeten zijn, zou je zeggen.

Weerstand

In praktijk is er tegen deze kennis echter veel weerstand. De tendens in ons land is al decennialang om steeds strenger te straffen, en van een mild land zijn we een van de strengst straffende landen in Europa geworden. Tegelijkertijd is het gevangenisregime versoberd en zijn de meeste begeleidingstrajecten juist afgeschaft. Waarom?

Rechtse denkers roemen vaak de ‘afschrikwekkende werking’ van strenger straffen, en dat de persoon in kwestie toch maar even van de straat is. Maar zeker voor kleine vergrijpen is het opsluiten van mensen een relatief inefficiënte en bizar dure methode van misdaadpreventie, want om enig effect te sorteren op de criminaliteitscijfers zal je gigantische hoeveelheden mensen moeten opsluiten. De PVV heeft met dat laatste wel geen moeite, maar we zouden eens moeten zien wat de reactie van hun achterban zal zijn als ze via de belastingen de rekening van zulk draconisch beleid gepresenteerd krijgt. En die afschrikwekkende werking is ook weer iets is dat nooit wetenschappelijk is aangetoond. Het misdaadniveau in streng straffende landen ligt ook zeker niet altijd lager dan in milder straffende landen. Wie Europese landen vergelijkt met de Verenigde Staten bijvoorbeeld zou eerder het omgekeerde moeten geloven.

Dit is ook met logisch redeneren te verklaren: de meeste criminelen plegen hun daad natuurlijk helemaal niet met het idee dat ze hun straf niet zullen ontlopen. Als zij bij het plegen van hun daad al aan de justitiële gevolgen denken, dan denken ze over het algemeen juist dat zij hun straf juist wél zullen ontlopen. Daarom is het verhogen van de pakkans effectiever. Maar die heeft juist te lijden door het extra belasten van justitie bij het uitvoeren van langere (en dus duurdere) vrijheidsstraffen. Zeker wanneer zoals in ons land een verschuiving plaats vindt vanaar behandeling waarop juist bezuiniging plaatsvindt naar steeds langere detentie, wordt criminaliteitsbestrijding zo feitelijk steeds inefficiënter.

Verschillende motieven

Waarom dan toch die route gelopen? Dat is omdat er nog een ander sentiment meespeelt bij criminaliteitsbestrijding. Het achterliggende motief van mensen die vasthouden aan strenger straffen is dat zij met het straffen eigenlijk een ander doel voor ogen hebben: het doel van genoegdoening, vergelding en wraak.

Dat is prima, maar wees dan ook consequent, en kom er eerlijk voor uit dat je wraak en maatschappelijke genoegdoening belangrijker vindt dan criminaliteitsbestrijding. Dat is namelijk een volkomen legitiem en verdedigbaar standpunt, dat volgens mij impliciet ook breed gedragen wordt. Doe je dat niet en draai je eromheen, dan ondermijn je alleen je eigen geloofwaardigheid en kom je uit op het gestuntel zoals we van Lilian Helder hierboven kunnen zien. Een gratis advies voor rechtsdenkers.

Ook op links zou men geloofwaardiger overkomen als zij de uiteindelijke doelen van straffen scherper zouden benoemen, en niet alleen benoemden wat hun voorstellen deden met recidive, want uiteindelijk zijn rechtse denkers van dat argument sowieso niet snel onder de indruk. Aan linkerzijde dient men ook te benoemen wat een straf doet inzake preventie en het maatschappelijk gevoel voor rechtvaardigheid. Want een tegenstander uitlachen als ze probeert van alle walletjes te eten is natuurlijk leuk, je kweekt er geen begrip mee van de mensen die je eigenlijk het liefst zou willen overtuigen. Daarvoor zal je ze moeten aanspreken op de zaken die zij uiteindelijk het meest belangrijk vinden.

Uiteindelijk is wraak onuitputtelijk omdat compensatie voor het aangedane leed door lijden van een ander in praktijk gewoon niet bestaat. Maar misschien dat we al een stuk verder kwamen als we een taakstraf voortaan gewoon ‘dwangarbeid’ noemden.

Ons vrolijk maken over PVV’ers kan daarnaast natuurlijk altijd.

  1. 1

    Wat is het doel van straf, dat kunnen we ons afvragen.
    Eens kijken wat ik bedenken kan.

    -De dader van straat halen zodat hij zijn misdaden niet kan voortzetten.
    -De dader bewegen tot beter gedrag.
    -Wraak!
    -Genoegdoening voor slachtoffer en maatschappij.

    Wraak kan wat mij betreft geschrapt worden. Wraak is iets wat in een beschaafde maatschappij niet thuis hoort. De doodstraf is dus niet bespreekbaar.

    Genoegdoening kan in lichte mate meegewogen worden, maar mag zeker niet doorslaggevend zijn.

    De dader bewegen tot beter gedrag valt niet mee in de gevangenis waar de dader tussen gelijkgestemden verkeert. Genoeg voorbeelden dat men na vrijlating gewoon weer verder gaat met de misdaad.

    Eigenlijk kan alleen “de dader van straat halen” een goede reden zijn. Notoire misdadigers kunnen beter een tijdje van de straat zijn omdat zij te veel schade aan richten.

    Samenvattend: de inspanningen dienen er op gericht te zijn om de dader tot beter gedrag te krijgen. Wie naar landen als de VS kijkt, die ziet dat repressief beleid niks uithaalt. Roepen om ‘harder straffen’ komt alleen voort uit wraak. En daarmee kweek je misdadigers die niks meer te verliezen hebben.

    Dus de PVV mag roepen om wraak, maar daar tonen ze slechts hun eigen domheid mee aan. Nederland doet het helemaal niet zo verkeerd qua misdaad. En je moet ook niet de illusie hebben dat misdaad uitroeibaar is.

  2. 2

    “Uiteindelijk is wraak onuitputtelijk omdat compensatie voor het aangedane leed door lijden van een ander in praktijk gewoon niet bestaat.”

    Is dat wel zo?
    Ik denk dat iemand die in elkaar geslagen is wel degelijk een tevreden (wraak-)gevoel kan hebben als de dader 3 maanden gevangenisstraf krijgt, dus lijden moet. Ook als het slachtoffer liever 3 of 30 jaar gevangenisstraf had gezien, er blijft het gevoel dat hij ten minste 3 maanden vastzit (in ruil) voor de klappen die hij uitdeelde.

    Als het om moord gaat heeft het slachtoffer nergens geen last meer van en liggen de wraakgevoelens bij de familie, vrienden, collega’s, maatschappij. Ook dan lijkt mij een zekere proportionele wraak te kunnen bestaan. De nabestaanden lijden immers nog jaren en jaren onder de afwezigheid van het slachtoffer, dus als (in ruil) daarvoor de dader ook voor een tiental jaren gestraft wordt geeft dat een zekere tevredenheid, ook al weet je dat het niets goedmaakt.

    Dat wraak onuitputtelijk is lijkt me dus geen reden om maar net te doen alsof het geen motivatie tot straf mag zijn.

  3. 3

    Het geprivatiseerde detentiestelsel van de VS heeft tot gevolg dat er altijd een minimum hoeveelheid gevangenen nodig is om dat systeem draaiende te houden. Zonder deze goedkoopste arbeid zou de economie daar flink in de problemen komen. Dit verklaart in elk geval voor een deel de soms draconische straffen aldaar: de intensieve menshouderij vermarkt de wraakgedachte en heeft daarvoor wel voldoende werkvee nodig (wie het werk weigert gaat doodleuk de isolatiefolter in).
    Teeven zat ook al watertandend naar zo’n systeem te kijken en Sodexo staat al lang klaar om dat gat in de markt te monopoliseren, mocht het ontstaan.

  4. 4

    Het belangrijkste doel van straf is gewoon straf, een consequentie zetten tegenover ongewenst gedrag. Als je een stoute kleuter op de gang ze, dan noem je dan toch ook geen wraak? Aan die straf moet een bepaalde maat hangen die in overeenstemming is met het gepleegde delict. Maak je die straf te laag dan gaat de overtreder die straf + de pakkans afwegen tegenover de potentiele voordelen van die daad. Zet je de kleuter 5 seconden op de gang, dan heeft dat ook geen nut.

    Dit geld des te meer voor daden met een financieel gewin, voor zogenaamde draaideur criminelen is dit zelfs een bewust carrière pad. Grof geld binnenhalen, dan een paar weken in een staatshotel en dan heb je per uur verdient wat je nooit van je leven bij een baas zou doen. Veelal worden die in hun eigen kring daarom nog bewonderd ook, kijk eens hoe stoer ik ben. Hoe langer je deze figuren van de straat houdt, hoe langer de tijd tussen de draaideuren in, dat is extra winst voor de maatschappij.

    Taakstraf is zacht alternatief voor vrijheidsberoving. In plaats van je dood te vervelen in een cel, mag je buiten een beetje lummelen in het park. Als je mazzel hebt nog lekker in het zonnetje ook, menig fabrieksarbeider zou er jaloers op zijn.
    Deze relatief comfortabele uitweg dwangarbeid noemen is natuurlijk nog belachelijker dan wat PVV’ers doorgaans uitkramen, schaf het dan gelijk af en zet de crimineel gewoon terug in de cel.

  5. 5

    @0 “maar ik denk … eerlijk gezegd niet dat veel mensen iets opsteken van schoffelen in het park.”

    Hoe weet/denk je dat?
    Het schoffelen is niet zozeer wat telt, maar op tijd je nest uit, teamwork, regelmaat, accepteren van gezag(sverhoudingen) en dergelijke.
    Of ze dat nu opsteken of niet, weet ik niet, maar jouw gedachten zijn m.i. te kort door de bocht.

  6. 6

    @4: Taakstraffen worden doorgaans niet toegepast op het soort criminelen die jij beschrijft. Zoals in het artikel gesteld gaat het dan om relatief lichte vergrijpen, en daarbij gaat het ook niet om veelplegers, die zoals ook al gesteld niet veel leren van schoffelen.

    Mischien zijn de misleidende termen zoals jij die gebruikt als staatshotel en lummelen in het park trouwens wel meer funest voor de preventieve werking dan je zou willen. Het is in ieder geval wel een hele kromme beschrijving van wat het werkelijk is om in aanraking te komen met justitie en doet denken aan criminelen die onderling een beetje stoer proberen te doen terwijl in werkelijkheid hun hele leven behoorlijk fucked-up is.

  7. 8

    @5: Heb wel eens taakstraf gehad (8uur voor openen van mijn eerste bier die dag, net buiten het terrein van mijn examenfeest).

    Dat discipline, op tijd aanwezig enzovoorts heb ik niks van meegekregen. Nee tussen 20 gezellige mensen van een soort sociale werkplaats een beetje gras harken, veel koffie leuten en vooral een leuke dag gehad. Een ander reed 6 uur lang gezellig met iemand anders in een autotje door de stad om bij elkaar 2 uurtjes ‘werk’ te doen.

    Oke, dit waren enkele ervaringen in 2006 en dus niet representatief. Misschien speelde de ernst van mijn delict stiekem mee, want enige controle was er ook niet. Desondanks wil ik wel geloven dat een taakstraf lang niet altijd een echte straf is.

    Edit: tijd voor onderzoekers om vast te leggen wat zo’n taakstraf nou inhoudt?

  8. 9

    @2: “Is dat wel zo?”
    Ja dat is zo. Van de gevangenisstraf van de dader gaan je blauwe plekken niet minder pijn doen, noch komt je vermoorde familielid er door terug. Van compensatie is dus generlei sprake bij een gevangenisstraf. Juist daarom is de wraak ook onuitputtelijk: De straf is immers nooit zwaar genoeg om het leed te compenseren (omdat het niet gecompenseerd kan worden).

  9. 10

    @Frank789
    De bijdrage in #2 kon ik wel waarderen, #5 niet zo. Je zet mensen zo simpel neer als dat ze zouden leren dat een taakstraf zaken bijleert als “op tijd je nest uit, teamwork, regelmaat, accepteren van gezagsverhoudingen”, terwijl dat nou echt niet de dingen zijn die een taakstraf bij moet brengen. (Nee, daarentegen, die ‘luie werklozen’ moeten dat allemaal wel bijgeleerd worden, vandaar dat ze dezelfde klusjes moeten doen?!?) Daarnaast, als je die mensen zo simpel neerzet, dan moet je er ook geen moeite mee hebben dat ze dus die zaken (op tijd je nest uit, teamwork, regelmaat, accepteren van gezagsverhoudingen) als straf zien. Dat lijkt me nou niet de bedoeling.

    @Bismarck
    “Ja dat is zo.”
    Ik betwijfel dat. Empathie jegens die ander verdwijnt *meestal* niet, enkel omdat hij je onrecht heeft gedaan. Zolang dat het geval is, is er een moment waarop je als benadeelde zegt: en nu is het genoeg geweest, nu is je pijn vergelijkbaar met de mijne. Wel is het zo dat enerzijds het moment waarop dat gebeurt tussen slachtoffers enorm kan verschillen, en anderzijds dat de empathie van sommige mensen wel verdwijnt, waardoor de dader een ontmenselijkt monster is dat oneindig veel leed kan, en zou aangedaan moeten worden. Wraak is daarmee wel ‘eerlijk’, maar niet erg handig in een gecodificeerd, rechtsstatelijk strafstelsel zoals het onze.

    Edit: +1 voor de woordspeling in de titel

  10. 12

    @0&1: Er is nog een doel bij het opleggen van straf. Het kan ook nodig zijn een afschrikwekkend voorbeeld te stellen aan andere potentiële overtreders van de norm.

  11. 13

    @1 brengt men op het verkeerde been door te stellen dat wraak geen plaats heeft in onze beschaving en stelt slachtoffers voor als dader, daardoor draai je de rollen precies even om. Een dader, door welke omstandigheden dan ook, verstoord een diepe harmonie door zijn acties. Door direct een dader via zo’n stelling in bescherming te nemen stel je eigenlijk dat de leefwereld van een slachtoffer niet de moeite waard is.

  12. 14

    @13

    De leefwereld van het slachtoffer is wel de moeite waard.
    Maar dat is meer een prive-zaak. De weg naar ont-slachtofferen loopt nu eenmaal niet via wraak, maar via vergeving. Wraak is iets primitiefs en daar dient een beschaafde samenleving zich niet mee bezig te houden.

    Verder is compassie met de dader geen overbodige luxe. De dader is feitelijk ook slachtoffer. Dat is geen bescherming van de dader, maar zien hoe de dingen werkelijk zijn. Neem zo’ n Utrechtse serieverkrachter. Wat moeten we met zo’ n man aan? Er van uitgaande dat jij en ik ‘normale’ mensen zijn is zijn positie beklagenswaardig. Leer de man los te zien van zijn daden. Ik ben blij dat ik de rechter niet ben die over hem moet oordelen.

    Zo’ n man lijkt mij een gevaar voor de samenleving. Maar een levenslange gevangenisstraf vind ik eigenlijk nog barbaarser dan de doodstraf. Het streven kan er alleen maar op gericht zijn om deze man na een gepaste straf weer te laten herintreden in de maatschappij zonder dat hij wederom vrouwen gaat verkrachten.

    En dit staat geheel los van de slachtoffers en hun situatie. Bevrediging van de wraakgevoelens van de slachtoffers mag nooit een overheidsdoel zijn. Neem het voorbeeld van de weduwe Heijn. Zij kwam in het reine met de moordenaar van haar man. Ze had de moed om een relatie aan te gaan met Ferdi E. Dat toont aan dat slachtoffers zelf ook wat kunnen doen. Maar de daders moeten het zelf maar uitzoeken?

  13. 15

    @12 Daar wordt in de tekst op ingegaan
    @14 Geen populaire tekst maar zeer waar deze bijdrage. Een vriend van mij werkt als pro deo advocaat in Rotterdam. Bijna al zijn klanten (en hij beoordeelt ze behoorlijk hard) zijn nogal verknipte gevallen, personen met een dramatische jeugd die je niemand zou gunnen, verknipte personen. Mensen waarmee het wel fout móest gaan en waar pas aandacht voor was op het moment dat ze in aanraking kwamen met justitie. Dit is geen excuus, want lang niet iedereen met een rotjeugd wordt crimineel. Maar het wijst wel uit: mensen verwaarlozen, daarmee breng je niet alleen de mensen zelf, maar uiteindelijk ook de samenleving mee in gevaar. Alleen maar hard optreden werkt dan echt niet, want het criminleel-zijn is al geen rationele calculerende afweging geweest.

  14. 16

    @9: “De straf is immers nooit zwaar genoeg om het leed te compenseren (omdat het niet gecompenseerd kan worden).”

    Dat is echt niet waar. Je bent onmenselijk als je iemand dood wil maken omdat hij je fiets heeft gejat, dat is buitenproportioneel.
    En als iemand eens een paar dagen van zijn/haar vrijheid beroofd wordt omdat hij zit opgesloten op een ingesneeuwd vliegveld o.i.d. dan kan hij misschien een beetje snappen hoe dat is als dat drie maanden duurt. Dat besef ontbreekt nogal eens, maar is geen reden om voor elk akkefietje de doodstraf te eisen.

    Voor mij is drie maanden gevangenisstraf vs een paar klappen genoeg, daar voel ik me echt beter door. En ik ben niet alleen.
    Veel frustrerender is als de dader nooit gepakt wordt en straffeloos blijft. Als je daar niet overheen kunt stappen, blijft dat knagen terwijl dat veel minder is als je weet dat de dader wel straf heeft gehad ook als had je zelf een hogere straf gegeven.

    Verder eens met Folkward vs Bismarck.

  15. 17

    @10: “Je zet mensen zo simpel neer”
    Ik weet ook wel dat je een buschauffeur geen punctualiteit hoeft bij te brengen, voor hem is een taakstraf weer anders toegespitst op zijn misdaad en persoonlijke situatie.

    ” terwijl dat nou echt niet de dingen zijn die een taakstraf bij moet brengen. ”
    Ik zou zeggen ga zelf eens neuzen op de website van de reclassering en leer wat ze willen met leer-, werk- of taakstraffen voordat je mij beschuldigt van “simpel neerzetten”.

  16. 18

    @17

    k zou zeggen ga zelf eens neuzen op de website van de reclassering en leer wat ze willen met leer-, werk- of taakstraffen voordat je mij beschuldigt van “simpel neerzetten”.

    Excuus, in een paar gevallen lees ik inderdaad dat een taakstraf bedoeld is om “weer ritme, arbeidsethos, omgaan met collega’s en leiddinggevenden” aan daders te leren. De bronnen die dat noemen vind ik echter niet duidelijk gedocumenteerd (wikipedia heeft er een vraagteken bij, en ik lees het hier, zonder verdere bronverwijzing). Rechtspraak.nlgeeft een verklaring waar ik meer in kan komen: “Door een taakstraf houdt de gestrafte contact met de samenleving en leert hij zelfdiscipline.” Met die gedachte kan ik me wel voorstellen waarom ‘ritme, arbeidsethos en omgaan met gezag(sverhoudingen)’ als doel bij taakstraf worden genoemd. Desalniettemin zou ik zeggen dat dat niet het hoofddoel is (dat is iets terugdoen voor de samenleving), en dat het ook ondergeschikt is aan het doel ‘zelfdiscipline’. Ik wil niet proberen alsnog te vergoeilijken waarvoor ik mij heb verontschuldigd. Ik dacht werkelijk dat jij je #5 ongefundeerd gezegd had, omdat het mij zo onwerkelijk leek. Mijn excuses daarvoor.

  17. 20

    Waar de overheid de burger tracht te heropvoeden vind je wel vaker de grootste idioterieen. Het idee dat arbeidsethos aan te leren is door iemand voor een potje zich vervelen uit zijn nest te sleuren bijvoorbeeld.

  18. 21

    @10 (en 16): “nu is het genoeg geweest, nu is je pijn vergelijkbaar met de mijne.”
    Dan heb je het toch eerder over (proportionele) wraak dan over compensatie.

  19. 22

    @19 Huh? Wat?

    @21 Dan moet jij (of Klokwerk) toch wat duidelijker zijn met wat je bedoelt met ‘compensatie’. In theorie is wraak misschien onuitputtelijk, omdat wraakgevoelens geen (één-op-één) relatie hoeven te hebben met externe zaken, zoals de straf die/het lijden dat een ander ondergaat. De praktijk is vaak anders.

  20. 23

    Je kan natuurlijk tot op zekere hoogte materiële schade herstellen maar met emotionele schade is dat een stuk moeilijker. Even los van het slachtoffer: wat ik vooral zie is dat mensen met weinig informatie over de toedracht van de zaak vaak met enorme bloeddorst kunnen reageren. Daar is het nooit genoeg voor en houdt het pas op bij levenslang in een cel van een vierkante meter doorsnee met de ballen eraf gesneden.

  21. 24

    De beste methode om herhaling te voorkomen is in mijn ogen de doodstraf. Of levenslang opsluiten.

    Dat klinkt hard, Dat is het ook, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

    In de VS is een three-strikes-out systeem.

    Het klopt dat daders ook vaak slachtoffers zijn. Er is daarom ook niks mis mee dat de daders met enige compassie worden benaderd, maar dat betekent niet dat de maatschappij zit te wachten op daders die worden vrijgelaten en recidiveren.

  22. 26

    @24: In de VS hebben ze de doodstraf, tig keer levenslang en 3 strikes out. En het helpt geen zier, het schrikt niet af. Blijkbaar zijn er andere motieven om misdaden te plegen die sterker zijn dan de afschrikwekkendheid van de straffen.

    En als iemand op zijn 16e twee keer betrapt is op joyriden, en die wordt op zijn 30e betrapt op één joint, gaat hij wegens 3 strikes 10 jaar het gevang in. Willen we dat?

  23. 27

    @Frank789: ” Blijkbaar zijn er andere motieven om misdaden te plegen die sterker zijn dan de afschrikwekkendheid van de straffen.”
    De misdaden zijn illegaal en de motieven erachter ook.

    Blijven volharden in de misdaad in de hoop dat er een lichter regime komt werkt niet in Amerika. Dat soort chantage werkt daar niet.

    “En als iemand op zijn 16e twee keer betrapt is op joyriden, en die wordt op zijn 30e betrapt op één joint, gaat hij wegens 3 strikes 10 jaar het gevang in. Willen we dat?”
    Willen we dat? De een wel, de ander niet. Ik ben wel voor zo’n regime. Ik ben niet van dat softe gedoe.

  24. 28

    Ik ben niet van dat softe gedoe.

    De feminisering van de maatschappij eist zijn tol.
    We komen nooit meer af van dat softe gedoe;-)
    Gelukkig is men op rechts tegenwoordig ook feminiem ingesteld.
    Daar heeft men niet zo veel met testosteron heb ik begrepen.
    Leve de vooruitgang!

  25. 29

    @27: “De misdaden zijn illegaal en de motieven erachter ook. ”

    Is honger een illegaal motief? Is armoede een illegaal motief?
    Motieven kunnen goed of fout zijn, maar illegaal? Dan zijn sommige gedachten ook illegaal.

    “Blijven volharden in de misdaad in de hoop dat er een lichter regime komt werkt niet in Amerika. Dat soort chantage werkt daar niet.”
    Alle criminelen zweren samen in de US om een lichter regime te krijgen? Meen je dat nu serieus?

  26. 30

    “Blijven volharden in de misdaad in de hoop dat er een lichter regime komt…”

    Ooooh, dus dáárom zijn criminelen crimineel. Omdat ze denken dat als ze lang genoeg doorgaan ze niet gestraft worden :).

    Wake up. Criminelen plegen hun daden juist in de hoop dat ze helemaal niet gestraft worden.

    Dan nu de kosten-batenanalyse: in de VS zitten zo’n tien keer zoveel mensen in de bak als in NL. Een gedetineerde kost een belastingbetaler zo uit mijn hoofd iets van 10x zoveel als een uitkeringsgerechtigde. Ik heb niet zoveel zin om tien uitkeringen te betalen aan iemand die drie keer een Snickers heeft gejat, jij wel?

    Zeker niet omdat het effect op de criminaliteit als totaal minimaal blijkt.

    Zet misdadigers dan gelijk tegen de muur en dump ze in een massagraf, dan ben je goedkoper uit. Maar wees dan wel consequent en ga zelf dan ook meteen tegen de muur staan, want misdadig is zulk soort politiek wel degelijk te noemen.

  27. 32

    @Klokwerk: veelplegers wil je gewoon niet op straat hebben lopen. Misschien lijkt het veel meer te kosten, maar de verborgen kosten van het vrijlopen van een veelpleger worden te min in ogenschouw genomen.

    Bij criminaliteit is er niet alleen de materiële schade, maar ook de psychologische schade. De uitholling van vertrouwen in de overheid, als mensen veelplegers weer gewoon op straat tegen het lijf kunnen lopen.

  28. 33

    Dat hangt er dus helemaal vanaf wat je onder een veelpleger verstaat GJ. Denk aan het voorbeeld van Frank. Iemand die op zijn 16e twee keer betrapt is op joyriden en op zijn 30e een joint rookt levenslang opsluiten gaat alle doelen voorbij. Dat is wel het gevolg van het three strikes and you’re out beleid. Dat streeft dus zijn doel voorbij.

    Ik ben het met je eens dat je iemand die zodra hij vrij komt meteen weer gaat inbreken (of erger) niet zomaar weer op vrije voeten moet zetten. Maar dan denk ik dat je vaak nog beter af bent met intensieve begeleiding en voorwaardelijke straffen dan met levenslange opsluiting.

  29. 34

    @Klokwerk: Iemand die een jointje rookt financiert criminele netwerken, dat wordt te vaak achteloos weggewuifd. Gevoelsmatig vind ik de sanctie in zo’ n geval ook aan de zware kant, maar dan zeg ik op mijn beurt dat potentiële daders beter voorgelicht moeten worden over de gevaren en consequenties van een delict.

    Je kunt ook allerlei andere vormen bedenken. In een moslimland las ik iets wat mij wel aansprak. Daar gaf een slachtoffer gratie geven aan de dader.