Voor eeuwig

COLUMN - Zelfs na de dood kun je eeuwig leven: op de servers van Facebook.

Facebook staat erom bekend dat ze sloom – en bij voorkeur: helemaal niet – reageren op vragen, hulpverzoeken en klachten van hun gebruikers. Zodoende zette ik mezelf op voorhand mentaal schrap toen ik me aan een van de vele akelige klussen zette die gepaard gaan met het weduwschap. Hoe moest ik in hemelsnaam het Facebookaccount van mijn recent gestorven echtgenote opheffen?

Zoeken naar het juiste formulier kostte me zeker een kwartier. Dat beloofde al niet veel goeds. Facebook wil liever niet dat iemand een account ongedaan maakt: hun marktwaarde wordt rechtstreeks bepaald door hun ledenaantal. Dat ze het sluiten van een account voor de levenden lastig maken, kan ik me dus wel voorstellen. Maar ja, dood zijn leek me een vrij definitief tegenargument: immers, wat heb je aan een overleden klant?

Enfin. Na driftig zoeken vond ik het betreffende formulier.

Facebook bleek zo’n doodsmelding goed te hebben geregeld. Ik moest een kopie van Christianes overlijdensattest overleggen, plus uitleggen welk recht ik had om die melding te maken. Dus scande ik braaf ook een kopie van onze huwelijksakte in en stuurde die voor de zekerheid bij mijn aanvraag mee.

In gedachten kreunde ik onderwijl, want elk bewijs dat Chris is overleden doet ernstig zeer aan mijn ogen, en vooral aan mijn hart. Maar ook: in gedachten juichte ik. Goed geregeld, Facebook. Fijn dat niet iedereen zomaar kan eisen dat andermens account kan worden gewist, en dat jullie terdege bewijs verlangen voordat zo’n aanvraag überhaupt in behandeling wordt genomen.

Tot mijn verrassing kreeg ik daags erna al antwoord van Facebook. Dat was rap! ‘We betuigen onze deelneming met uw verlies,’ schreven ze, heel begripvol, en vertelden me daarna dat ze het account van mijn echtgenote hadden gewist. Ik was blij. Dat bleek een fluitje van een cent te zijn geweest – weer een akelige klus geklaard!

Het duurde even voor tot me doordrong wat Facebook werkelijk had gezegd. Ze schreven, ogenschijnlijk vriendelijk en meegaand: ‘We are very sorry to hear about your loss. Per your request, we removed the account and all associated content from Facebook. People will not be able to search for it or view any of its information.’

Niksniet was al Christianes informatie verwijderd, zoals ik met overlegging van heel mijn hebben & houden had verzocht. Haar informatie was alleen niet langer via Facebook beschikbaar, meldde Facebook. Lees tussen de regels: ‘…maar die informatie staat nog wel op onze servers.’ Ook de zin dat mensen niet langer toegang hebben tot Christianes informatie, klonk ineens omineus. Uhm, bedrijven dus wel?

Zodat ik moet concluderen dat mijn dode echtgenote doorleeft in the cloud. Ze heeft daar het eeuwig leven verkregen. Helaas is ze niet meer toegankelijk voor vrienden en familie, maar voor het bedrijfsleven heeft ze het eeuwig leven verworven.

Deze column van Karin Spaink verscheen eerder in Het Parool.

  1. 1

    De dood van een partner is al erg genoeg. Er moet ontzettende veel geregeld worden en dat is voor de nabestaande(n) een crime.
    Op Linkedin kan ik nog steeds een vriend endorsen voor kwaliteiten terwijl hij al anderhalf jaar geleden is overleden, morbide.
    Ik wens je oprecht veel sterkte en vind je bijdragen ontroerend mooi en buitengewoon dapper.

  2. 2

    Tja. Aan de ene kant vind ik het interessant om te zien dat je het geprobeerd hebt, aan de andere kant zou het me verbazen als je meer resultaat had bereikt. Alle informatie die je aan Facebook geeft aan is vanaf dat moment van hen, punt (en dan is er nog de informatie die ze krijgen via de like-knoppen op andere websites, maar dat is een ander verhaal). Dat is immers hun hele business-model. Afgezaagd, maar toch nog relevant: “if you’re not paying for it; you’re the product”.

    Trouwens, hier is een BBC-artikel over de gast die alle informatie uit alle posts op facebook gaat data-minen voor gerichte adventerties. Als je een Facebook-account aanmaakt moet je gewoon vrede maken met het feit dat je je privacy weggeeft, en dat alles wat je zegt op die website voor altijd voor gelogd, desnoods geanonimiseerd. Ze moeten immers ergens al die serverruimte van betalen. Of je moet een door de overheid gefinancierd alternatief opzetten, maar om te zeggen dat Facebook bijdraagt aan het algemeen nut vind ik een beetje ver gaan.

  3. 5

    Ik vind het eerlijk gezegd niet zo vreemd dat Facebook zo reageert. Je hoeft geen Facebook-account te nemen.
    Dan is eerder nog de wayback-machine fout bezig, trouwens.

    Ga je ook Sargasso vragen om al je bijdrages te verwijderen na je overlijden?

  4. 6

    @5: Het gaat er niet om wat ik wil dat er na mijn dood met mijn Sagassostukjes gebeurt. Het gaat erom dat mijn echtgenote wilde dat haar Facebook-account werd verwijderd, en dat Facebook daar schijnheilig over doet.

  5. 7

    @1: Ook LinkedIn heeft een procedure om het account van overleden dierbaren te laten opheffen. Als niemand de verantwoordelijkheid neemt om zoiets door te geven kan LinkedIn dat ook niet ruiken.

  6. 8

    Er is een groot verschil tussen het opheffen van een account en het verwijderen van de gegevens die bij dat account horen.

    Denk bijvoorbeeld aan een webwinkel. Het account van een klant opheffen is geen probleem, maar de bestel- en factuurgegevens worden natuurlijk niet uit de boekhouding verwijderd. En omdat de boekhouding achteraf moet kunnen zien aan wie iets is geleverd of wie de betalingen heeft gedaan blijven de NAW-gegevens van de accounthouder intern beschikbaar.